“මට හිතෙන්නේ කොළඹ තිබෙන තදබදයට පිළියම වෙන්නේ අධිවේගී මාර්ගවත් ගුවන් පාලම්වත් නෙමෙයි. පොදු ප‍්‍රවාහන සේවාව දියුණු කිරීමයි. අවශ්‍ය නවීන තාක්ෂණයෙන් යුක්ත, හැමෝටම යන්න පුළුවන්, කොළඹට වැඩි ප‍්‍රමාණයක් ගෙනෙන්න පුළුවන් මිල මුදලක් අඩුකරන පරිසරයක් රකින පොදු ප‍්‍රවාහන සේවාවකුයි අවශ්‍ය වන්නේ.“

“තදබදය ඇතිවෙලා තියෙන්නේ, පෞද්ගලික වාහනවලින් එන නිසා. පෞද්ගලික වාහන අයිතිකාරයන්වත් පාවිච්චිකරන්නවත් එපා කියලා කියන්න අපිට බැහැ. නමුත් අපිට විකල්පයක් දෙන්න පුළුවන් ඔවුන්ට වාහනයක් තිබුණ වුණත් ඒක ගෙදර තියලා පොදු ප‍්‍රවාහනයෙන් එන්න. ඒ සඳහා ඉතා හොඳ පොදු ප‍්‍රවාහන සේවයක් තිබිය යුතුයි. ආකර්ෂණශීලී පොදුප‍්‍රවාහනයක් තිබිය යුතුයි. මේ වෙනකොට ඉන්දියාවේ නගර 6කට වඩා බස්වලට ප‍්‍රමුඛතාව දීලා ඉතා හොඳ තත්ත්වයේ බස් සේවාවකට ගැළපෙන මාර්ග නිර්මාණය කරනවා. ඒවා අපේ වගේ බස් නෙමෙයි. කෝච්චි වගේ දිග බස් ධාවන ක‍්‍රමයක්. පාරවල් පළල් කරන්න හෝ පුළුල් පාරවල් දෙන්න ඕන නැහැ. දකුණු ඇමෙරිකාවේ බොහෝ නගර හා චීනයේ නගර 30ක් මේ ක‍්‍රමය තමයි පාවිච්චි කරන්නේ. අපි තාම යන්නේ ගිය ශතවර්ෂයේ භාවිත වුණු ගොඩනැගිලි කඩලා පාරවල් හදන ක‍්‍රමයකට.“

‘අධිවේගී මාර්ගය සාර්ථකයැයි කිව හැක්කේ ඇතුළත පිහිටි නගර සංවර්ධනය වුවහොත් පමණයි‘

මොරටුව විශ්වවිද්‍යාලයේ ප‍්‍රවාහන හා සැපයුම්දාම කළමනාකරණ අධ්‍යයන අංශයේ ජ්‍යෙෂ්ඨ මහාචාර්ය අමල් කුමාරගේ

සම්මුඛ සාකච්ඡාව, හර්ෂා රූපරත්න

ලංකාවට අධිවේගී මාර්ගවල අවශ්‍යතාවය පිළිබඳ ඔබේ අදහස කුමක්ද?
ලංකාව පුංචි රටක්. එකපැත්තකින් අපට හිතන්න පුළුවන් මේ වගේ පුංචි රටකට අධිවේගී මාර්ග අවශ්‍ය නැහැ කියලා. ඊට වඩා වැදගත් දේවල් කරන්න පුළුවන් නේද කියලා. කෙසේ වෙතත් පුංචි රටක් වුණත් ලංකාවේ එක කෙළවරක සිට අනෙක් කෙළවරට යන්න සෑහෙන කාලයක් ගත වෙනවා. ඒ එක්කම මිනිසුන්ගේ ආදායම් තත්ත්වය වැඩිවෙනකොට ගමන් පහසුකම් සපයා ගන්න බොහෝදෙනා තමන්ගෙම වාහනයක යන්න පුරුදුවෙනවා. අපේ ජනගහණය වැඩිවෙන වේගයට වඩා බෙහෙවින් වැඩි වේගයකින් ප‍්‍රවාහන අවශ්‍යතාව වැඩි වෙනවා. සාමාන්‍යයෙන් 1%ක ප‍්‍රතිශතයකින් තමයි ජනගහණය වැඩිවෙන්නේ. නමුත් ආර්ථික වර්ධන වේගය 6%ක් 8%කටත් වඩා වැඩි වේගයකින් ප‍්‍රවාහන ඉල්ලූම වැඩිවෙනවා. සීමිත මාර්ග පද්ධතියක් තියනකොට මේ තත්ත්වය හැමදාම එක ලෙස පවතින්නේ නැහැ. වාහන වැඩි වෙනකොට, ගමනාගමනය වැඩිවෙනකොට එම මාර්ගවල ඉඩ කඩ ප‍්‍රමාණය අඩුවෙනවා. ඉඩකඩ අඩුවීමෙන් යන වේගය අඩාල වීම සහ යන ගමනට බාධා වීමයි. විශේෂයෙන්ම නගරාන්තර ගමනාගමනයට අද විශාල ප‍්‍රශ්න තිබෙනවා. මොකද මේ පවතින මාර්ග බිහිවෙලා අවුරුදු 200ක් පමණ වෙනවා. 1815 සිට තමයි මේ ප‍්‍රධාන මාර්ග හැදෙන්න පටන් ගත්තේ. නමුත් මේවායේ ඉඩකඩ හා නිර්මාණ ජ්‍යාමිතය අද පවතින වාහනවලට හා එම වාහන ප‍්‍රමාණයට දරන්න බැහැ. ලංකාවේ විශේෂයෙන්ම දුර ගමන් සඳහා සරිලන මාර්ග පද්ධතියක් අවශ්‍යයි. මගී ප‍්‍රවාහනයට පමණක් නොවෙයි භාණ්ඩ ප‍්‍රවාහනයටත්. උදාහරණයක් හැටියට ගත්තොත් බොහොමයක් කර්මාන්තශාලා ඉදිවෙලා තිබෙන්නේ බස්නාහිර පළාතේ. විශේෂයෙන්ම ගම්පහ දිස්ති‍්‍රක්කයේ හා කොළඹ දිස්ති‍්‍රක්කයේ. මේකට ප‍්‍රධාන හේතුව තමයි ඒ ප‍්‍රදේශවලින් බැහැර හොඳ මාර්ග පද්ධතියක් නැති එක. ඒ හේතුකොටගෙන වරායට ගුවන්තොටුපළට සමීපම ප‍්‍රදේශ තමයි ව්‍යාපාර සඳහා තෝරාගන්නේ. ලංකාවේ නොයෙක් ප‍්‍රදේශවල සිටින තරුණ තරුණියෝ ගම්වලින් ඇවිත් මෙහේ පදිංචි වෙලා සිටිනවා. කුඩා රටක ඇත්තටම මේවගේ කර්මාන්ත කලාප එක් තැනකට පමණක් සීමා වෙන්න බෑ. අනික් තැන්වලත් කර්මාන්තශාලා ඉදිවීමේ පහසුකම් අවශ්‍යයයි. අධිවේගී මාර්ගයක අවශ්‍යතාව තිබෙනවා විශේෂයෙන්ම නගර යා කිරීමට. එහෙත් සමහර අදහස් තිබෙනවා අධිවේගී මාර්ග නගර තුළත් තිබිය යුතුයි කියලා. මගේ ආකල්පය හා ලෝකයේ එ් සම්බන්ධව තිබෙන ආකල්පය දැනුම මීට වෙනස්. මොකද නගරයක් කියන්නේ සීමිත ඉඩකඩ ප‍්‍රමාණයක්. යම් යම් දේ කරගැනීමට තිබෙන භූමි ප‍්‍රමාණය නගරයක් තුළ සීමිතයි. ඒ වගේම නගරයක යම් නිර්මාණාත්මක හා ඓතිහාසික අනන්‍යතාවක් තිබෙනවා. බොහෝ රටවල නගර, බැංකොක් හා මැනිලා වගේ නගර තුළ අධිවේගී මාර්ග නගර හරහා දාලා තිබෙනවා. ඉන් වෙලා තිබෙන නරක 2ක් තිබෙනවා. එකක් තමයි ඒ නගරයේ අලංකාරය නැතිවෙලා තිබෙනවා. කොන්කී‍්‍රට් වනාන්තර බවට පත්වෙලා තිබෙනවා. දෙවැනි කාරණය තමයි අධිවේගී මාර්ගයකින් බලාපොරොත්තු වන නිසි ප‍්‍රයෝජනය ලැබිලා නැහැ.

පාරවල් හදන්න හදන්න ඒ නගරයට එන වාහන ප‍්‍රමාණය වැඩි වෙනවා. එතකොට වාහන තදබදය වැඩිවෙනවා. අද ඔය නගරවල රෑ දොළහටත් වාහන තදබදය තියෙනවා. අන්තිමට නගරෙ අකාර්යක්ෂම වෙනවා. ජීවත් වෙන්න බැරි තරමට පිරිහෙනවා. පරිසරය තත්ව ඉතා පහතට වැටහෙනවා. මේ හේතුකොටගෙන අද බොහෝ නගර ගන්න උපායශීලී මාර්ගය තමයි වාහන එන ප‍්‍රමාණය සීමා කරලා නගරයට එන මිනිසුන් ප‍්‍රමාණය වැඩි කරන එක. මේකට වාහන ගෙනල්ලා හා පාරවල් වැඩි කරලා බැහැ. මේකට පිළියම වන්නේ පොදු ප‍්‍රවාහන සේවය. දුම්රිය හා නවීන බස්රථ සේවාවල් වැඩි දියුණු කළ යුතුයි. අද ඉන්දියාව, මැලේසියාව, චීනය මේ උපාය මාර්ගයට තමයි යන්නේ. ඉතා සුඛෝපභෝගී, පහසු, බොහෝ ජනයා ගෙන යා හැකි තාක්ෂණික අතින් නවීන කාර් එකේ යන කෙනෙකුට පවා පහසුවෙන් යන්න පුළුවන් පොදු ප‍්‍රවාහන පද්ධතියක් හදන්න ඕන. අධිවේගී මාර්ග අවශ්‍ය තැනුත් තිබෙනවා. අධිවේගී මාර්ග දැම්මොත් අපට වරදින තැනුත් තිබෙනවා. මේ සම්බන්ධව දන්න අයගේ උපදෙස් අනුව තමයි මේක කරන්න ඕන.

දක්ෂිණ ලංකා අධිවේගී මාර්ගය සෑදීමේ දී එල්ල වුණු විවේචනයක් තමයි ඒ භූමි ප‍්‍රදේශ පස් දමා බිම් ගොඩකර මාර්ගය නිමකිරීමට වඩා ටිකක් වියදමක් දැරීමට සිදුවුවත් කණු උපයෝගී කරගෙන මාර්ගය ඔසවා නිමකිරීමට තිබුණා කියන තර්කය?

අධිවේගී මාර්ගවල තිබෙන ගැටලූවක් තමයි මේක. භූමි ප‍්‍රදේශ වෙන් කිරීම (severance) ඒ කියන්නේ ජන කොට්ඨාශයක් බෙදෙන්න පුළුවන්. ජල ප‍්‍රවාහනය නවතින්න පුළුවන්. කුඹුරුයි ගෙයයි වෙන් වෙන්න පුුළුවන්. ගමයි පන්සලයි වෙන් වෙන්න පුළුවන්. මේ වගේ සමාජීය හා ආර්ථික හා පාරිසරික කි‍්‍රයාදාමයන්ට ගැටලූ එන්න පුළුවන්. මේ හේතුව නිසා තමයි මාර්ග හදනකොට නොයෙකුත් ගවේෂණ කරලා වාර්තා හදන්නෙ. ඒ අනුව හානි අවම කරගන්න පුළුවන් තරමට උත්සාහ කරනවා. දක්ෂිණ අධිවේගී මාර්ගයේ කිලෝමීටර් 132 තුළ එහා මෙහා ගමන් කරන්න පාලම් හා උමං මාර්ග එකසිය ගණනක් තිබෙනවා. ඒ කියන්නේ කිලෝ මීටරයට එක ගානේ. කිලෝමීටරයකට එකක් කියන්නෙත් යම් කෙනෙක් කිලෝමීටර් භාගයක් ඇවිදන් යන්න ඕන. ඒ කි‍්‍රයාමාර්ගයත් ඉස්සෙල්ලා තිබුණු ක‍්‍රමය තරමටම හොඳ නොවෙන්න පුළුවන්. මේ වගේ ගැටලූ තිබෙනවා. මෙහිදී ඵල ප‍්‍රයෝජනය ගන්න කොටසක් ඉන්නවා. දුකක් පාඩුවක් විඳින කොටසකුත් ඉන්නවා. මේ එකම පිරිස නම් ගැටලූවක් නැහැ. ජනකොටස් දෙකක් වෙනකොට සමාජීය ගැටලූ එන්න පුළුවන්. උදාහරණයක් ලෙස ගත්තොත් සුඛෝපභෝගී වාහනයක් තිබෙන කෙනෙකුට පමණයි ඔය පාරේ ආරක්ෂිතව යන්න පුළුවන්. ඒ වගේ වාහන තියෙන්නේ අද රටේ 20%කට වගේ ප‍්‍රමාණයකට. ඉඩම් අහිමි වුණ අය, තමාගේ දෙවැට වැහුණ අය, නියර වැහුණු අය ඉන්නේ ඒ පන්තියේ නොවෙන්න පුළුවන්. එ් ගොල්ලන්ට අධිවේගී මාර්ගයෙන් වෙන්නෙ යම් කිසි අලාභයක් වෙන්න පුළුවන්. එම මාර්ගය භුක්ති විඳින්නේ වෙනත් පිරිසක් වෙන්ට පුළුවන්. රටේ සංවර්ධනය ඔය සියලූ දේවල් එ්කාකාරීව තියාගන්න අමාරුයි. කෙසේ වෙතත් එය නිර්මාණය කිරීමේ දී භූමි ප‍්‍රමාණය අවම කරගැනීම අවශ්‍යයි. අනෙක් අතින් එහෙම කරන්න ගියාම වියදම වැඩිවෙනවා. රටේ තිබෙන ප‍්‍රමුඛතාවන් අනුවයි ඒ දේ කළ යුත්තේ. දක්ෂිණ අධිවේගී මාර්ගය ගත්තම සාධාරණ විසඳුමක් තිබෙනවා කියලා කියන්න පුළුවන්. ඒකට ආසියානු සංවර්ධන බැංකුව, ජයිකා ආයතනය ප‍්‍රමුඛ ආයතන ගොඩක් මේ පිළිබඳ අවධානය යොමුකරලයි කි‍්‍රයා කරලා තිබෙන්නේ. නමුත් ඉදිරියෙදිත් මේ ගැටලූව ඇතිවෙන්න පුළුවන්. මහාමාර්ග තැනීම, අපිට අසීමිතව සල්ලි තිබෙනවා. ඒ නිසා පාරවල් හදමු යන සංකල්පයට ගිහින් කරන්න බැහැ.

මෑත කාලයේ සාදා නිමකරන ලද ගුවන් පාලම් විශේෂයෙන්ම පෑලියගොඩ, නුගේගොඩ හා දෙහිවල ගුවන් පාලම් ඉදිකිරීම හරහා මාර්ග තදබදයට විසඳුමක් ලැබේවි යැයි තැබූ විශ්වාසය අද ඵලරහිත වී තිබෙනවා. ඒකට හේතුව ලෙස ඔබ අද දකින්නේ?

මේ පාලම් තුන කාණ්ඩ කළ යුතුයි. කැලණියේ පාලම ගත්තොත් එය දුම්රිය මාර්ගය උඩින් යන පාරක්. මම හිතන්නේ ඒක සාර්ථකයි. පෙර තිබුණු ප‍්‍රශ්න ගණනාවක් එයින් වැළකෙනවා. අනෙක් පාලම් දෙක දෙහිවල හා නුගේගොඩ ගුවන් පාලම් දෙක මේ සඳහා සුදුසු පිළියමක් නෙමෙයි. ගුවන් පාලම් දැමිය යුතු තැන් වගේම නොදැමිය යුතු තැනුත් තිබෙනවා. හන්දියක ගුවන් පාලමක් දැමීමෙන් විශාල ප‍්‍රයෝජනයක් ගන්න අපිට බැහැ. එක්පැත්තකට යන ප‍්‍රමාණය අනෙක් පැත්තට යන ප‍්‍රමාණයට වඩා හුඟාක් වැඩිනම් මේ ප‍්‍රයෝජනය ලබාගන්නට නොහැකිවනවා. සාමාන්‍යයෙන් හතරමං හන්දියක (movements) තව එක පැත්තක සිට අනෙක් පැත්තකට යන්න පුළුවන් ආකාර (හැකියාවල්) 16ක් තිබෙනවා. හන්දිවල ගුවන් පාලමක් දැමීමෙන් ඒ හන්දියේ සමහරවිට යම් ප‍්‍රමාණයකට තදබදයේ අඩුවීමක් දැකගන්න පුළුවන්. එහෙත් ප‍්‍රවාහන පද්ධතිය ගත්තම අපට පෙනෙන්නේ ඊළඟ හන්දියේ නැවත වාරයක් තදබදයක් හටගන්නවා. දෙහිවල දැන් මං තීරු දෙකේම යන්න දෙනවා. ඒත් තදබදේ. ඉස්සර දෙහිවලින් යනකොට මුහුද පෙන්නේ නැහැ. දැන් ගුවන් පාලම උඩ විනාඩි බාගයක් විතර නවත්තගෙන ඉන්න සිද්ධ වෙන නිසා මුහුදත් බලාගන්න පුළුවන්. නුගේගොඩ ගත්තොත් කෙනෙක් කියන්න පුළුවන් වාහන තදබදය අඩුවෙලා කියලා. එ් ගුවන්පාලම නිසා නෙමෙයි එතන ඉඩකඩ වැඩි කරපු නිසා. ඉතින් ගුවන් පාලම නොතිබුණත් ඒ අවශ්‍ය ඉඩකඩ ලැබුණා නම් තදබදය අඩුකරන්න පුළුවන්. මම දන්න විදියට නම් ඔය පාලම් ශක්‍යතා වාර්තා සකස් කරලා හදපු පාලම් නෙමෙයි. පාලම ගෙනල්ලා තැනක් හෙව්වා සවිකරන්න. මේ වගේ ආයෝජනයක් සුදුසු නොවන බව කිවයුතුයි. නගර නිර්මාණ කරුවෙක්ගෙන් ඇහුවොත් කියන්නේ ගුවන් පාලමක් දැන්න දෙහිවල සුදුසු තැනක් නෙමෙයි කියලා. දැන් තත්ත්වෙ අනුව දෙහිවල කියන්නේ පාලමක්. බැංකොක්වලත් තත්ත්වය ඕකයි. කොන්කී‍්‍රට් හා යකඩ කණු විතරයි තියෙන්නේ. මෝටර් රථවලටත් ඉස්සෙල්ලා බිහි වෙච්ච ඓතිහාසික නගර හැටියට මේවා සෑදිය යුත්තේ පාලම් හා කණු වලින්ද? මේක ලොකු ප‍්‍රශ්නයක්. ලිප්ටන් වටරවුම සහ ටවුන් හෝල් ප‍්‍රදේශයේ මේ වගේ ගුවන් පාලමක් දාන්න ඕන කියලා කියනවා මට ඇහිලා තිබෙනවා. එහෙම කළොත් එතන තිබෙන ඓතිහාසික ගොඩනැගිලිවලට මොකද වෙන්නෙ? අපි කියනවා කොළඹ කියන්නේ සංචාරක පුරවරයක් විය යුතුයි කියලා. එතකොට කොළඹ බලන්න එන්නේ ඇයි?

ගුවන් පාලම් බලන්න නම් කිසිම කෙනෙක් එන්නේ නැහැ. ඒවා හැමතැනම තියෙනවා. අපේ රටේ තිබෙන ඓතිහාසික සංස්කෘතික දේවල් ගැන සැලකිලිමත් වෙන්න ඕන. ලෝකේ ඇතැම් නගර තිබෙනවා ඒ දේවල් හොඳට කරපු. යුරෝපයේ නගර තුළ මේ වගේ ගුවන්පාලම් දකින්න නැහැ. ඒවා ඉතා පුරාණ නගර. ඒ ඓතිහාසික බව ඔවුන් තබාගෙන ඉන්නවා. නගරයක තිබෙන සංස්කෘතියක් එක්ක ප‍්‍රවාහනය ගැළපිය යුතුයි. මට හිතෙන්නේ කොළඹ තිබෙන තදබදයට පිළියම වෙන්නේ අධිවේගී මාර්ගවත් ගුවන් පාලම්වත් නෙමෙයි. පොදු ප‍්‍රවාහන සේවාව දියුණු කිරීමයි. අවශ්‍ය නවීන තාක්ෂණයෙන් යුක්ත, හැමෝටම යන්න පුළුවන්, කොළඹට වැඩි ප‍්‍රමාණයක් ගෙනෙන්න පුළුවන් මිල මුදලක් අඩුකරන පරිසරයක් රකින පොදු ප‍්‍රවාහන සේවාවකුයි අවශ්‍ය වන්නේ.

පාරවල් පලල් කරන්න වුණත් අවශ්‍ය වෙන්නෙ නැහැනේ. අද කොළඹට එන පිරිසෙන් 55%ක් එන්නේ බස්වලින් 10%ක් එන්නේ දුම්රියෙන්. 35%යි පෞද්ගලික වාහනවලින් එන්නේ. නමුත් දිනපතා කොළඹට එන වාහන ලක්ෂ දෙකහමාරෙන් බස්රථ තිබෙන්නේ 12000යි. ලොරි 15000යි. ඔක්කොම 30000 යි කියමුකො. තව දෙලක්ෂ විසි දාහක් එන්නේ පුද්ගලික වාහන. 30000ක් කියන්නේ 12%ක වාහන ප‍්‍රතිශතයකින් මිනිස්සු 55%ක් එනවා. 90%ක් විතර වාහන අරන් එන්නේ මිනිසුන්ගෙන් 30%ක වගේ ප‍්‍රමාණයක්. තදබදය ඇතිවෙලා තියෙන්නේ, පෞද්ගලික වාහනවලින් එන නිසා. පෞද්ගලික වාහන අයිතිකාරයන්වත් පාවිච්චිකරන්නවත් එපා කියලා කියන්න අපිට බැහැ. නමුත් අපිට විකල්පයක් දෙන්න පුළුවන් ඔවුන්ට වාහනයක් තිබුණ වුණත් ඒක ගෙදර තියලා පොදු ප‍්‍රවාහනයෙන් එන්න. ඒ සඳහා ඉතා හොඳ පොදු ප‍්‍රවාහන සේවයක් තිබිය යුතුයි. ආකර්ෂණශීලී පොදුප‍්‍රවාහනයක් තිබිය යුතුයි. මේ වෙනකොට ඉන්දියාවේ නගර 6කට වඩා බස්වලට ප‍්‍රමුඛතාව දීලා ඉතා හොඳ තත්ත්වයේ බස් සේවාවකට ගැළපෙන මාර්ග නිර්මාණය කරනවා. ඒවා අපේ වගේ බස් නෙමෙයි. කෝච්චි වගේ දිග බස් ධාවන ක‍්‍රමයක්. පාරවල් පළල් කරන්න හෝ පුළුල් පාරවල් දෙන්න ඕන නැහැ. දකුණු ඇමෙරිකාවේ බොහෝ නගර හා චීනයේ නගර 30ක් මේ ක‍්‍රමය තමයි පාවිච්චි කරන්නේ. අපි තාම යන්නේ ගිය ශතවර්ෂයේ භාවිත වුණු ගොඩනැගිලි කඩලා පාරවල් හදන ක‍්‍රමයකට.

කොළඹ නගරයේ තිබෙන One Way නැතිනම් මාර්ගයේ එක් පැත්තකට පමණක් වාහන ධාවනය වීමේ ක‍්‍රමය සැලකිය යුතු සාර්ථකත්වයක් අත්කරගෙන තිබෙනවාද?

:ධබැ අ්හ ිහිඑැප* මාර්ගයේ එක් පැත්කට පමණක් වාහන ධාවනය වීමේ ක‍්‍රමය කොළඹ සමහර තැන්වලට යෝග්‍යයයි. නැවත කියන්න තියෙන්නේ එක පිළියමක් හැම එකටම හරියන්නේ නැහැ. මේ තමයි යම් දෙයක් වෘත්තික මට්ටමින් කි‍්‍රයාත්මක කිරීමයි ආධුනික තත්ත්වයෙන් කි‍්‍රයාත්මක කිරීමයි අතර වෙනස. ප‍්‍රවාහන සමීක්ෂණ වාර්තා අනුව නගරයකට ගැළපෙන ප‍්‍රවාහන ක‍්‍රමවේදය සකස්කළ යුතුයි. One Way එකට මුලින් බොහෝ දෙනා කැමති වුණා. එ් ඉක්මනට යන්න පුළුවන් කියලා හිතපු නිසා. එ්ත් දැන් මිනිස්සුන්ට තමන් ගමන් ගන්නා මාර්ගය වෙනස් කිරීමට සිදුවෙලා තිබෙනවා. දෙහිවලින් බොරැල්ලට යන්න අවශ්‍ය මනුස්සයා අද බම්බලපිටියට යන්නේ නැහැ. නුගේගොඩින් හරි කොහෙන්හරි හරවලා වෙනත් මාර්ගයකින් යනවා. එතකොට කොල්ලූපිටියේ, බම්බලපිටියේ තිබුණු තදබදය අද තැන් ගොඩකට ගිහිල්ලා. අපි කරලා තියෙන්නේ තදබදය එකතැනකින් තැව තැනකට ගෙනිහින් තිබෙනවා. දෙවනුව මේ ක‍්‍රමයේ දී ඉක්මනට ගියත් යන්න තිබෙන දුර ප‍්‍රමාණය වැඩි. මිනිස්සු බලන්නේ කාලය ඉතුරු කර ගන්නනේ. ඉස්සර කිලෝමීටරයෙන් ගිය ගමන දැන් කිලෝමීටර් දෙකක් යනවා. කොහොම බැලූවත් දැන් ක‍්‍රමය පාඩුයි. මේවා ඇත්තටම දුර්වල සැලසුම්. ප‍්‍රවාහනය කියන්නේ විශ්වවිද්‍යාලයේ පාඨමාලාවන් පශ්චාත් පාඨමාලාවන් පවා තිබෙන විශයක්. වෙනත් රටවල මේවා කරන්නේ ඒ වගේ දැනුම තිබෙන අය. ඒ දැනුම් සම්භාරය පැත්තකට විසි කරලා කරන්න ගියාම මේවගේ දේවල් තමයි වෙන්නෙ.

අධිවේගී මාර්ගයක් රට තුළ ස්ථාපිත කිරීමේ දීර්ඝකාලීන අපේක්ෂාවන් පිළිබඳ කතාකළොත්?

අලූතෙන් පාරක් හදනකොට ඒකෙන් බලාපොරොත්තු වෙන ප‍්‍රයෝජන ගණනාවක් තිබෙනවා. එකක් තමයි දැනට පවතින පාරේ, ගමන්ගන්නා පිරිසෙන් කොටසක් අලූත් මාර්ගය භාවිත කරනවා කියන එක. කොළඹ ඉඳලා ගාල්ලටම යන වාහන ප‍්‍රමාණය දවසකට 3000ක් පමණ තමයි තිබෙන්නේ. නමුත් කෙටි ගමන් යන කොටසකුත් මේකට එකතු වෙන්න පුළුවන්. ඊටත් වඩා විශාල ඵලයක් අපි බලාපොරොත්තු වෙනවා. ඒ තමයි කෙටි ගමන් කාලය නිසා අලූතින් ගමන් ඇතිවේවි කියන එක. උදාහරණයක් විදිහට කෙනෙක්ට පැය 8ක වැඩක් මාතරට ගිහින් කරන්න තිබෙනවා නම් ඔහුට මාතරට යන්න පැය 4ක් යනවා. ඇතැම්විට කලින් දා ගිහින් තමයි ඒදේ කරන්නෙ. අධිවේගී මාර්ගය මාතරටම තිබෙනවා කියා සිතුවොත් පැය දෙකෙන් මාතරට යන්න පුළුවන්. උදේ ගිහින් පැය 8ක් වැඩ කරලා හවස එන්න පුළුවන්. මේ ආකාරයට ගමන් ප‍්‍රමාණය වැඩි වෙනවා. එ් හේතුවෙන් මාතර හෝ ගාල්ලේ, දෙනියායේ, අකුරැුස්සේ සිදුවන ආර්ථික කි‍්‍රයාදාමයන් ප‍්‍රමාණය වැඩිවිය යුතුයි. ඒවා සංවර්ධනය කිරීම තමයි මේකෙන් අරමුණු වෙන්නේ. වාහන යන ප‍්‍රමාණයෙන් අපි බලාපොරොත්තු වන්නේ තියෙන වාහන කොළඹට එනවා වගේම අලූත් ගමන් එකට එකක් ඇතිවිය යුතුයි. ඇත්තටම ඒ හරහා තමයි ප‍්‍රධාන ආර්ථික සංවර්ධනය ඇතිවෙන්නෙ. දැනට අධිවේගී මාර්ගය තිබෙන තැන ඉතාම හොඳයි. ඇතුළත තිබෙන නගර විශේෂයෙන් මතුගම, උඩුගම, බද්දේගම ඇල්පිටිය, දෙනියාය වගේ නගරවලට ඇත්තටම සංවර්ධනය ගෙන යා හැකි විය යුතුයි. ඇත්තටම අධිවේගී මාර්ගය සාර්ථකද කියලා බලන්න වෙන්නේ සංවර්ධනය ඒ පැතිවලට ගිහිල්ලා රැකීරක්ෂා වැඩිවෙලා සංවර්ධනය එතැනට යනවා නම් කාර් තිබෙන අයට යන්න එන්න පුළුවන් කෙළිබිමක් පමණක් වෙනවා නම් අපට ඒ හරහා ගන්න පුළුවන් ඉතාම පුංචි ඵලයක් පමණයි. ප‍්‍රදේශ සංවර්ධනය වනවා නම් ප‍්‍රදේශයේ ඉන්න අයගේ දූදරුවන්ට රැුකියා තිබෙනවා. තමන්ගේ බෝග ටික විකුණාගන්න පුළුවන් වෙනවා. විදේශිකයන් හා ආයෝජකයන් එනවා. මේ දේයි ඇතිවිය යුත්තේ. අධිවේගී මාර්ගය හදලා අපට පැත්තකට වෙන්න බැහැ. එහි ප‍්‍රයෝජනය ගන්න කි‍්‍රයාදාමයකට යා යුතුයි. බි‍්‍රතාන්‍ය යුගයේදී දුම්රිය සේවාව ස්ථාපිත කළා. දුම්රියයි තේ වගාවයි එකට ගියේ. අද පවා දුම්රිය එ් තරම් භාවිත නොවුණත් තේ කර්මාන්තය තිබෙනවා. ඕලන්ද යුගයේ ජල ප‍්‍රවාහන පද්ධතිය හැදුවා. ඒ එක්කම කොප්පරා හා පොල් කර්මාන්තය බිහිවුණා. ජල සැපයුම නැවතුණත් පොල් කර්මාන්තය තවම තිබෙනවා. ඇත්තටම මේවා අපි දියුණු කර ගත යුත්තේ ප‍්‍රදේශ සංවර්ධනය හරන්න. පාරෙන් පමණක් නවතින්න බැහැ. ඒකට නගර හා ආර්ථික සැලැස්මක් අවශ්‍යයි. ඒක අපි දකින්නේ නැහැ. රටක සංවර්ධනයයි විනාශයයි අතර වෙනස මේ දේවල් වෙන්න පුළුවන්. මැලේසියාවේ North South High Way කියලා එකක් හැදුවා. පාර හදලා ඉවරවෙනකොට එ් අවට ගම්මාන කර්මාන්ත සියල්ලක්ම අලූතින් හැදිලා ඉවරයි. පළමු දවසේ ඉඳලම අපි පෙර කී සංවර්ධනයට යන්න එයාලා ලෑස්ති වෙලා ඉවරයි. අපි තාම ඒ වගේ දේකට යන්න පෙරුම් පුරනවා විතරයි. අවුරුදු 20ක් අපි මේ අධිවේගී මාර්ගය සැලසුම්කරලා අනෙක් ඒවට තව අවුරුදු 20ක් යනවා නම් මේ මාර්ගයේ ජීවන කාලය ඉවරයි. අලූතෙන් මාර්ග හදන්න පටන් ගන්නකොට. සංවර්ධන සැලසුම් හා මාර්ග සෑදීම කියන්නේ අතිවවව යන කරුණු. එකක් කරලා අනෙක පටන් ගන්න හිටියොත් අරමුණු කරගන්න ඵලප‍්‍රයෝජන ලැබෙන්නේ නැහැ.

2011 දෙසැම්බර් 04 රාවය පුවත් පතිනි. අපගේ කෘතඥතාව රාවය ට.

]]> http://kathika.wordpress.com/2011/12/07/%e0%b6%85%e0%b6%b0%e0%b7%92%e0%b7%80%e0%b7%9a%e0%b6%9c%e0%b7%93-%e0%b6%b8%e0%b7%8f%e0%b6%bb%e0%b7%8a%e0%b6%9c%e0%b6%ba-%e0%b7%83%e0%b7%8f%e0%b6%bb%e0%b7%8a%e0%b6%ae%e0%b6%9a%e0%b6%ba%e0%b7%90/feed/ 0 kathika http://kathika.wordpress.com/2011/11/19/%e0%b6%8b%e0%b6%ad%e0%b7%94%e0%b6%bb%e0%b7%94-%e0%b6%b1%e0%b7%90%e0%b6%9c%e0%b7%99%e0%b6%b1%e0%b7%84%e0%b7%92%e0%b6%bb-4/ http://kathika.wordpress.com/2011/11/19/%e0%b6%8b%e0%b6%ad%e0%b7%94%e0%b6%bb%e0%b7%94-%e0%b6%b1%e0%b7%90%e0%b6%9c%e0%b7%99%e0%b6%b1%e0%b7%84%e0%b7%92%e0%b6%bb-4/#comments Sat, 19 Nov 2011 12:22:57 +0000 kathika http://kathika.wordpress.com/?p=2849 ]]>

මරණ සහතික නොලැබුණු මරණ, දකුණේ අලූත් දෙයක් නොවුනි. හේතු නැති මරණ ද අලූත් නැත. වෙනසකට ඇත්තේ එවැනි වූ තත්ත්වය දකුණේ දිගටම නොපැවතීම ය. එය වසරක් හමාරක් ඇතුළත සාමාන්‍ය, පිළිගත් සමාජ පැවැත්මකට මාරු විය. ඒ ව්‍යසනයෙහි එක් පංගුකාරයෙකු වූ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ ද ශිෂ්ඨ දේශපාලනයට පිවිස, පළාත් සභා මැතිවරණ වලට පවා ඉදිරිපත් වූහ.

මේ එවැනි කිසිදු සාමාන්‍යකරණයකට ඉඩ නොතැබෙන රටකි. වසර දෙකකුත් හමාරක් ගත වී, එහි තවමත් මරණ සහතික ගැන කතා නැත. අධිකරණ කි‍්‍රයාවලියට පිටින් කටයුතු කිරීමේ බලයක් හමුදාවට ඇත. එනිසා අධිකරණයට නීතිපති ලබා දෙන පොරොන්දු, හමුදාවට අදාල නැත. පවතින නීතියට පිටින්, සුද්දන් ‘‘මුඩු බිම් පණත’’ කි‍්‍රයාත්මක කළ අයුරු, ඉඩම් කොමසාරිස් ගේ චක‍්‍ර ලේඛයක් මගින් පෞද්ගලික ඉඩම් ලියා පදිංචිය අලූතින් කෙරෙන්නේ ය.

එවැනි බොහෝ අකටයුතුකම්, අසාධාරණකම්, අවනීතිය, බලහත්කාරය, ළමා අපචාර, ස්තී‍්‍ර දූෂණ, සිවිල් පාලනයක් නොතැබීම, සිංහලකරණය, හමුදාකරණය, ජීවනෝපායන් අහිමි කිරීම වැනි ශිෂ්ඨ සමාජයක ඇසිය නොයුතු, කතා නොකළ යුතු හැම දෙයක්ම උතුරු-නැගෙනහිර සිදුවන බැව් ලේඛනගත කළ, එම ලේඛනය සිය දෙවන තත්ත්ව වාර්තාව ලෙස පසු ගිය ඔක්තෝම්බර 21 වන දින ද්‍රවිඩ සන්ධාන මන්තී‍්‍ර එම්. ඒ. සුමන්තිරන් පාර්ලිමේන්තුවේ සභාගත කළ වාර්තාවේ, මේ සිව් වන, නැතිනම් අවසන් කොටස ය.

මේ කොටස පටන් ගැනෙන්නේ පසු ගිය වර අවසන් කෙරුණු ‘‘සමාජ ගැටඵ’’ යන මාතෘකාවේ ඉතිරියෙනි.

කුසල් පෙරේරා

මරණ සහතික නැති, නීතිය හමුදාව අතැති,

අධිකරණයට අපහාස කළ හැකි අමුතු රටක්

උතුරු – නැගෙනහිර: බරපතළ කනස්සල්ලට හේතුවන කාරණා සමූහයක් -
සිවුවන කොටස

දෙමළ ජාතික සන්ධානයේ පාර්ලිමේන්තු මන්තී‍්‍ර එම්. ඒ. සුමන්තිරන්

සිංහල පරිවර්තනය, කුසල් පෙරේරා

8.6 දරුවන් ආයතනගත කිරීම – වසර 2011 පුරාම, උතුරු-නැගෙනහිර පළාත් හි දරුවන් අත හැර දැමීම සහ ඔවුනට එරෙහිව සිදු කෙරෙන අපචාර හා අපරාධ වාර්තා විය. මෙම වාර්තා කිරීම් සමග, ‘‘දරුවන්ට සහ මව් වරුන්ට උපකාර කිරීමට’’ යැයි ආණ්ඩුව, අලූත් වැඩ සටහනක් දියත් කළේ ය. කෙසේ නමුත්, සිංහල මාධ්‍යයන්හි වාර්තා වූ අයුරු, මෙම වැඩ සටහන මගින් උතුරු-නැගෙනහිර යුද්ධය හේතුවෙන් වැන්දඹු මව්වරුන් බවට පත් වූවන් ගෙන් සහ අවිවාහක මව්වරුන් ගෙන් දරුවන් ඉවත් කිරීමක් සිදු වන්නේ ය. මෙම වැඩ සටහනෙහි ඇත්ත ස්වරූපය හා එහි අන්තර්ගතය ගැන ආණ්ඩුව මෙතෙක් කිසිවක් ප‍්‍රකාශ කර නැත. දරුවන් ආයතනගත කිරීමෙහි බරපතතල අනතුරු හා ඇඟවුම් ඇති බව, පොදුවේ පිළිගත්තකි. යුද වැන්දඹුවන් ගෙන් හා අවිවාහක මව් වරුන් ගෙන් දරුවන් ඉවත් කර, ඔවුන් ආයතනගත කිරීමේ කිසියම් අප‍්‍රකාශිත අරමුණක් මෙම වැඩ සටහනෙහි ඇති නම්, එය සමාජයේ හෘදය සාක්ෂියට විරුද්ධ සහ ළමා ආරක්ෂාව පිළිබඳ නීති බරපතල ලෙස උල්ලංඝණය කිරීමක් වන්නේ ය.

8.7 තැතිගත් මානසිකත්වය – ඉහතින් සඳහන් කෙරුනු ප‍්‍රජා කණ්ඩායම් මුහුණ දෙන්නා වූ ගැටළු විසින් අසල්වැසි දෙමළ ප‍්‍රජාවන් අතර සැළකිය යුතු අප‍්‍රසන්න නුරුස්නාවක් ඇති කරනවාට අමතරව, දැඩි බියක් ද ඇති කරන්නේ ය. නිදසුනක් වශයෙන්, හමුදා සුභ සාධන වෙළඳ සැල් වල අලෙවි කරන භාණ්ඩ වල ප‍්‍රජනන ශක්තිය හීන කරන ෙඖෂධ කලවම් කර ඇතැයි විශ්වාසයක් පැතිර ඇත. එය, යුද්ධය අවසන් වූ ආසන්න කාලයේ, මණික් ෆාම් කඳවුරු වල අවතැන් වූ කාන්තාවන් බලහත්කාරයෙන් වඳ සැත්කම් වලට බඳුන් කරන්නේ යැයි පැතිර ගිය භීතිය සිහිපත් කරවන්නකි. සමාජයක එවැනි භීතිකාවන් පැතිර යෑමෙන් පෙන්නුම් කෙරෙන්නේ එම සමාජයේ අදහස් ප‍්‍රකාශ කිරීමේ සියලූ අයිතින් ක‍්‍රමානුකූලව සිරකර දමා ඇති බව ය. එවැනි භීතීන් හා තැති ගැනීම් විසින් සැබෑ ගැටළු යටපත් කෙරෙන්නේය. එය ඉතා ප‍්‍රචණ්ඩ පුපුරා යෑම් වලට ද හේතු විය හැක.

09. නෛතික ගැටළු

9.1 පුද්ගලයින් ලියා පදිංචිය – යාපනය හා කිලිනොච්චි දිස්ති‍්‍රක්කයන්හි පදිංචි පුද්ගලයින් බලහත්කාරයෙන් ලියා පදිංචි කිරීම නවතන මෙන් ඉල්ලා මුලික අයිතිවාසිකම් පෙත්සමක් මීට ඉහතින් දිනෙක, යාපනය දිස්ති‍්‍රක්කයේ ද්‍රවිඩ ජාතික සන්ධාන පාර්ලිමේන්තු මන්තී‍්‍රවරුන් පස් දෙනෙකු විසින් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට ඉදිරිපත් කළහ. 2011 පෙබරවාරියේ වූ මෙම පෙත්සම් විභාගයේ දී ආරක්ෂක හමුදා සහ ග‍්‍රාම සේවා නිලධාරීන් විසින් කරනු ලබන බලහත්කාර ලියා පදිංචි කිරීම් නතර කරන බවට, නීතිපති විසින් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට පොරොන්දු විය. එය එසේ වූවත් 2011 මාර්තු 14 තරම් ආසන්නයේ සිටම, උසාවියට අපහාස කෙරෙමින් මෙම පදිංචිකරුවන් ලියා පදංචිය කෙරෙන්නේ ය. තම නිවෙස් වල ඉන්නා පුද්ගලයින් ගේ තොරතුරු සපයන ලෙස ගෘහ මූලිකයින්ට දන්වමින් යාපනයේ පොලීසි විසින් පෝරම බෙදා හරින බවට පැමිණිලි ඇත. එම කාර්ය දැන් පොලිස් ආඥා පණත යටතේ සාධාරණය කෙරෙන්නේ ය. එම පෝරම නිවැසියන්ට බෙදා හැර, නොපමාව එකතු කර ගන්නා ලෙස ග‍්‍රාම සේවා නිලධාරීන්ට දන්වා ඇත.

මෙයට අමතරව, යාපනය කළපුවෙහි ධීවර කටයුතු වල යෙදෙන ධීවරයින් ද අලූතින් ලියා පදංචි කිරීමේ හා ඔවුන්ට හැඳුනුම්පත් ලබා දීමේ කි‍්‍රයාවලියක් අරඹා ඇත. සියලූ ධීවර පවුල් සාමාජිකයින් ඔවුන් ගේ ඡුායා රූපයක් සමග පෞද්ගලික විස්තර, යුධ සහ නාවික හමුදාවන්ට බාර දිය යුතු ය.

9.2 ඉඩම් චක‍්‍ර ලේඛය – ඉඩම් කොමසාරිස් ජනරාල් විසින් 2011 ජූූලි 22 වන දින අලූත් චක‍්‍ර ලේඛයක් නිකුත් කරනු ලැබිණ. එය උතුරු නැගෙනහිර ඉඩම් සඳහා සුවිශේෂි වූවකි. ජාතික ආරක්ෂාවට හෝ සුවිශේෂි සංවර්ධන කාර්යන් සඳහා සහ රාජ්‍ය ඉඩම් සම්බන්ධ ආරවුල් නිරවුල් කිරීමට නොවන කිසිදු කාර්යක් සඳහා උතුරු නැගෙනහිර ඉඩම් බෙදීම එමගින් අත් හිටුවා ඇත. වඩාත් වැදගත් වන්නේ, පෞද්ගලික ඉඩම් හිමියන් ඇතුලූ උතුරු නැගෙනහිර සියලූම පුද්ගලයින්, තම ඉඩම් පිලිබඳ සියලූ තොරතුරු ඇතුළත් ‘‘හිමිකම් ඉල්ලූම් පතක්’’ ඉදිරිපත් කළ යුතුය යනන්නයි.

මෙම චක‍්‍ර ලේඛයට අනුව, පෞද්ගලික ඉඩම් හිමියන් ඇතුලූ උතුරු නැගෙනහිර සියලූම පුද්ගලයින් ඉඩම් සඳහා හිමි කම් කීමට අවශ්‍ය ලිපි ලේඛන නොමැත්තේ නම්, අදාල තොරතුරු ග‍්‍රාම සේවා නිලධාරි මගින් දෙමසක් ඇතුළත ප‍්‍රාදේශීය ලේකම්ට දැනුම් දිය යුතු ය. එසේ නොකළහොත් එහි ඇති බලපෑම හෝ ඊළඟ කි‍්‍රයාපටි පාටිය ගැන කිසිදු සඳහනක් නැත.

එබැවින් දෙමසක් ඇතුළත තොරතුරු ලබා නොදුනහොත් උතුරු නැගෙනහිර පෞද්ගලික ඉඩම් හිමියන්ගේ ඉඩම් සඳහා වන හිමිකම් අහෝසි වීමට ඉඩ ඇත.

දැනටත් ගැටළු සහිත වන ඉඩම් ලියා පදිංචි කිරීමේ 1998 අංක 21 දරණ ඉඩම් හිමිකම් ලියා පදංචි කිරීමේ පණතක් ඇත. එනමුත් ඉඩම් අයිතීන් සළකා බැලීමේ දී මායිම් සටහන් කෙරෙන මැනීම් හෝ උතුරු පළාතේ නෙකෙරුනු තත්ත්වයක් හමුවේ, මෙම චක‍්‍ර ලේඛය කි‍්‍රයාත්මක කරනු ලබන්නේ එම පණතේ විධි විධාන පවා මග හැරෙන අයුරින් ය.

ඊට අමතරව, උතුරු නැගෙනහිර රාජ්‍ය ඉඩම් සම්බන්ධ ආරවුල් පරීක්ෂණ කමිටු දෙකක් හා සමථ මණ්ඩල මගින් විසඳනු ඇත. ඉහතින් දක්වා තිබූ පරිදි, මෙම පරීක්ෂණ කමිටු සාමාජිකයින් ලෙස හමුදා නිලධාරීන් ද පත් කර ඇත. ආරවුල් නිරවුල් කිරීමේ මෙම කි‍්‍රයාවලිය, අධිකරණය වෙත සුවිශේෂි පැවරුමක් වන ජනතාව සතු අධිකරණ බලය මග හැරීමෙන් පැහැදිලි ලෙසම, ව්‍යවස්ථාව උල්ලංඝණය කරන්නකි.

එම කි‍්‍රයාවලිය පිලිබඳව ජනතාවට අවශ්‍ය තොරතුරු ලබා නොදීමත් බරපතල කාරණයකි. අවසන් දිනය 2011 නොවැම්බර ලෙස සඳහන් ව තිබීමත් උතුරු නැගෙනහිර ජනතාව අතර, කලබලයක් හා අවුලක් හැදීමට හේතු වී ඇත.

9.3 ත‍්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පණත – ත‍්‍රස්තවාදය රටින් තුරන් කර ඇතැයි, 2011 අගෝස්තු 25 වන දින, අති ගරු ජනාධිපති විසින් හදිසි නීතිය අවලංගු කරන බවට පාර්ලිමේන්තුවේ දී ප‍්‍රකාශ කරන ලදී. නීතිය සියතට ගනිමින් සාමය හා ස්ථාවරත්වයට අවහිර කරන පුද්ගලයින් සම්බන්ධයෙන් කි‍්‍රයා කිරීමට රටේ සාමාන්‍ය නීතිය ප‍්‍රමාණවත් බවත් ජනාධිපති තුමා එහි දී සඳහන් කරන්නට විය. මෙම අදහස් ම, 2011 සැප්තැම්බර 23 වන දින, එක්සත් ජාතීන් ගේ මහ සමුළුවෙහි ද ප‍්‍රකාශ කෙරින.

එසේ වූවත්, 1979 අංක 48 දරණ ත‍්‍රස්තවාදය වැළැක් වීමේ (තාවකාලික) පණත යටතේ ආරක්ෂක ඇමති විසින් නව රෙගුලාසි 05 ක් පණවන ලදී. එල්.ටී.ටී.ඊය තහනම් කිරීම, දෙමළ පුනරුත්ථාපන සංවිධානය (TRO) තහනම් කිරීම, ඇතැම් හදිසි නීති රෙගුලාසි දීර්ග කිරීම, රඳවා තබා ගැනීම් හා අත් අඩංගුවට ගැනීම් සහ බාර වූවන් ගේ රැුකවරණය හා පුනරුත්ථාපනය ඊට අදාල වන්නේ ය. මෙම රෙගුලාසි, පුරවැසියන් ගේ මූලික අයිතිවාසිකම් සහමුලින් යටපත් කිරීම නිසාවෙන් ව්‍යවස්ථාව උල්ලංඝණය කරන්නේ ය. එමගින් ත‍්‍රස්තවාදය වළැක් වීමේ පණතෙහි බල සීමාවට පිටතින් බලය යෙදීමක් ලෙස, එම පණත ද උල්ලංඝණය කරන්නේ ය. එමගින් වඩාත් හිංසනයට පත් වන්නේ උතුරු නැගෙනහිර දෙමළ ජනතාව ය. එබැවින් විශේෂයෙන්ම අවසාන රෙගුලාසි තුන අභියෝග කරමින් මාවෙයි සේනාධිරාජා ගරු මන්ත‍්‍රී විසින් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට පෙත්සමක් ඉදිරිපත් කරන ලදී. එහෙත් හේතු දැක්වීමකින් තොරව, පෙත්සම ඉවත දමනු ලැබිණ. 1947 අංක 25 දරණ මහජන ආරක්ෂක පණත යටතේ පනවනු ලබන හදිසි නීති රෙගුලාසි මගින් මෙන් ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 15(7) වගන්තියෙන් සහතික කරනු ලබන මූලික අයිතීන් කිසිවක් ත‍්‍රස්තවාදය වැළැක් වීමේ පනත යටතේ සීමා නොකළ හැකි යැයි මීට ඉහතින් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය තීන්දු කර ඇත.

එල්.ටී.ටී.ඊය හා දෙමළ පුනරුත්ථාපන සංවිධානය තහනම් කෙරෙන 2011 අංක 01 සහ 02 රෙගුලාසි විසින් ඉතා පුළුල් වරද වල් අර්ථ ගැන් වෙන්නේ ය. එකී රෙගුලාසි විසින් ‘‘යම් පමණකට සැක කෙරෙන සංවිධානයක් සමග සම්බන්ධ වීම හෝ ගනු දෙනු කිරීම’’ නීති විරෝධි කටයුතු වන්නේ යැයි සැළකීම නිසාවෙන් නීති සේවාව පවා අපරාධයක් විය හැක. එම රෙගුලාසි මගින් පුද්ගලයෙකු සතු ඉඩම් හා වත්කම් පවරා ගැනීමේඅනිසි බලයක් ජනාධිපති වෙත ලබා දෙන්නේ ය. පරීක්ෂණයක් පැවැත් විය හැක්කේ ජනාධිපති එවැන්නක් අවශ්‍ය යැයි සිතුවහොත් පමණි. ත‍්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පණත මගින් හෝ එවැනි බලයක් ලබා නොදෙන්නේ ය. එහි 04 වන වගන්තියේ සඳහන් අයුරු වත්කම් පවරා ගත හැක්කේ අධිකරණ තීන්දුවක් අනුව පමණි.

පළාත් පාලන ආයතන 22 ක වගකීම් හා කාර්යන් ඉටු කිරීමේ හා කි‍්‍රයාවට නැගීමේ බලය ඇති පුද්ගලයින් පත් කිරීම ද ඇතුලූ රෙගුලාසි 02 ක් සමගින් පූර්වයේ කි‍්‍රයාත්මක වූ හදිසි නීති රෙගුලාසි 03 ක් 2011 අංක 03 දරණ රෙගුලාසිය මගින් තව දුරටත් බලාත්මක කෙරෙන්නේ ය. එවැනි කිසිදු බලයක් ත‍්‍රස්තවාදය වැළැක් වීමේ පණතෙහි සීමාවට අයත් නොවන්නේ ය. එය ජනතාවගේ නිදහස් ඡන්ද බලය ද උල්ලංඝණය කරන්නකි.

රැඳවියන් හා අත් අඩංංගුවේ පසු වන්නන් සම්බන්ධව, 2011 අංක 04 දරණ රෙගුලාසිය පණවා ඇත. එමගින් සැකකරුවන් සඳහා ඇප ලබා දීමේ මහේස්ත‍්‍රාත් බලය අහෝසි කර ඇති අතර, හදිසි නීතිය යටතේ රඳවා තැබූ සියල්ලන් ත‍්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පණත යටතේ රඳවා තැබෙන ලෙස අර්ථ ගන් වන්නේ ය. එයද ව්‍යවස්ථාව උල්ලංඝණය කිරීමකි. මතු ආරක්ෂාව සඳහා යැයි දෙමළ පුද්ගලයින් අනවසරයෙන් රඳවා ගැනීමටත් අත් අඩංගුවට ගැනීමටත් එමගින් අවස්ථාවක් ලබා දෙන අතර, එවැනි බලයක් ත‍්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පණතින් ලබා දී නැත.

ත‍්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පණතට මුළුමනින් පිටස්තර කාරණයක් වන අත් අඩංගුවට ගත් සහ බාර වූවන් ගේ රැුකවරණය හා පුනරුත්ථාපනය, 2011 අංක 05 දරණ රෙගුලාසියෙහි අඩංගුව ඇත. විවිධ හේතුන් නිසාවෙන් ආරක්ෂක සේවාවන් වෙත බාර වූ සැළකිය යුතු දෙමළ පුද්ගලයින් ගේ අයිතිවාසිකම් වෙත එම රෙගුලාසිය බලපාන්නේ ය. විමතියට හේතු වන්නේ, ත‍්‍රස්කවාදී කි‍්‍රයා වලට බියෙන් බාර වූවන් ද මේ මගින් දෙවසරක් පරීක්ෂණයකින් තොරව අත් අඩංගුවේ තබා ගැනීමට යටත් කිරීම ය. බාර වූ ළමුන් පවා, කිසියම් සන්නද්ධ කි‍්‍රයාකාරකමෙක නිරතව සිටියේ යැයි සැක කෙරෙන්නේ නම්, එම ළමුන් ‘‘ළමා පුනරුත්ථාපන මධ්‍යස්ථානයකට’’ බාර දිය යුතු යැයි එම රෙගුලාසිය යටතේ මහේස්ත‍්‍රාත් වරයාට බල කෙරෙන්නේ ය. එවැනි අවකාශයන් ව්‍යවස්ථාවට පටහැනි වන අතරම, ශී‍්‍ර ලංකාව බැඳී ඇති ජාත්‍යන්තර වගකීම් වලට ද පටහැනි ය.

9.4 පාර්ලිමේන්තු ආසන සීමා කිරීම – පාර්ලිමේන්තු ආසන අඩු කිරීමේ තීන්දුව සම්බන්ධයෙන් දෙමළ ජාතික සන්ධානය එය ඉතා හදිසි වැදගත් ජනතා අවශ්‍යතාවක් ලෙස සිය කණස්සල්ල හා විරෝධය ඉස්මතු කළේ ය. පවත්නා යාපනය මැතිවරණ දිස්ත‍්‍රික්කයෙන් ආසනයට එක් පුද්ගලයා බැගින් පත් කෙරුනු 1977 මහ මැතිවරණයේ දී 11 කු තේරී පත් වූහ. එනමුත් පසු ගිය මැතිවරණයේ දී අනුපාත ඡුන්ද ක‍්‍රමයට, යාපනය මැතිවරණ දිස්ති‍්‍රක්කයට පත් කරනු ලැබූයේ 09 කු පමණි. දැන් පෙනෙන අයුරු, එම සංඛ්‍යාව 06 කු දක්වා නැවතත් අඩු කෙරෙන්නේ ය. එය විස්තර කෙරෙන්නේ වත්මන් ඡුන්ද ලේඛනයන් හි යාපනය දිස්ති‍්‍රක්කයේ ලියා පදිංචි ඡුන්ද සංඛ්‍යාව අඩු වී ඇත යන්නෙනි. පාර්ලිමේන්තුවෙහි එම කාරණය ගැන සඳහන් කළ සම්බන්දන් මන්තී‍්‍ර වරයා පෙන්වා දුන්නේ, එය ස්වේච්ඡාවෙන් සිදු වූ අඩුවීමක් නොවන බව ය. එය පැවති යුද්ධය හේතුවෙන් යාපනය මැතිවරණ දිස්ති‍්‍රක්කයේ නිර්මාණය කෙරුනු ප‍්‍රචණ්ඩ හා කෘතිම තත්ත්වයන් විසින් ඇති කළ අඩු වීමක් බව ය. දෙමළ ජාතික සන්ධානය පාර්ලිමේන්තුවෙහි දී පෙන්වා දුන්නේ යාපනයේ ඡුන්දදායකයින් අති බහුතරය දෙමළ වන හෙයින්ම, ඔවුන් ගේ පාර්ලිමේන්තු නියෝජනය සීමා කිරීම, ඔවුන් ගේ සර්ව ජන ඡුන්දය අහිමි කිරීමක් පමණක් නොව, එය ඔවුන් ගේ ස්වාධිපත්‍යය ද අහෝසි කිරීමක් වන බව ය.

9.5 ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශය යටතේ රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන ලේකම් කාර්යාලය තබා ගැනීම – සමාජ සේවා අමාත්‍යාංශය යටතේ සහ පසුව අභ්‍යන්තර කටයුතු අමාත්‍යාංශය යටතේ පැවති රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන ලේකම් කාර්යාලය, 2010 මැද වන විට, ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශය යටතට පවරා ඇත. රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන විසින් සිය මුදල් වාර්තා, විගණන වාර්තා සහ කි‍්‍රයාකාරකම් සැළසුම්, නිති පරිදි ලේකම් කාර්යාලයට බාර දිය යුතු ය. සිවිල් කාර්යක් එළෙස ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශයට පවරා ගැනීම ඇත්තෙන්ම මර්දනීය කි‍්‍රයාවකි. මෙය පැහැදිලි වන්නේ, ඇතැම් විශේෂ කි‍්‍රයාකාාරකම් සහ ක්ෂේත‍්‍ර වලට සීමා වන සංවිධාන වෙත පනවා ඇති සීමාවන් ගෙනි. එය වඩාත් බරපතල වන්නේ විශේෂයෙන් උතුරු නැගෙනහිර මානව හිමිකම්, මානුෂික සේවා වැනි කි‍්‍රයාකාරකම් ඉතා තියුණු විපරමකට බඳුන් කිරීමෙන් ඔවුන් ගේ කාර්යන් මත ස්වයං වාරණයක් පනවා ගැනීමට එමගින් බල කිරීමෙනි. එබැවින් අර්ථවත් මැදිහත් වීමකට ඉන් ඉඩ ලැබෙන්නේ නැත.

9.6 මරණ සහතික – යුද්ධය හේතුවෙන් සිය ආසන්න ඥාතීන් අහිමි වූ අභ්‍යන්තර අවතැන් වූවන් වෙත අදාල මරණ සහතික නිකුත් නොකිරීම, බරපතල ප‍්‍රශ්නයකි. මෙය ඉතා බරපතල ලෙස ඉඩම් ඔප්පු සකසා ගැනීමේ දී සහ අනෙක් පරිපාලන කටයුතු වල දී බලපාන්නකි. එබැවින් යුද්ධයේ දී මිය ගිය සිය ඥාතීන් දමා පැමිණීමට සිදු වූ අවතැන් වූවනට, එම මානසික වේදනාවට අමතරව, සිය ඉඩම් ඔප්පු හදා ගැනීමේ දී පැන නැග ඇති ගැට`ඵ ද බරපතල වී ඇත. මෙම යුද්ධයෙන් විපතට පත් වූවන් ඔවුන් ගේ මිය ගිය ඥාතීන් වෙනුවෙන් ද වගකීම් බාර ගත යුතුව ඇත. මරණ සහතික නිකුත් කිරීම පහසු කිරීම, 2010 මරණ ලියා පදිංචි කිරීමේ (තාවකාලික) පණත සම්මත කිරීමෙන් බලාපොරොත්තු විය. සිවිල් ගැටුමක් හෝ ත‍්‍රස්ත හෝ ප‍්‍රචණ්ඩ කි‍්‍රයා හේතුවෙන් අතුරුදහන් වූ පුද්ගලයින් ගේ මරණ ලියා පදිංචි කිරීම එහි අරමුණු වලට අයත් විය. එවැනි සාධක පුද්ගලයෙකු ගේ අතුරුදහන්වීමට හේතු වන්නේ නම්, වසරක කාලයකට පසු එම පුද්ගලයාගේ මරණය ලියා පදිංචි කිරීමට එම පණත විසින් ඉඩ ලබා දෙන්නේ ය. එනමුත් එකී පණත කි‍්‍රයාත්මක කරන්නේ දැයි නොදනිමු. කි‍්‍රයාත්මක නොකරන්නේ නම් ඊට හේතු කාරණා ද පැහැදිලි නැත.

(නිමාව)

‘රාවය‘ 2011 නොවැම්බර් 20

‘රාවය‘ ට අපගේ කෘතඥතාව.

]]> http://kathika.wordpress.com/2011/11/19/%e0%b6%8b%e0%b6%ad%e0%b7%94%e0%b6%bb%e0%b7%94-%e0%b6%b1%e0%b7%90%e0%b6%9c%e0%b7%99%e0%b6%b1%e0%b7%84%e0%b7%92%e0%b6%bb-4/feed/ 0 kathika http://kathika.wordpress.com/2011/11/16/%e0%b6%8b%e0%b6%ad%e0%b7%94%e0%b6%bb%e0%b7%94-%e0%b6%b1%e0%b7%90%e0%b6%9c%e0%b7%99%e0%b6%b1%e0%b7%84%e0%b7%92%e0%b6%bb-3/ http://kathika.wordpress.com/2011/11/16/%e0%b6%8b%e0%b6%ad%e0%b7%94%e0%b6%bb%e0%b7%94-%e0%b6%b1%e0%b7%90%e0%b6%9c%e0%b7%99%e0%b6%b1%e0%b7%84%e0%b7%92%e0%b6%bb-3/#comments Wed, 16 Nov 2011 13:40:47 +0000 kathika http://kathika.wordpress.com/?p=2829 ]]> උතුරු-නැගෙනහිර තත්ත්වය ගැන පාර්ලිමේන්තු විවාදයක් ඉල්ලීමට විපක්ෂයේ ඉන්නා දකුණේ සිංහල පක්ෂ දෙකටම තවමත් අවශ්‍ය නැත. ද්‍රවිඩ සන්ධානයේ පාර්ලිමේන්තු මන්තී‍්‍ර සුමන්තිරන් මහතා උතුරු-නැගෙනහිර ප‍්‍රදේශවල යුද්ධයෙන් පසුව පවත්වා ගෙන යන මේ රාජපක්ෂ පාලනය පිලිබඳව දෙවන වරටත් ඉතා විස්තරාත්මක වාර්තාවක් පාර්ලිමේන්තුවෙහි සභාගත කළ පසු, ඒ සම්බන්ධයෙන් ආණ්ඩුව උත්තර බඳින්නට සූදානම් නැති නම්, විවාදයක් ඉල්ලීමේ වගකීම ඇත්තේ විපක්ෂයේ අනෙක් පක්ෂ නායකයින්ට ය. විශේෂයෙන් විපක්ෂ නායකයාට ය. පසු ගිය සතියේ මෙහි දෙවන කොටස පළ කිරීමට කලින් විපක්ෂයේ මන්තී‍්‍රවරුන් දෙදෙනකුට ඒ බැව් මතක් කිරීමක් ද කළෙමි. එනමුත් එවැනි විවාදයක් ඉල්ලීමේ වුවමනාවක් මේ සිංහල යු.ඇන්.පියට නැත.

ඔවුන් බොහෝ විට මේ වාර්තාව ගැන කතා කිරීම මග හරින්නේ, විපක්ෂය තවමත් ජාතික පක්ෂ ලෙස නොව, සිංහල පක්ෂ ලෙස හිතන පතන, හැසිරෙන දකුණේ දේශපාලනඥයින් ගේ පක්ෂ වන හෙයිනි. එය නොකඩවා පැහැදිලි කෙරෙන ආසන්නම කාරණය වුයේ ව්‍යාපාර පවරා ගැනීමේ පණත ගැන, සිංහල ව්‍යාපාරිකයින් බේරා ගැනීමට ඔවුන් කළ ප‍්‍රකාශ වලිනි.

එය ඊළගට විස්තර කෙරෙන්නේ, උතුරෙහි මේ රාජපක්ෂ පාලනය කෙතරම් සිංහලවාදී ලෙස හැසිරෙන්නේ දැයි මේ වාර්තාවෙන් කරුනු සහිතව පෙන්වා දෙන විටත් විපක්ෂය ඒ හමුවේ නිහඬව සිටින විට ය.

මෙතැන් සිට පහතින් ඇත්තේ උතුරෙහි ඒ සිංහලකරණය ගැන විශේෂයෙන් සඳහන් වන තොරතුරු සහිත, තෙවන කොටස ය.

කුසල් පෙරේරා

විපක්ෂය හොර ගල් අහුලද්දී සිංහලෙන් උතුර ගිලින ආණ්ඩුව

උතුරු – නැගෙනහිර: බරපතළ කනස්සල්ලට හේතුවන කාරණා සමූහයක් -
තෙවන කොටස

දෙමළ ජාතික සන්ධානයේ පාර්ලිමේන්තු මන්තී‍්‍ර එම්. ඒ. සුමන්තිරන්

සිංහල පරිවර්තනය, කුසල් පෙරේරා

· උතුරේ සියයට 60 ට ආහාර සුරක්ෂිතතාවක් නැත

· සියයට 50 කගේ දෛනික ආදායම ඩොලර් 01 ට වඩා අඩුය

· නැගෙනහිර පාසල් හැර යාම බරපතල ලෙස ඉහළ ගොසින්

· යාපනයේ අක්කර 350 ක ඉස්සන් වගා කිරීමෙන් භූගත ජලය අනතුරේ

6.2 හමුදාව පාසල් වල පදිංචි වීම – දැනටත් පාසල් ගණනාවක් හමුදාව විසින් අත් පත් කර ගෙන ඇත. කෙප්පාපිලාවු රජයේ දෙමළ මිශ‍්‍ර පාසල, මුල්ලියාවලි, මුල්ලතීවූ, මත්තාලන් රෝමානු කතෝලික දෙමළ මිශ‍්‍ර පාසල, මුල්ලිවයික්කාල්, මුල්ලිවයික්කාල් බටහිර, මුල්ලිවයික්කාල් නැගෙනහිර දෙමළ මිශ‍්‍ර පාසල, පූනරීන් වික්නේස්වරන් විද්‍යාලය, මාන්තුවිල් හි අරසරත්නම් විද්‍යාලය, පුතුකුඩිඉරිප්පු සිවනගර් දෙමළ විද්‍යාලය, කන්කසන්තුරෙයි මයිලිඩි රෝමානු කතෝලික දෙමළ මිශ‍්‍ර පාසල, ඒ අතර වේ.

6.3 වාරි පහසුකම් නතර කිරීම – මඩකළපුව දිස්ති‍්‍රක් මායිමේ 13 සහ 14 කොලනි වල දෙමළ ගොවීන් ගේ කුඹුරු අක්කර 2,000 ට පමණ ජලය ලබා දෙන ඉඟිණියාගල ජලාශයේ වාරි මාර්ගය මසක පමණ කාලයක් වසා දමා ඇතැයි වාර්තා වේ. වෙල්ලාවෙලි ප‍්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාශයේ පැවති සම්බන්ධීකරණ රැස්වීමක දී ගොවීන් කළ පැමිණිලි වලට අනුව, යල කන්නයේ මසක පමණ වයසැති වී වගාව, ජලය නවතා දැමීම නිසා විනාශ වන්නේ ය.

6.4 කුච්චාවේලි සංචාරක කටයුතු වර්ධනය කිරීම – සංචාරක කටයුතු දියුණු කිරීමේ යෝජනාවක් මත, ති‍්‍රකුණාමලයේ කුච්චාවේලි හි ඉඩම් කට්ටි 51 ක් බෙදා දීමේ යෝජනාවක් තිබිණ. එම යෝජනාවට අනුව, මධ්‍යම ආණ්ඩුවේ නිලධාරීන් ඉඩම් කට්ටි බෙදීමට පියවර ගන්නා බැව් තමන්ට දැන ගැනීමට ලැබුණි ජනාධිපති වෙත 2010 මැයි 16 වන දින ලිපියක් මගින් ගරු මන්තී‍්‍ර සම්පන්තන් දැනුම් දුන්නේ ය. ඒ සම්බන්ධව කිසිදු ප‍්‍රසිද්ධ දැනුම් දීමක් නොකිරීම පිළිබඳවත් රජයේ ඉඩම් සම්බන්ධයෙන් වන ව්‍යවස්ථාමය අවසර සියල්ල මග හැරීම පිළිබඳවත් ඔහු සිය කණස්සල් එහි සටහන් කළේ ය. කුච්චාවේලි ප‍්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාශයේ සියයට 95 ක් පමණ වන ඉඩම් අහේනියක් ඇති දෙමළ කතා කරන ජනයා, ඔවුන් ගේ පදිංචියට සහ ජීවනෝපායන් සඳහා එම ඉඩම් ඉල්ලමින් සිටියත්, මෙම වටිනා රජයේ ඉඩම් ලබා දීම සඳහා තෝරා ගෙන ඇත්තේ බහුතර ජනතාව ගෙනි.

එවැනි කාරණා සම්පන්තන් මන්තී‍්‍ර විසින් මතු කර තිබියදීත් ඒ සම්බන්ධයෙන් මීට කලින් මා සභාගත කළ වාර්තාවෙන් ඒ ගැන අවධානය යොමු කර තිබියදීත් දකුණේ සිංහල පුද්ගලයින්ට අයිති සමාගම් සඳහා දැනට ඉඩම් කට්ටි 25 ක් වෙන් කර ඇත. දැනටම ඉන් 02 ක් ඔවුන්ට පවරා දී ඇත.

6.5 යාපනය කලපුව හා භූගත ජලයට ඇති බලපෑම – කරෙයිනගර්, මණ්ඩඩාතීවු සහ අරාලි හි යාපනය කලපුව මායිම් වූ වෙරළාසන්න වගුරු බිම් අක්කර 350 ට වැඩි ප‍්‍රමාණයක් රජයට පවරා ගෙන ඇත. එහි ඉස්සන් වගා කිරීම සඳහා දකුණෙන් සිංහල ශ‍්‍රමික පිරිසක් ගෙනැවිත් ඇත. මිරිදිය ඉස්සන් වගාව සඳහා මෙම ඉඩම් සංවර්ධනය කරන්නේ යැයි කීවත් එමගින් එම ප‍්‍රදේශයන් හි භූගත ජලය වෙත අහිතකර ලෙස එය බලපානු ඇත.

07. සිංහල ජනාවාස පිහිටු වීම

7.1 වැලිඔය ප‍්‍රා.ලේ කොට්ඨාශය හැදීම – සිංහල පවුල් පදිංචි කිරීම නිසා මුලතීවු දිස්ති‍්‍රක්කයේ කෝකිලායි නගරයෙහි දෙමළ ප‍්‍රජාවගේ ඉඩම් ඔවුන්ට අහිමි වන්නේ ය. මුලතීවු දිස්ති‍්‍රක්කය බෙදා, එහි වැලිඔය නමින් අලූත් දිස්ති‍්‍රක්කයක් පිහිටුවීමට පියවර ගනිමින් ඇත. චෙට්ටිකුලම් හි විශේශයෙන් සිංහල පවුල් පදිංචි කිරීම සඳහා නිවාස 75ක් ඉදිකර ඇතැයි දැන ගන්නට ඇත.

7.2 දෙමළ නිලධාරීන් ක‍්‍රමානුකූලව සිවිල් පරිපාලනයෙන් ඉවත් කිරීම – ආධුනික පරිපාලන නිලධාරීන් ගෙන් පිර වීම සඳහා දෙමළ නිලධාරීන් ඉවත් කිරීමට හෝ උතුරු ප‍්‍රදේශයන් ගෙන් මාරු කර හැරීමට පියවර ගන්නා ලෙස බලධාරීන් විසින් නියෝග කර ඇත. මෙම උත්සාහය විසින් සිංහල නිලධාරීන් 140 ක් උතුරු ප‍්‍රදේශයෙහි සේවා ස්ථාන වෙත එවා ඇත. දෙමළ නිලධාරීන්ට අනිවාර්ය නිවාඩු යෑමට බල කෙරෙන්නේ ය. මෙම ඉතා බරපතල කි‍්‍රයාවන් සැළකිය යුත්තේ පරිපාලන සේවාව සඳහා අලූතින් නිලධාරීන් තේරීමේ දී උසස්වීම් ලබා දීමේ දී සහ පුහුණු කටයුතු සහ සංවර්ධන කාර්යන්හි දී දැනුවත්ව දෙමළ පුද්ගලයින් ඉවත් කිරීමේ කි‍්‍රයාවලියත් සමගින් ය.

7.3 ආගමික සිද්ධස්ථාන – ශී‍්‍ර ලංකාවේ උතුරු ප‍්‍රදේශයන්හි ජනගහන සංයුතිය වේගයෙන් වෙනස් කිරීම, දැන් සීඝ‍්‍රයෙන් කෙරෙන්නකි. ඒ-9 මහා මාර්ගයේ බුද්ධ ප‍්‍රතිමා, විහාර, ස්ථුප ඉතා වේගයෙන් පැතිරෙන්නකි. මන්නාරම දිස්ති‍්‍රක්කයේ ඉතා ප‍්‍රසිද්ධ තිරුකේතිස්වරන් කෝවිලට මීටර 50 ක් ඔබ්බෙන් ‘‘මහතොට රජ මහ විහාරය’’ නමින් බෞද්ධ පන්සලක් ඉදි වී ඇත. එවගේම, යුද්ධයෙන් විනාශ වූ කෝවිල් සහ පල්ලි ඒ ස්ථානයන් හි නැවත ඉදි කිරීමට, සන්නද්ධ හමුදාව ඉඩ දෙන්නේ නැත. අරසාදි පිල්ලේයාර් කෝවිල පිහිට ස්ථානයේ දැන් බෞද්ධ පන්සලක් ඉදි කෙරෙන්නේ ය. යුද්ධය නිසා අලාභහානී වූ මුලතීවු දිස්ති‍්‍රක්කයේ කෝකිලායි හින්දු කෝවිල සමතලා කර, ඒ මත බෞද්ධ පන්සලක් ඉදි කෙරෙන්නේ ය. ඒ සඳහා තැපැල් කන්තෝරුවේ සහ රෝහලේ භුමි කොටස් ද යොදා ගන්නේ ය. මවිසින් කලින් සභාගත කළ වාර්තාවෙන් ද කින්නියා උණු වතුර ලිං ආසන්නයේ වන පිල්ලෙයාර් හින්දු කෝවිල වෙනුවට බෞද්ධ ප‍්‍රතිමාවක් තැන්පත් කරන්නට යන බව සඳහන් කළේ ය. එම කෝවිල ශත වර්ෂ ගණනාවක සිට හින්දු වතාවත් කෙරෙන සිද්ධස්ථානයකි. ගරු සම්පන්තන් විසින් මේ සමබ්නධයෙන් පැමිණිල්ලක් කළ බව ද එම වාර්තාවෙහි සටහන් විය. එම හින්දු කෝවිල දැන් විනාශ කර ඇත. ආසන්නයේ බුද්ධ ප‍්‍රතිමාවක් ඉදිකර ඇත.

7.4 දකුණෙන් ශ‍්‍රමිකයින් ගෙන ඒම – ආණ්ඩුව පවසන අයුරු ‘‘උතුරු වසන්තය’’ ව්‍යාපෘතිය මගින් උතුරේ සංවර්ධනය, විශේෂයෙන් යටිතල පහසුකම්, විදුලි බලය, ජලය හා සනීපාරක්ෂාව, කෘෂීකර්මාන්තය, වාරි මාර්ග, සත්ව ගොවිපල, මිරිදිය මත්ස්‍ය කර්මාන්තය, සෞඛ්‍ය, ඝණ අපද්‍රව්‍ය ඉවත් කිරීම, අධ්‍යාපනය, කී‍්‍රඩා, සංස්කෘතික කි‍්‍රයාකාරකම් හා ප‍්‍රවාහණය ආදිය ඉතා ඉහළ මට්ටමකින් දියුණු වන්නේ ය. එනමුත් පොදු පිළිගැනීම වන්නේ මේ කිසිවක ඇත්ත වාසිය ඇත්තේ උතුරේ දෙමළ ජනතාවට නොව, සිංහල කොන්ත‍්‍රාත්කරුවන්ට බාර දී ඇති මේ ව්‍යාපෘතිය සඳහා දකුණෙන් ගෙන එන විරැුකියාවෙන් ඉන්නා සිංහල තරුණන්ට බව ය. නිදසුනක් වශයෙන් වැව් කණ්ඩි අලූත් වැඩියාව, ඒ-9 මහා මාර්ගයේ ඉදි කිරීම් හා අතුරු මාර්ග ඉදි කිරීම් බාර දී ඇත්තේ දකුණේ සිංහල කොන්ත‍්‍රාත්කරුවන්ට ය. ඔවුන් ශ‍්‍රමිකයින් ගෙන එන්නේ දකුණෙන් ය. රැුකියා නැති විශාල පිරිසක් උතුරේ සිටිය දීත් ඔවුන් දෙමළ ශ‍්‍රමිකයින් යොදා ගන්නේ අල්ප වශයෙනි.

7.5 සිංහල ප‍්‍රජාවට පාසල් සහ නිවාස ලබා දීම – බලහත්කාරයෙන් ඉඩම් වලින් ඉවත් කිරීම හා ඉඩම් කොල්ල කෑම ගැන සඳහන් කොටසෙන් පැහැදිලිවම, බහුතර සිංහල ප‍්‍රජාවට ඉඩම් ලබා දීමේ ඉතා විවෘත හා අවිවාදාත්මක ප‍්‍රවණතාවයක් ඇතැයි හෙළි කරන්නේ ය. මේ සම්බන්ධයෙන් කුච්චාවේලි හි රජයේ ඉඩම් කට්ටි බෙදීම හා මුත්තූර් හි දෙමළ ප‍්‍රජාවගේ ඉඩම් කොල්ල කෑම කදිම නිදසුන් ය. ඊට අමතරව, දෙමළ ප‍්‍රදේශයන් හි නිවාස හා ගොඩනැගිලි ද සිංහල ජනයාට ලබා දෙති. නිදසුනක් ලෙස, මඩකළපු දිස්ති‍්‍රක්කයේ කෝරාලෙයිපත්තු උතුර ප‍්‍රා.ලේ කොට්ඨාශයට අයත් පාරම්පරික දෙමළ ග‍්‍රාමයක් වන ඕමාදියාමඩු හි සිංහල පවුල් 30 ට මහවැලි සංවර්ධන ඉඩම් බෙදීමේ ව්‍යාපෘතිය යටතේ ඉඩම් ලබා දී ඇත. මඩු අවට ප‍්‍රදේශයේ දෙමළ පාසල් විශාල සංඛ්‍යාවක් සඳහා අලූත් වැඩියා කිරීම් හා පහසුකම් සැපයිය යුතු වූවත් මඩු මාර්ගයේ දැන් සිංහල පාසලක් ඉදිකර ඇත. ඒ අතර, රාජ්‍ය බැංකුවක ආධාර ඇතිව, මඩු මාර්ගයේ අලූත් නිවාස ව්‍යාපෘතියක් අරඹා ඇත. එහි නිවාසලාභින් බහුතරය වන්නේ සිංහල ජනපදිකයින් ය. එහි නිවාස 80 න් නිවාස 02 ක් පමණක් දෙමළ පවුල් දෙකකට වෙන් කර ඇත. මඩු මාර්ගයේ ලංකා බැංකුව විසින් ඉදි කරන නිවාස 50 න් නිවාස 45 ක් සිංහල පවුල් වලට ලබා දී ඇති අතර ඉතිරි නිවාස 05 දෙමළ පවුල් පහකට දී ඇත.

7.6 නාම පුවරු – මාර්ග සහ ග‍්‍රාමයන් ගේ දෙමළ නම් සිංහලට යොදා ගැනීමේ ප‍්‍රවණතාවය දිගටම පවතින්නකි. අවස්ථා ගණනාවක, දෙමළ පුවරු මුලූමනින් ඉවත් කර, සිංහලෙන් පමණක් වන නාම පුවරු සවි කිරීම ද සිදු විය. මෙම පියවර ප‍්‍රදේශයේ දෙමළ ජනතාවට බරපතල ප‍්‍රශ්නයකි. ඔවුන් එය තේරුම් ගන්නේ ඔවුන් ගේ අනන්‍යතාවය මකා දැමීමේ පියවර ලෙසිනි. කණකරායකුලම් හි ඒ-9 මහා මාර්ගය ආසන්නයේ පාරවල් තුනක නම් මුලූමනින් සිංහල නම් බවට වෙනස් කිරීම නිදසුනකි. ඒවා දැන් ‘‘කෝසල පෙරේරා පාර, අනුර පෙරේරා පාර සහ පූජ්‍ය යටරාවන විමල හිමි මාවත’’ යනුවෙන් වෙනස් කර ඇත. පළමු නම් යුද්ධයට සහභාගි වූ සොල්දාදුවන් දෙදෙනකුගේ ය. අනෙක බෞද්ධ භික්ෂුවකගේ ය. තවත් නිදසුනක් වන්නේ ‘‘ ඕමාන්තායි’’ මුර පොල ‘‘ ඕමන්ත’’ ලෙසින් වෙනස් කිරීම ය. එහි මුර කරන්නේ සිංහල සොල්දාදුවන් ය. මඩකළපුව මහ නගර සභාව විසින් කාත්තන්කුඩි මායිමෙහි සවි කර තිබූ දෙමළ නාම පුවරු, ගලවනු ලැබූයේ පොලීසිය විසින් යැයි පැවසේ. ඒ හේතුවෙන් දෙමළ සහ මුස්ලිම් ජන කොටස් අතර, අනවශ්‍ය අමනාපකම් ඇති වී තිබේ. පසු ගිය ජූලියේ මවිසින් සභාගත කරනු ලැබූ වාර්තාවෙන් ද මෙවැනි සිදුවීම් කිහිපයක් අවධාරණය කෙරින.

8. සමාජ ගැටළු

8.1 මානසික ආතතීන් – උතුරෙහි විශාල හමුදාවක් රඳවා පාලනය කිරීම, එහි වෙසෙන ජනතාවට සැළකිය යුතු මානසික පීඩාවක් යැයි වාර්තා මගින් පෙන්වන්නේ ය. යුද්ධය විසින් ඇති කළ මානසික බිඳ වැටීම් එනිසා තවමත් සමාජගතව ඇත. පශ්චාත් මානසික ආතතීන් සඳහා උපදේශන සායන පැවැත් වීම ප‍්‍රමුඛත්වයක් ලෙස ආණ්ඩුව නොසළකන බව මානසික සෞඛ්‍ය සම්බන්ධයෙන් කටයුතු කරනවුන් පෙන්වා දෙයි. ඛේදවාචකයක් ලෙස දැක් විය හැක්කේ එවැනි උපදේශන කාර්යන් සඳහා හමුදාව ඉඩ ලබා නොදීම ය. යුද්ධය නිසාවෙන් මානසික පීඩනයට හා අවපාතයන්ට හසුව ඉන්නා පුද්ගලයින්ට උපදේශන සේවා ලබා නොදිය යුතු යැයි පල්ලි සහ ඇතැම් රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන වෙත ආණ්ඩුව විසින් දන්වා ඇතැයි ද සමහරක් වාර්තා දක්වන්නේ ය.

8.2 කාන්තාවන්ට හා දැරිවියන්ට අතවර හා හිංසා කිරීම් – ප‍්‍රාදේශීයව, කාන්තාවන්ට හා දැරිවියන්ට අතවර කිරීම හා හිංසා කිරීම පිළිබඳව පැමිණිලි ඇත. බොහෝ ව්‍යාපෘති ලබා දී ඇත්තේ දකුණේ සිංහල කොන්ත‍්‍රාත්කරුවන්ට ය. ඔවුන් ශ‍්‍රමිකයින් ලෙස කැටුව එන්නේ ද සිංහල පිරිස් ය. මේ සිංහල ශ‍්‍රමිකයින් නවාතැන් ගනු ලබන්නේ ව්‍යාපෘතියට ආසන්නව, අසල්වැසි ගම මායිමේ ය. ඔවුන් කාන්තාවන්ට හා දැරිවියන්ට තර්ජනයක් බැව් ඔප්පු වී ඇත. එවැනි අතවර හා හිංසනයන් ගැන පැමිණිලි කළ විට ද, අදාල හමුදා නිලධරයින් විසින් පැමිණිලිකරුවන්ට තර්ජනය කරන බවට ද වාර්තා ඇත. පොලීසියට පැමිණිලි කළ විට ද, පැමිණිල්ල ආරක්ෂක සේවාවේ පුද්ගලයෙකුට හෝ දකුණෙන් පැමිණි ශ‍්‍රමිකයකුට විරුද්ධව නම්, සාමාන්‍යයෙන් ඒ සම්බන්ධව කිසිදු පියවරක් නොගන්නා බවට ද වාර්තා ඇත.

8.3 බඩගින්න හා මන්ද පෝෂණය – ඉතා වේගයෙන් ඉහළ යන විරැකියාව සමග, බඩගින්න හා මන්දපෝෂණය පිලිබඳ කණස්සලූ වීම් ද ඉහළ යන්නේ ය. උතුරේ ජනතාව ඉතා භයානක ලෙස පහළ වැටුන ආහාර සුරක්ෂිතතාවයකට මුහුණ දෙන බැව්, ලෝක ආහාර වැඩසටහන ඔවුන් ගේ ජාතික ඇගයුම් වලින් පෙන්වයි. උතුරු පළාතේ පවුල් වලින් සියයට 60 ක් ආහාර සම්බන්ධව ඉතා අනාරක්ෂිත යැයි ගණන් බලා ඇත. පවුල් වලින් සියයට 50 කගේ දෛනික ආදායම ඩොලර 01 ට වඩා අඩු ය. මෙය ශී‍්‍ර ලංකාවේ ප‍්‍රකාශිත දළ ජාතික ආදායමෙහි ඒක පුද්ගල අගය ඩොලර 2,399 ට කිසිසේත් නොගැලපෙන්නකි.

8.4 පාසල් හැර යාම – නැගෙනහිර පළාතේ පාසල් හැර යාම, ඉතා ඉහළ අගයක් දක්වයි. යුද්ධයෙන් විපතට පත් වාකරෙයි හි එය විශේෂයෙන් බරපතල ය. ඊට බලපාන්නා වූ සාධක කිහිපයකි. විශේෂයෙන් ජීවනෝපායන් අහිමි වීමෙන් ඇති වූ දුප්පත් කම හේතුවකි. අඩු වයස් විවාහ සංඛ්‍යාව ඉහළ යාම ද තවත් වැදගත් හේතුවකි.

8.5 සමාජ දේහය බිඳ වැටීම – දෙමළ තරුණියන් සිංහල සොල්දාදුවන් නිසාවෙන් ගැබ් ගැනීම ගැන වාර්තා ඇත. මෙය ඉතා දැඩි හමුදාකරණයෙහි සෘජු ප‍්‍රතිඵලයකි. එය සමාජ පැවැත්ම බිඳ දැමීමට හේතු වන්නේ ය. ඉන් ඇතිවන සමාජ ආර්ථික ගැටළු වලට මුහුණ දෙන්නට තරුණයින්ට බල කෙරෙන්නේ ය. පවුල් සබඳතා වලින් බැහැර ලිංගික සම්බන්ධතා, ලා බාල දැරිවියන් ගැබ් ගැනීම, අත දරුවන් හැර දමා යෑම සහ සිය දිවි නසා ගැනීම් යන සියල්ල ඉහළ යාම, සමාජ පැවැත්ම බිඳ වැටීමේ අනතුරු ය. ඒවා ප‍්‍රාදේශීය සමාජ සංවර්ධයේ දී දිගු කාලීනව බලපාන්නා වූ අනිසි සාධක ය. හමුදාව විසින් මත් පැන් භාවිතයට උනන්දු කෙරෙන අතර, සමාජයෙන් යැපීම ද වැඩි වී ඇත.

‘රාවය‘ 2011 නොවැම්බර් 13

(මෙහි ඊළග කොටස, ලබන රාවය කලාපයෙනි)

‘රාවය‘ ට අපගේ කෘතඥතාව.

(අවසාන කොටස, ලබන වර ‘‘රාවය’’ පුවත් පතින්)

]]> http://kathika.wordpress.com/2011/11/16/%e0%b6%8b%e0%b6%ad%e0%b7%94%e0%b6%bb%e0%b7%94-%e0%b6%b1%e0%b7%90%e0%b6%9c%e0%b7%99%e0%b6%b1%e0%b7%84%e0%b7%92%e0%b6%bb-3/feed/ 0 kathika http://kathika.wordpress.com/2011/11/15/%e0%b6%8b%e0%b6%ad%e0%b7%94%e0%b6%bb%e0%b7%94-%e0%b6%b1%e0%b7%90%e0%b6%9c%e0%b7%99%e0%b6%b1%e0%b7%84%e0%b7%92%e0%b6%bb-2/ http://kathika.wordpress.com/2011/11/15/%e0%b6%8b%e0%b6%ad%e0%b7%94%e0%b6%bb%e0%b7%94-%e0%b6%b1%e0%b7%90%e0%b6%9c%e0%b7%99%e0%b6%b1%e0%b7%84%e0%b7%92%e0%b6%bb-2/#comments Tue, 15 Nov 2011 14:50:12 +0000 kathika http://kathika.wordpress.com/?p=2826 ]]>

උතුරු නැගෙනහිර ජනතාවගේ දෛනික ජීවිතයට අවශ්‍ය මූලික කාරණා කිසිවක්ම ඔවුන් ගේ ඕනෑ එපාකම් මත තීන්දු නොවෙන බව, ද්‍රවිඩ ජාතික සන්ධානයේ පාර්ලිමේන්තු මන්තී‍්‍ර එම්. ඒ. සුමන්තිරන් විසින් පාර්ලිමේන්තුවෙහි සභාගත කළ උතුරු නැගෙනහිර පවත්නා තත්ත්වය පැහිදිලි කරන, ඔහුගේ දෙවන වාර්තාවෙන් පෙන්වා දෙයි.

එහි සඳහන් අයුරු, ධීවර කර්මාන්තයට ආණ්ඩුවේ කියුම් කෙරුම් නොතකා, හමුදාව විසින් තවමත් සීමා තහංචි පනවන අතර, ඇතැම් ප‍්‍රදේශයන් හි දෙමළ ධීවර ජනතාව ඉවත් කර, එම ප‍්‍රදේශයන් හි ධීවර කටයුතු සඳහා දකුණේ සිංහල ධීවරයින් පදිංචි කර ඇත. කුච්චවේලිහි ආරම්භ කර ඇති රයිගම් ලූනු කර්මාන්තය සම්බන්ධයෙන් 2009 අග දී ද්‍රවිඩ ජාතික සන්ධානයේ ආර්. සම්පන්දන් මන්තී‍්‍ර විසින් ඊට එරෙහිව ජනාධිපතිට හා ආර්ථික සංවර්ධන ඇමතිට කරුණු ඉදිරිපත් කළ ද, එය මේ වන විට ආරම්භ කර ඇත්තේ 2,500 ක් පමණ ප‍්‍රදේශයේ දෙමළ ජනතාව ගේ ජීවනෝපායට තර්ජනයක් එල්ල කරමින් පමණක් නොව, ප‍්‍රදේශයේ ජනගහන සංයුතිය පවා දෙමළ ජනතාවට අවාසි සහගත ලෙස වෙනස් කරමින් බව සුමන්තිරන් වාර්තාවෙහි සඳහන් වන්නේ ය.

එනමුත් එවැනි කාරණා බොහෝමයක් සම්බන්ධව ධීවර ඇමතිවත් ආර්ථික සංවර්ධන ඇමතිවත් ආණ්ඩුව වත් පාර්ලිමේන්තුවේදී නිල පිළිතුරු ලබා දෙන්නේ නැත.

එවැනි බරපතල ප‍්‍රශ්න විස්තරාත්මකව මතු කරන සුමන්තිරන් වාර්තාවෙහි, මේ දෙවන කොටස ය.

කුසල් පෙරේරා

උතුරේ ධීවර කර්මාන්තයත් සිංහල ධීවරයින්ට දෙන ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයක්යක්

උතුරු – නැගෙනහිර: බරපතළ කනස්සල්ලට හේතුවන කාරණා සමූහයක් – දෙවන කොටස

දෙමළ ජාතික සන්ධානයේ පාර්ලිමේන්තු මන්තී‍්‍ර එම්. ඒ. සුමන්තිරන්

සිංහල පරිවර්තනය, කුසල් පෙරේරා

04. ජීවනෝපායන් අහිමි වීම

යුද්ධයෙන් පසු තම ගම් බිම් වෙත යළි පැමිණ, තම ජිවිත සරිකර ගැනීමට උත්සාහ දරණ දෙමළ ජන ප‍්‍රජාවගේ පළපුරුදු, සාම්ප‍්‍රදායික ජීවනෝපායන් ආරම්භ කිරීම වළකනු ලබන්නේ ය. මවිසින් මේ වසරේ ජූලි මාසයේ දී සභාගත කළ වාර්තාවෙන් ද ජීවනෝපායන් පිළිබඳ ගැටළු ගණනාවක් ද්‍රවිඩ ජාතික සන්ධානය විසින් මතු කළේ ය.

4.1 විරැුකියාව සහ සම්පත් ලබාදීම – පෞද්ගලික හා සමාජ ජීවිතය යළි ස්ථාපිත කිරීමේ ප‍්‍රධාන හා මූලික වගකීම තිබියදී ද, ආණ්ඩුව විසින් රැුකියා හා ආදායම් උත්පාදනය සම්බන්ධයෙන් දක් වන්නේ ඉතාම අල්ප වූ උනන්දුවකි. ශී‍්‍ර ලංකා මහ බැංකු අධිපති විසින් ප‍්‍රකාශ කර ඇති අයුරු, ජීවනෝපයන් වර්ධනයට ආණ්ඩුව වෙන් කර ඇත්තේ රුපියල් දස ලක්ෂ 02 ක් තරම් සොච්චමකි. ඉන් බොහෝමයක් වැඩ සඳහා මුදල් ලබා දීමේ වැඩ සටහන් ය. ආණ්ඩුව සහ ආධාර ආයතන වල යටිතල පහසුකම් දියුණු කිරීමේ අවධානය, ප‍්‍රදේශයේ ජන ජීවිතයට එතරම් පලදායි එකතුවක් නොකරන්නේ ය. ලැබෙන සීමිත අවස්ථා පවා නිරන්තරව ලබා දෙනු ලබන්නේ දකුණේ ශ‍්‍රමිකයින්ට ය. විරැුකියාව පිළිබඳ ඇස්තමේන්තු වලට අනුව, ජාතික සාමාන්‍ය යැයි පැවසෙන සියයට 4.3 ක් වන විරැකියාව, උතුරු ප‍්‍රදේශයේ සියයට 20 ත් 30 ත් අතර වේ.

4.2 මුලතීවු ධීවර ජනතාවට පනවා ඇති තහංචි – ජීවනෝපායට බරපතල ලෙස බලපාන්නා වූ සීමා තහංචි, දෙමළ ධීවර ජනතාවට පනවා ඇත. මුලතීවු ධීවර ජනතාව මත, විශේෂයෙන්ම කිලාකාත්තායි, මාතිරික්කිරාම, උප්පුමාවැලි, තූණ්ඩායි, අලම්පිල්, සෙම්මාලෙයි, නායාරූ, කොක්කුත්තොඩුවායි, සහ කරුණාත්තුකර්නි වැනි කෝකිලායි සිට චුණ්ඩිකුලම් දකවා ප‍්‍රදේශයන් හි ජනතාව මතපනවා ඇති සීමාවන් ජූලි මස මවිසින් සභාගත කරනු ලැබූ වාර්තාවෙන් විස්තර කෙරුනි. මේ සීමා තහංචි තවමත් කි‍්‍රයාත්මක ය. වඩාත් කණස්සල්ට හේතු වන්නේ සිංහල ධීවරයින් ගණනාවට ධීවර ටයුතු වල යෙදීමට ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශයෙන් කෙලින්ම අවසර දී තිබීම ය. සිංහල ධීවරයින්ට නන්දිකඩාල් හි ඉස්සන් ඇල්ලීමට ද අවසර ලබා දී ඇත. උතුරු-නැගෙනහිර දෙමළ ධීවර ජනතාවට එළෙස පනවා ඇති සීමා තහංචි වෙනුවෙන් ඔවුන්ට දකුණේ ධීවර කටයුතු වල යෙදෙන්නට ද අවසරයක් නැත. එළෙසින් සැළකීමට විරුද්ධ අප‍්‍රසාදයන් දැන් මතු වන්නේ ය. මෑතක දී වඩමාරච්චි ධීවර සමිති විසින් දකුණින් පැමිණ සිය ප‍්‍රදේශයන් හි පදිංචි වන ධීවරයින්ට හා ප‍්‍රදේශයේ ධීවර කර්මාන්කයට ඔවුන් ගේ ධීවර කටයුතු මගින් ඇති කෙරෙන අවාසි සහගත බලපෑම් පිළිබඳව සිය විරෝධය ප‍්‍රකාශ කරනු ලැබිණ.

ආණ්ඩුව විසින් මරුතන්කර්නි (නැගෙනහිර වඩමාරච්චි) වල උඩුත්තුරායි හි පදිංචි කළ ජනතාව, ඔවුන් ගේ නිවෙස් වලින් නැවත ඉවත් කර, වෙරළාසන්න පාරේ අනෙක් පැත්තෙහි, තාවකාලික නවාතැන් වල පදිංචි කරනු ලැබිණ. එම නිවාස වල දැන් පදිංචි කර ඇත්තේ දකුණෙන් ගෙනෙනු ලැබූ පිරිස් ය. ඔවුන්ට කොරල් සහ තාරකා මසුන් ඇල්ලීම සඳහා ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශය විසින් කිමිදීමට අවසර දී ඇත. එබැවින් බලහත්කාරයෙන් නිවාස වලින් ඉවත් කිරීමට අමතරව, ප‍්‍රදේශයේ ජනතාවට කිමිදුම් කටයුතු හේතුවෙන් මුහුදු පත්ල අවුල් කෙරෙන හෙයින් ඔවුන් ගේ පාරම්පරික ධීවර කටයුතු කර ගෙන යාමටත් නොහැකිව ඇත. මරුතන්කර්නි දිස්ති‍්‍රක් කාර්යාලයේ 2011 ජුනි 15 වන දින, ඩග්ලස් දේවානන්ද ඇමති සහ ද්‍රවිඩ ජාතික සන්ධානයේ මන්තීවරුන් සිව් දෙනෙකු ද සහභාගි වූ රැස්වීමක දී තමන් ගේ පදිංචි ස්ථාන වලින් ඉවත් කිරීම සඳහා තම කැමැත්ත, තර්ජනය කර බලහත්කාරයෙන් ලබා ගත් බව, ධීවර සමිති නියෝජිතයෝ පැවසූහ. තම පාවිච්චිය සඳහා ඉදි කරනු ලැබූ ගොඩනැගිලි වලට යාමටත් තමන්ට අවසර නැතැයි ඔවුහු පැමිණිළි කළහ.

4.3 රයිගම් ලූනු ලේවාය – 2009 වැනි කාලයේ දී පවා දෙමළ ජාතික සන්ධානය විසින් රයිගම් ලූනු ලේ්වාය ආරම්භ කිරීමට එරෙහිව බරපතල ලෙස විරෝධය දක්වන ලදී. සම්පන්තන් මන්තී‍්‍ර විසින් 2009 දෙසැම්බරයේ දී ජනාධිපති සහ බැසිල් රාජපක්ෂ ඇමති හමුවේ මෙම කාරණය ඉදිරිපත් කිරීමන් පසු එවැනි කිසිම යෝජනාවක් බාර ගනු නොලබන බවට එම දෙපළ විසින් සහතික වීමෙන් පසුවත් ති‍්‍රකුණාමලයේ කුච්චවේලි හි මෙම ව්‍යාපෘතිය, පසු ගිය සැප්තැම්බරයේ දී ආරම්භ කරන ලදී. ප‍්‍රදේශයේ මන්තී‍්‍ර ලෙස තමන් සමග කිසිදු සාකච්ඡුාවකින් තොරව මෙම ව්‍යාපෘතිය බාර ගෙන ඇති බවට සම්පන්තන් මන්තී‍්‍ර විසින් සිය විරෝධය පල කරන ලදී. 2010 දී සම්පන්තන් මන්තී‍්‍ර විසින් නැවතත් ජනාධිපත් වෙත සිය විරෝධය ලිඛිතව දක්වමින් මෙම ව්‍යාපෘතිය හේතුවෙන් පවුල් 2,500 ට වැඩි ප‍්‍රමාණයක ගේ ජීවනෝපාය බරපතල අනතුරට ලක් වන බවත් ප‍්‍රදේශයේ ජනගහන සංයුතිය එමගින් වෙනස් කෙරෙන බවත් ප‍්‍රදේශයේ ජනතාවගේ විරෝධයට එය හේතුවන අතර, එනිසා ජන වාර්ගික සාම්‍යයට එය අවහිරයක් වන බවත් දන්වා සිටියේ ය. මෙය විශේෂයෙන් වැදගත් වන්නේ නිදහස ලබන විට දෙමළ ප‍්‍රදේශයක් වූ කට්ටුකුලම්පත්තු (වන්නියාර්) ආදායම් පාලක කොට්ඨාශයේ ප‍්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාශ 04 න් දැන් ඉතිරිව ඇති එකම දෙමළ ප‍්‍රාදේශී්‍ය ලේකම් කොට්ඨාශය කුච්චවේලිය වන හෙයිනි. අනෙක් ප‍්‍රාදේශීය කොට්ඨාශ 03 දැන් සිංහල වන අතර, ඉන් 02 ක් එසේ වූයේ ජනාවාස පිහිටු විමෙන් ජන සංයුතිය වෙනස් කර ඇති බැවිනි.

05. නැවත පදිංචි කිරීම්

5.1 නැවත පදිංචි කිරීමේ ප‍්‍රගතිය – යුද්ධය හේතුවෙන් අවතැන් වූ දෙමළ ජනතාව නැවත පදිංචි කිරීම ඉතාම සෙමින් සිදුවන්නකි. ආණ්ඩුවේ නිල දත්ත අනුවම, 2011 ජූලි 01 වන දින වන විට, සුභ සාධන කඳවුරු වලින් ‘‘නැවත පදිංචි කිරීම්’’ හෝ ‘‘යළි පැමිණීම්’’ ගත් කළ 258,446 කි. ඒ අනුව කදිර්ගාමර්, අනන්ද කුමාරස්වාමි (කලාප 1), හා අරුනාචලම් (කලාප ) කඳවුරු වලින් 12,661 ක් ඉතිරිව ඇත. ආසන්නම දත්ත අනුව, කඳවුරු වල ඉතිරිව ඇත්තේ පුද්ගලයින් 7,440 කි. ඉන් ඇඟවෙන්නේ ඉතිරි සියලූ දෙනම, එක්කෝ නැවත පදිංචි වී හෝ යළි සිය ගම් වෙත පැමිණ ඇත යන්නයි. එහෙත් මෙම සංඛ්‍යා ලේඛන ඇත්තටම නොකියන්නේ උතුරු නැගෙනහිර 200,000 ට අධික පිරිසක් ඔවුන් ගේ ඇත්ත මුල් ගම් ප‍්‍රදේශ වෙත යළි නොපැමිණි බව ය. ඔවුහු එක්කෝ තාවකාලික නවාතැන් වල ඉන්නාහ. නැතිනම් වෙනත් පවුල් සමගින් ඉන්නාහ. එම සංඛ්‍යාවට යාපනයේ වලිකාමම් උතුරේ, ති‍්‍රකුණාමල දිස්ති‍්‍රක්කයේ සාම්පූර් සහ වන්නියේ ප‍්‍රදේශ ගණනාවක පිරිස් අයත් වේ. මවිසින් මීට ඉහතින් ජුලි මාසයේ සභාගත කළ වාර්තාවෙන් මුලතීවු සහ කිලිනොච්චි දිස්ති‍්‍රක්ක වල තිරුමුරිගන්දි, සාන්තපුරම් සහ ඉන්දුපුරම් හි හමුදා කඳවුරු සහ අධි ආරක්ෂිත කලාප පිහිටුවීම නිසාවෙන් බොහෝ පවුල් වලට ඔවුන් ගේ නිවාස වෙත යළි පැමිණීමට නොහැකි බව සඳහන් කෙරුනි. ඔවුන්ට තවමත් ඔවුන් ගේ නිවාස වෙත යා නොහැකි ය. ඔවුන් තවමත් ඉන්නේ මූලික පහසුකම්වත් නැති තාවකාලික කඳවුරු වල ය.

5.2 කෝම්බාවිල් වෙත යැවීම – මනික් ෆාම් කඳවුරු වල තවමත් ඉන්නා 7,440 දෙනා ද ඔවුන් ගේ මුල් ගම් බිම් වෙත නැතිව, පුදුකුඩුඉරිප්පු ප‍්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාශයේ කෝම්බාවිල් වෙත යැවීමට නියමිත ය. කෝම්බාවිල් යනු යටිතල පහසුකම් නොමැති ඉතාම පසුගාමී ප‍්‍රදේශයකි. එය මුහුදේ සිට දුර ඈතින් පිහිටි ග‍්‍රාමීය ප‍්‍රදේශයක් වීමෙන්, බහුතරයක් ධීවර කර්මාන්තයේ යෙදෙන මෙම පිරිසට එය, ඔවුන් ගේ ජීවනෝපායට අවහිරයකි. ආණ්ඩුව එයට හේතු ලෙස දක්වන්නේ, මෙම අවතැන් වූවන් ගේ මුල් ගම් ප‍්‍රදේශ ව්‍යාපාරික හෝ හමුදා කටයුතු සඳහා වෙන් කර ඇත යන්න හෝ තවමත් බිම් බෝම්බ ඉවත් කර නැති බව ය. ඒ වෙනුවෙන් නිදසුන් වන්නේ පුතුමාතලන් හා මුල්ලිවෛක්කාල් ය.

5.3 මූලික පහසුකම් නොමැති වීම – දැනට යළි පදිංචි කෙරුනු හා ගම් බිම් වෙත ගිය ජනතාව, නිවාස, සනීපාරක්ෂක පහසුකම්, සෞඛ්‍ය සහ අධ්‍යාපනය වැනි මූලික අවශ්‍යතා නොමැතිව ජීවත් වන්නාහ. නිදසුන් කිහිපයක් වන්නේ මුලතීවු දිස්ති‍්‍රක්කයේ කෝකිලායි, කි‍්‍රෂ්ණපුරම් සහ කිලිනොච්චි දිස්ති‍්‍රක්කයේ විනයාගපුරම් ය. පසුව සඳහන් ග‍්‍රාමයන් දෙකෙහි පවුල් 658 කින් 170 ක් තවමත් ජීවත් වන්නේ තාවකාලික නවාතැන් වල ය. ආහාර සළාක ලබා දිය යුතු විශාල සංඛ්‍යාවකට ආණ්ඩුව ආහාර සළාක ලබා දෙන්නේ ද නැත. ඉතා සාධාරණ ගණන් බැලීමකට අනුව, පවුල් 658 න් කිසියම් ආදායම් මාර්ගයක් ඇත්තේ පුද්ගලයින් 416 ට වන අතර, පවුල් 242 ට සහනාධාර ලබා දිය යුතු ය. එහෙත් විශ්මය වන්නේ ආහාර සළාක ලබා දෙන්නේ පවුල් 128 ට පමණක් වීම ය. එබැවින් ඉතා අසීරුවෙන් ඉන්නා පවුල් 114 ක් සඳහා සහනාධාර කිසිත් නැත. මෙය, උතුරු නැනෙහිර යළි පදිංචි කිරීම් හා යළි පැමිණීම් සම්බන්ධයෙන් පවත්නා තත්ත්වය දැකිය හැකි ඉතා කුඩා රූප රාමුවක් පමණි.

5.4 නිසි සෞඛ්‍ය හා අධ්‍යාපන සේවා නොමැති වීම – මේ ප‍්‍රදේශ වල සෞඛ්‍ය හා අධ්‍යාපන තත්ත්වයන් ඛේදවාචකයකි. නිදසුනක් ලෙස, කි‍්‍රෂ්ණපුරම් හා විනයාගපුරම් ගම් වෙත වෛi නිලධාරීන් පැමිණෙන්නේ දෙසතියකට වරකි. මේ අඩුපාඩුව නිසාවෙන් රෝගීන් ගේ වැළැක්විය හැකි මරණ පවා සිදුව ඇත. ජලභීතිකා රෝගයට ප‍්‍රතිකාර නොලැබ 2011 ඔක්තෝම්බර 07 වන දින මිය ගිය තරුණිය එක් නිදසුනකි. අනෙක් ඉතා බරපතල ප‍්‍රශ්නය වනුයේ මෙම ග‍්‍රාමයන්හි දරුවනට ද්විතියික අධ්‍යාපනයක් නොලැබීම ය. එය ජාතික වශයෙන් බරපතල නොගැලපීමකි. උතුරු නැගෙනහිර ජනතාව සමාජීය හා ආර්ථික වශයෙන් අසාධාරණයට ලක් කිරීමේ ප‍්‍රකාශනයකි.

5.5 වාසයට නුසුදුසු වඩමාරච්චි නැගෙනහිර නිවාස – මැතිවරණය ඉලක්ක කරමින් ආණ්ඩුව විසින් වඩමාරච්චි නැගෙනහිර ‘‘යළි පදිංචි කිරීම්’’ ඇරඹුවේ ය. එහි තිබුණු නිවාස කඩා දමන ලදී. කැඩූ නිවාස වලින් ලබා ගත් ගඩොල් අලූත් නිවාස ඉදිකිරීමට යොදා ගන්නා ලදී. අලූත් ගෙවල් හිස් ආවරණ පමණක් විය. බිත්ති නංවා සායම් උලා තිබුණ ද, ඒ තුල බිම සකසා, පහසුකම් නොවින.

06. ක‍්‍රමානුකූල පිටමං කිරීම්, ඉඩම් කොල්ල කෑම් හා අත්පත් කර ගැනීම්

6.1 ඉඩම් කොල්ල කෑම හා බලහත්කාර පිට මං කිරීම් – යුද්ධය හේතුවෙන් අවතැන් වූ දෙමළ ජනතාව නැවත පැමිණෙන ප‍්‍රදේශයන්හි ඉඩම් හා ගොඩනැගිලි, කිසිදු හේතු දැක්වීමකින් තොරව හමුදා සාමාජිකයින් විසින් බලහත්කාරයෙන් අත් පත් කර ගනු ලබයි. නිදසුන් වශයෙන්, මුලතීවු දිස්ති‍්‍රක්කයේ කෝකිලායි හි තැපැල් කාර්යාලයත් පාසලත් බාහිර වෛi සායනයත් හමුදාව විසින් වසා දමා ඇත. නාවික හමුදාව විසින් මන්නාරමේ මුල්ලිලූකුලම් ගමේ ඉඩම් අල්ලා ගෙන ඇත.

මේ මස (ඔක්තෝම්බර) ආරම්භයේ දී සාම්පූර් වැසියන් වෙත දිස්ති‍්‍රක් ලේකම් කාර්යාලයෙන් ලිපියක් යවා තිබිණ. එම ලිපියෙහි සඳහන් වූයේ 2008 ජනවාරි 29 දිනැති සහ අංක 1538/08 දරණ විශේෂ ගැසට් පත‍්‍රයට අනුව, සාම්පූර් නැගෙනහිර සහ බටහිර, සූටායික්කුඩා, සාම්පුක්කාලි, කඩත්කරයිචේනායි, කූනිත්තිවුක්කාඩු සහ නවරත්තිනපුරම් යන ප‍්‍රදේශ ‘‘විශේෂ ආර්ථික කලාප’’ ලෙස ප‍්‍රකාශයට පත් කර ඇති බව ය. ඒ අනුව, එම ප‍්‍රදේශ වල පදිංචිව සිටි ජනතාව, සීතනාවේදී, වෙම්බඩිත්තෝට්ටම්, ඉලන්කාන්තායි, වීරමානහාර් (උතුර), තංගපුරම් සහ කුරවම්වෙට්ටුවාන් යන ගම් ප‍්‍රදේශ වල පදිංචි කරනු ලබන බවත් එම ලිපියෙන් දන්වා තිබිණ. මෙම ලිපිය සමග යොමු කරනු ලැබූ ඉල්ලූම් පත‍්‍රයක් මෙම ජනතාව විසින් පුරවා දිය යුතු විය. නැවත පදිංචි කිරීම සඳහා සහ වන්දි සළකා බැලීමට යැයි එහි පෞද්ගලික තොරතුරු සටහන් කළ යුතු විය.

ති‍්‍රකුණාමල දිස්ති‍්‍රක්කයේ තම්පලාගාම ප‍්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාශයෙහි කොයිලාඩි ග‍්‍රාම නිලධාරි වසමෙහි ජනතාව ගේ කුඹුරු විනාශ කරමින් ගුවන් හමුදාව විසින් කිසිදු අවසරයක් හෝ අනුමැතියක් නොමැතිව තම්පලාගාකාමම් හරහා බාහිර වට රවුම් පාර දීර්ග කිරීමට පියවර ගෙන ඇත.

ඊටත් අමතරව, කිසිදු පුද්ගලයෙකුට රගම්වෙල පදිංචි වන්නට අවසර නොදෙන අතර, එහි ඇත්තේ පොලිස් මුර පොලක් පමණි. පානම වැසියන්ට අනුව, අම්පාර ප‍්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාශයේ නිලධාරීන් විසින් ඔවුන් ගේ ඉඩම් අක්කර 850 ට වැඩි ප‍්‍රමාණයක් බලහත්කාරයෙන් අල්ලා ගෙන ඇත. මෙම ග‍්‍රාමයේ සිංහල දෙමළ ජනවාර්ගික දෙපිරිසම ඇත. ඔවුන් ගේ ප‍්‍රධාන ආදායම් මාර්ග වගාව හා ධීවර කටයුතු ය.

පට්ටුකාඩු, ඕට්ටු සහ මුතලායිමඩු හි ඉඩම් ඇති මූතුර් ගොවීන් ගේ ප‍්‍රශ්නය සම්පන්තන් මන්තී‍්‍ර විසින් මීට ඉහතින් මතු කර ඇති අතර, මවිසින් ජූලි මස සභාගත කළ පළමු වාර්තාවෙහි ද ඔවුන් ගැන සඳහන් කෙරින. මෙම ගොවීන් ගේ කුඹුරු අක්කර 1,630 ක් පමණ ඔවුන්ට දැන් අහිමිව ඇත. සිංහල ගොවීන් ග‍්‍රාමාරක්ෂකයින් ගේ සහාය ඇතිව එම ඉඩම් අල්ලා ගෙන ඇත. ඔවුන් පවසන්නේ ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශය විසින් එම ඉඩම් ඔවුන් ගේ වගා කටයුතු සඳහා වෙන් කරනු ලැබූ බව ය. එම ප‍්‍රදේශයේ බෞද්ධ භික්ෂුන් කිහිප නමක් මෙම කාර්යට හවුල් ව ඇතැයි ද කතා ඇත. තම ජීවනෝපයට බරපතල ලෙස බලපාන අයුරු දෙමළ ගොවීන්ට තවත් කන්නයක් අහිමි විය. දිළිඳු බව ද ඒ මත වැඩි වන්නේ ය. ඇතැම් ගොවීන් පොලිසියෙහි පැමිණිළි කිරීමට උත්සාහ කර ඇතත් කන්ගුවේලි සහ මූතුර් පොලීස් ස්ථාන එවැනි පැමිණිළි බාර ගැනීම ප‍්‍රතික්ෂේප කර ඇත.

‘රාවය‘ 2011 නොවැම්බර් 06

(මෙහි ඊළග කොටස, ලබන රාවය කලාපයෙනි)

‘රාවය‘ ට අපගේ කෘතඥතාව.

]]> http://kathika.wordpress.com/2011/11/15/%e0%b6%8b%e0%b6%ad%e0%b7%94%e0%b6%bb%e0%b7%94-%e0%b6%b1%e0%b7%90%e0%b6%9c%e0%b7%99%e0%b6%b1%e0%b7%84%e0%b7%92%e0%b6%bb-2/feed/ 0 kathika http://kathika.wordpress.com/2011/11/12/%e0%b7%83%e0%b6%82%e0%b6%9c%e0%b7%93%e0%b6%ad%e0%b6%ba-2/ http://kathika.wordpress.com/2011/11/12/%e0%b7%83%e0%b6%82%e0%b6%9c%e0%b7%93%e0%b6%ad%e0%b6%ba-2/#comments Sat, 12 Nov 2011 04:29:33 +0000 kathika http://kathika.wordpress.com/?p=2820 ]]> ශාස්තී‍්‍රය සංගීතයයි ජන සංගීතයයි පටලවා ගත යුතු ද?

ශාස්ත්‍රපති අනිල් මිහිරිපැන්න

මෙම මාතෘකාව පිළිබඳව සාකච්ඡා කිරීමේදී බොහෝ කල්පනාකාරීව විචක්ෂණව අදහස් ප්‍රකාශ කළ යුතු බව මගේ හැඟීමයි. විශේෂයෙන් විශ්වවිද්‍යාලයීය සංගීත පාඨමාලාවන් පිළිබඳව ඇගැයීමක් ද පාඨශාලයීය සංගීතය පිළිබඳව ඇගැයීමක් ද කළ යුතුව ඇත. මේ අතර නිතර අපට ඇසෙන හර සුන් ගීත පිළිබඳව ද කතා කළ යුතුව ඇත.

බොහෝ දෙනාගේ මතය ශාස්ත්‍රීය සංගීතය භාරතයෙන් සංක්‍රමණය වූ විෂයක් නිසා එය බැහැර කළ යුතු බවය. එම නිසාම මෙයට ඉන්දියානු ශාස්ත්‍රීය සංගීතය යනුවෙන් භාවිත කරනු විටෙක දක්නට ලැබේ. එසේනම් උත්තරීතර බුදුදහම ද ඉන්දියාවෙන් ලංකාවට පැමිණි බව ඔවුන් අමතක කර ඇති බවක් පෙනේ. බුද්ධ ධර්මයට අප කිසි විටෙකත් ඉන්දියානු බුදු දහම යැයි හඳුන්වනු නොලබයි. ලෝකයේ කොයි දෙසින් පැමිණියත් අර්ථවත් දේ අර්ථවත් ය.

ශාස්ත්‍රීය සංගීතය ථාට, මේල, රාග හා තාල යන කරුණු තුළ ගැබ් වී ඇත. තවද ඉන්දියාවෙන් පැමිණි, සංස්කෘත භාෂාව ද පාළි භාෂාව ද අපේම භාෂාවන් ලෙස පිළිගන්නවා නම් ශාස්ත්‍රීය සංගීතය අපේම සංගීතයක් ලෙස පිළි නොගන්නේ මන්ද යන්න ප්‍රශ්නයකි. අප රටේ ශාස්ත්‍රීය සංගීතය ඉගෙන ගත් සියලු දෙනාම නිර්මාණය කළ ගීත නොනැසී බොහෝ කල් පවත්නා බව අප කවුරුත් දන්නා කරුණකි. එය ගායකයින් ගේ නම් වශයෙන් කිව යුතු නොවේ.

ශාස්ත්‍රීය සංගීතය හැදැරූ එම ශිල්පීන් නිර්මාණය කරන, ගයන ගීත බොහෝ කල් පවතින්නේ ඇයි දැයි අමුතුවෙන් කිව යුතු කරුණක් නොවේ. එයට ප්‍රධාන හේතුව නම් එක්තරා ශාස්ත්‍රීය මට්ටමෙන් මේ සංගීතවේදියන් ඒවා නිර්මාණය කර ඇති බවය.

උදාහරණයක් වශයෙන් අපි රැල්ලේ සංගීතය කුමක්දැයි වටහා ගනිමු. රැල්ල යනු කුමක් ද? මුහුදෙන් එන ඉතා අලංකාර වූ පෙන පිඬු රැල්ලට ගසාගෙන විත් අපගේ දෑස් සහ පාද පිසදාගෙන යති. එසේම රැල්ලට හදන ගීතත් ශ්‍රවණය කර පා සෝදාගෙන නැත්තට නැතිවී යති. මෙය සත්‍යාවබෝධයෙන් දැනගත යුතු කරුණකි. ගීතයක් නිර්මාණය කරන විට එහි පද මාලාවත් සංගීත රචනයත් ඉතා හොඳින් අධ්‍යයනය කළ යුතු බව පිළිගත් සත්‍ය කරුණකි. මේ අනුව ශාස්ත්‍රීය සංගීත ඥානයෙන් තොර නිර්මාණය කරන ගී එක්විටම ශ්‍රාවකයන්ගෙන් ගිලිහී යන බව අපි දන්නෙමු.

මින්පසු මා කතා කරන්නේ විශ්වවිද්‍යාල සංගීත පාඨමාලාව පිළිබඳවයි. මෙය ද ඉතා ප්‍රවේශමෙන්, කල්පනාකාරීව සාකච්ඡා කොට සකස් කළ යුතු පාඨමාලාවකි. මෙහිදී ද මා පවසන්නේ ශාස්ත්‍රීය සංගීතය ප්‍රධාන ව සෑම සිසුවකුට ම ඉගැන්විය යුතු බවය. එයට ජන ගී මිශ්‍ර කරගැනීම ඉතා සෝචනීය කරුණක් වන බව විභාග මණ්ඩලවලට යන අපට හැඟී යයි. ශාස්ත්‍රීය ගීයක් හෝ වාදනයක් ශාස්ත්‍රීය අයුරින් කළ යුතුව ඇත. සමහර අවස්ථාවල අසන්නට ලැබෙනුයේ ජන ගී ආරයෙන් ශාස්ත්‍රීය ගී ගයන අයුරුයි. එය සිසුවාට චෝදනා කළ යුතු කරුණක් නොවේ.

අපේ සංගීතය හෙවත් සිංහල සංගීතය ඉතාම උත්තරීතර තත්ත්වයක තිබෙන බව මුළු ලෝකයම පිළිගත් කරුණකි. මා යෝජනා කරන්නේ ශාස්ත්‍රීය සංගීතය වෙනමත්, ජන ගී වෙනමත් කොටස්වලට බෙදා ඉගැන්වීම සතුටුදායක කරුණක් වන බවයි. භාරත විශ්වවිද්‍යාලවලදීත් මෙම කරුණු දෙක එකම සිසුවාට උගන්වන්නේ නැත. ඒ ඔවුන් අපට වඩා බුද්ධිමත් විචක්ෂණශීලී ආචාර්යවරුන් වන නිසාය. සිංහල සංගීතය එක අංශයකටත් ශාස්ත්‍රීය සංගීතය තවත් අංශයකටත් බෙදා ඉගැන්වීමෙන් විපුල ප්‍රයෝජන ලබා ගැනීමට හැකි බව මගේ පර්යේෂණවලින් සනාථ වී ඇත. මෙහිදී අප අපේම යැයි කියන ජන ගී ගැමි ගී කරත්ත කවි, පාරු කවි බැහැර කළ යුතු නොවේ.

එය ඉගැන්විය යුත්තේ සාම්ප්‍රදායික නාද මාලාවකිනි. මෙම ජන ගී ශ්‍රැතියකට හෝ ස්වරාත්මකව ගැයීම නොකළ යුතු බව විද්වතුන් පවසන කරුණකි. ජන ගී ශ්‍රැතියකට ගැයිය යුතු නොවේ. කරත්ත කවි, පාරු කවි, ගැල් ගී උච්චස්වරයෙන් ගයනවා මිස ස්වර හා ශ්‍රැති භාවිතයෙන් තොරව ගැයීම ඉතා ප්‍රඥාගෝචර හා කාලෝචිත කරුණකි. නිර්ව්‍යාජ ජන ගී ගැයීමට ශ්‍රැතියක් (Pitch) භාවිතය කිසිසේත් නොකළ යුතු දෙයකි. මීළඟට විශ්වවිද්‍යාලයෙන් ශිල්පීන් බිහි නොවන්නේ කුමන හේතුවක් නිසාදැයි විමසීම අප විසින් කළ යුත්තකි. විශේෂයෙන් ඔවුන්ගේ විෂය පථයන් විශාල වීම බව පිළිගත යුතු කරුණකි.

විෂයන් දහ තුනක් දහ හතරක් අධ්‍යයනය කිරීමේදී එකම විෂයක්වත් සාධාරණ අන්දමට ස්ථාවරව ඉගෙන ගැනීම කළ නොහැකි කරුණකි. භාරතීය විශ්වවිද්‍යාලවල එයට අදාළ සිද්ධාන්තත්, ඉතිහාසයක් පමණක් ඉගෙන ගත් සංගීත වේදියෝ අද ලංකාව තුළ ජය කෙහෙලි නංවා සිටිති. කර්ණාටක සංගීතය ටිකක්, ජන ගීත ටිකක්, අපරදිග සංගීතෙයන් ටිකක්, ව්‍යවහාරික සංගීතයෙන් ටිකක් ඉගැන්වීමෙන් කිසිදු විටෙක සම්පූර්ණ සංගීතඥයකු බිහි නොවන බව පිළිගත් සත්‍යයකි. සංගීත විද්‍යාව ඉගැන්වීමේදී සංගීතයට අදාළ මේල, රාග, ථාට, ගායන ශෛලීන්, සහ සංගීතයට අදාළ කරුණු පමණක් ඉගැන්විය යුතු වේ. අනවශ්‍ය අයුරින් විද්‍යාත්මක පසුබිමක් මෙයට එක් කළ යුතු නොවේ.

භාරතයේ විසු ශ්‍රේෂ්ඨ සංගීතඥයකු වන භරතමුනිගේ නාට්‍ය ශාස්ත්‍රය ග්‍රන්ථයේ දැක්වෙන පරිදි සහ ඊට පසු ශාරංග් දේව, භාත්ඛණ්ඩ පඬිතුමා වැනි ශ්‍රේෂ්ඨයන් ලියු පොත පත අනුගමනය කළ යුතු වේ. තමන්ට අභිමත පරිදි මෙම සංගීත සිද්ධාන්ත වෙනස් කළ යුතු නොවේ. සංගීත විද්‍යාලයේ නිර්මාතෘ වූ ආචාර්ය ලයනල් එදිරිසිංහ ශූරීන්ගේ මුඛ්‍ය පරමාර්ථය වූයේ මෙහි ශාස්ත්‍රීය සංගීතය සහ එහි සිද්ධාන්ත ඉගැන්වීම පමණකි. එවකට අධ්‍යාපන අමාත්‍යාංශයේ බලයේ සිටි ඩබ්ලිව්. බී. මකුලොලුව මහතාගේ බලපෑම අනුව මෙහි ජන ගී ද ඉගැන්වීමට ඉඩකඩ ලබා ගත්තේය. මීට අමතරව ශාස්ත්‍රීය සංගීතයේ පදනමක් ඇති නෘත්‍ය ගීත ද ඉගැන්වීම සාර්ථකව කරගෙන ගියේය.

මෙහි මුඛ්‍ය පරමාර්ථය වූ ශාස්ත්‍රීය සංගීතය ඉගැන්වීම ඉතා ඉහළින් කෙරුණු අතර උසස් උගත් සංගීතවේදීන් බොහෝ දෙනෙක් බිහි වූ බව කිව යුතු වේ. ඔවුන් අද ද එම නිර්මාණයන් තුළ වැජඹෙන බව නොරහසකි. ඉන් පසු විශ්වවිද්‍යාලයක තත්ත්වයට අන්තර්ග්‍රහණය කළ අවස්ථාවේ සිට විවිධ විෂයයන් එක් කළ බව ප්‍රසිද්ධ කරුණකි. එමඟින් පෙර තිබු ශාස්ත්‍රීයමය ඉගැන්වීම් ක්‍රම ක්‍රමයෙන් පසුබෑමකට ලක්විය. විශ්වවිද්‍යාලයක් වූ විට වෙනත් විෂයන් ඇතුළත් කළ යුතු බව සත්‍යයකි. එහෙත් භාරතයේ විශ්වවිද්‍යාලවල ශාස්ත්‍රීය සංගීතයට මුල් තැන දී කටයුතු කරයි. මෙහිදී ද විය යුත්තේ එය වුවත් අනවශ්‍ය විෂයයන් කිහිපයක් එක් කිරීමෙන් ශාස්ත්‍රීය සංගීත අධ්‍යයනයට තිබු කාලය අඩු වූ බවක් නොපෙනුණි.

සංගීතය උගන්වන ආචාර්ය මණ්ඩලය ඒ සඳහා පුරුදු පුහුණු විය යුතු ය. එමඟින් මසකට වරක්වත් ගුරුවරුන්ගේ දැනුම හා හැකියාවන් දැකබලා ගැනීමට විශ්වවිද්‍යාලය තුළ ශාස්ත්‍රීය ප්‍රසංග නිරන්තරයෙන් සිසුන්ට දැක බලා ගැනීමට කටයුතු සූදානම් කළ යුතුය.

තවද ආචාර්ය මණ්ඩලය බඳවා ගැනීමේදී විශ්වවිද්‍යාලයෙන්ම බිහිවූ විද්‍යාර්ථීන්ට අවස්ථාවක් දීම පැසසිය යුතු කරුණක් වුවද භාරතයේ සිට විධිමත් ලෙස ගැඹුරින් සංගීතය ප්‍රගුණ කර පැමිණි සංගීතවේදීන්ට ද විශ්වවිද්‍යාලය තුළ දැනුම ලබා දීමට අවස්ථාවක් දීම විශ්වවිද්‍යාලය උසස් තත්ත්වයකට ගෙන ඒමට හේතු වන කරුණක් වන බව මම අදහස් කරමි. භාරතීය විශ්වවිද්‍යාලවලින් පැමිණි ශාස්ත්‍රපති උපාධිධාරීන් සාමාන්‍ය විද්‍යාලවල උගැන්වීමේ කටයුතුවල නිරත වී සිටීම කනගාටුවට කරුණකි. සම්මුඛ පරීක්ෂණයක් කර විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්ය මණ්ඩලයට ඔවුන් බඳවා ගත යුතු වේ.

අනෙක් කරුණ වන්නේ විභාග පරීක්ෂණ මණ්ඩලවලට විශ්වවිද්‍යාලයේ උගන්වන ආචාර්යවරුන් රහිතව පිටස්තර වෙනම ගුරුවරුන් සහිත මණ්ඩලයක් පත්කර විභාග පැවැත්වීමයි. එසේ නොමැතිව එම ආචාර්යවරුන් ම විභාගය පැවැත්වීමෙන් තමන්ගේ සිසුන්ට වැඩි ලකුණු ලබා දෙන බව කවුරුත් දන්නා කරුණකි. මෙය වෙනස් විය යුතුය. විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්ය මණ්ඩලයට පිටස්තරව බොහෝ ප්‍රවීණ උගත් දක්ෂ ශිල්පීන් සිටින බව අප දන්නා කරුණකි. ඔවුන්ගෙන් සැදුම්ලත් විභාග මණ්ඩලයක් සකස් කර විභාග පැවැත්වීම ඉතාමත් සුදුසු බව කියමි.

පාසල් අධ්‍යාපන විෂයන්ට අධ්‍යාපන විෂය නිර්දේශ සකස් කරන්නන්ගේ ගීත විෂය නිර්දේශයට හා ගුරු අත් පොතට යෙදීම නොකළ යුතු කරුණකි. මෙහිදී ද හය වන ශ්‍රේණියේ සිට සුළු වශයෙන් හෝ ශාස්ත්‍රීය සංගීතය හඳුන්වා දීම ඉතාම උචිත වේ. මන්ද ශාස්ත්‍රීය පදනමක් රහිත අධ්‍යාපන ක්‍රමවේදය අසාර්ථක බවයි. ජන ගී හා සරල ළමා ගී කිහිපයක් ගායනයට හා වාදනයට යොමු කිරීම ද මැනවි. නමුත් ප්‍රධාන කරුණ විය යුත්තේ ශාස්ත්‍රීය සංගීතය ළමුන්ට ඉගැන්වීමය.

මේ සඳහා නිවාඩු කාලය තුළ සංස්කරණ සම්මේලන පවත්වා ගුරුවරුන් පුහුණු කිරීමට කටයුතු සලසන්නේ නම් මැනවි. මෙම කරුණ එවකට සංගීත අධ්‍යක්ෂ ඩබ්ලිව්. ඩී. මකුලොලුව ශූරීන් විසින් ඉතා අගනා ලෙස සංවිධානය කර තිබුණු බව ස්තුති පූර්වකව සඳහන් කළ යුතු ය. මෙහිදී ද සංගීත ගුරුවරුන්ට, උපදේශකවරුන්ට බාහිරව වෙනත් සංගීත ක්ෂේත්‍රයේ ප්‍රවීණයන් ගෙන්වා ප්‍රායෝගිකව සහ විද්‍යාත්මකව ගුරුවරුන්ට ඉතා අගනා දෙසුම් කළ බව මා සංගීත ගුරුවරයකුව සිටියදී දුටු ප්‍රශංසනීය ක්‍රමයකි. මෙය නැවතත් අනුගමනය කළ හැකි නම් ඉතා මැනවි.

පාසල් අධ්‍යාපනයේදී ගායනා කිරීමට යොදා ඇති ගීත ම වාදනය කිරීම නොකළ යුතු කරුණකි. වාදනයට වෙනම වාදිතයන් එක් කිරීම කළ යුතුය.

අභාග්‍යයට මෙන් සංගීතය පිළිබඳ කිසිදු දැනීමක් නොමැති අධ්‍යක්ෂවරුන් පත්කර මෙය විනාශ මුඛය කරා ගමන් කිරීමට සැලැස්වීම ඉතා ශෝකජනක තත්ත්වයකි.

මා යෝජනා කරන අන්දමට සෞන්දර්ය විශ්වවිද්‍යාලය තුළ පහත සඳහන් විෂයයන් ඉගැන්වීම සුදුසුය.

1. ශාස්ත්‍රීය ගායන වාදන

2. අපේම පාරම්පරික ජන ගී ශ්‍රැති රහිත නිර්ව්‍යාජ ශෛලියෙන් ඉගැන්වීම

3. සංගීත වේදය නමැති අලුත් විෂය එක් කිරීම

4. සංගීත චිකිත්සාව විෂයක් ලෙස එක් කිරීම

5. සංගීත භාවනා නමැති උත්තරීතර භාවනා ක්‍රමය සංගීත ස්වරවලින් ඉගැන්වීම

6. ශ්‍රී ලංකාවේ සංගීත ක්ෂේත්‍රයට ඉතාමත් සමීප නෑකමක් ඇති රබින්ද්‍ර ගී විෂයක් ලෙස ඇති කිරීම

‘සිළුමිණ‘ 2011 නොවැම්බර් 13

]]> http://kathika.wordpress.com/2011/11/12/%e0%b7%83%e0%b6%82%e0%b6%9c%e0%b7%93%e0%b6%ad%e0%b6%ba-2/feed/ 0 kathika http://kathika.wordpress.com/2011/11/12/%e0%b6%9c%e0%b7%9d%e0%b6%a8%e0%b7%8f%e0%b6%b7%e0%b6%ba-%e0%b6%b8%e0%b7%94%e0%b7%84%e0%b7%94%e0%b6%ab%e0%b6%b4%e0%b7%8f%e0%b6%b1-%e0%b6%85%e0%b6%b7%e0%b7%92%e0%b6%ba%e0%b7%9d%e0%b6%9c/ http://kathika.wordpress.com/2011/11/12/%e0%b6%9c%e0%b7%9d%e0%b6%a8%e0%b7%8f%e0%b6%b7%e0%b6%ba-%e0%b6%b8%e0%b7%94%e0%b7%84%e0%b7%94%e0%b6%ab%e0%b6%b4%e0%b7%8f%e0%b6%b1-%e0%b6%85%e0%b6%b7%e0%b7%92%e0%b6%ba%e0%b7%9d%e0%b6%9c/#comments Sat, 12 Nov 2011 02:46:12 +0000 kathika http://kathika.wordpress.com/?p=2782 ]]> ගෝඨාභය මුහුණපාන අභියෝග

සමාජයේ සිවිල් කටයුතු මිලිටරීකරණය කිරීම පිළිබඳ චෝදනා රජය පැත්තෙන් වටහා ගන්නට නම් විෂය භාරව සිටින රාජ්‍ය ආරක්ෂක ලේකම් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මේ පිළිබඳ සිතන ආකාරය තේරුම් ගන්නට සිදුවෙයි.

“යුද්ධය නිමවූ විගස එල්ටීටීඊ යේ චිත්ත ධෛර්යය හීනවූ නමුදු පසුගිය වසර දෙක තුළ එය යළිත් අරමුදල් එකතු කිරීම සහ යලි සමූහ ගතවීම අරඹා ඇති හෙයින් ඒ පිළිබඳ කිසිවක් නොකළහොත් එය විශාල තර්ජනයක් වනු ඇත. මගේ මූලික උනන්දුව රටේ ආරක්ෂාව“ යැයි ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මෑතදී Daily Mirror පුවත් පතට සම්මුඛ සාකච්ඡාවක් දෙමින් කියා තිබුණි.

උතුරු-නැගෙනහිර මිලිටරීකරණය කෙරෙන්නේ යැයි යන්නට විවේචකයන් දෙන උදාහරණ වල එන දෑ සිදුවන්නේ ත්‍රස්තවාදය යළි හිස එසවීම වැළැක්වීමේ අරමුණ හේතුවෙන් නම් එහි සැබෑ ප්‍රථිඵල පිළිබඳ වහා යළි සිතා බැලිය යුතුය.

ත්‍රස්තවාදය යළි හිස එසවීම වැළැක්වීම කළ යුත්තේ දෙමළ ජනයා ආණ්ඩුවෙන් යලිත් දුරස් වන ආකාරයට නොව ඔවුන් යලි දිනාගන්නා ආකාරයටය. දෙමළ ප්‍රජාව අතර එල්ටීටීය යලි නොනැගිටීම සාධනය කළ හැක්කේ මර්ධනයෙන් එම ජනයා බියවැද්දීම නොවේ. තම අනන්‍යතාව, ආත්ම ගරුත්වය පිළිබඳ හැඟීම අවධි වූ ජනකායක් මර්ධනයෙන් යටපත්කොට තබා ගත නොහැකිය. එල්ටීටීය යලි සංවිධාන ගතවීමේ අවදානම දුරු කිරීම දෙමළ ජනයාට, තරුණ තරුණියන්ට දේශපාලනයේ යෙදීමට ඇති අයිතිය නැති කිරීමෙන් කළ හැකි යැයි සිතතොත් එය මුලාවකි. එවැනි ක්‍රියාවලින් ඔවුනතර ආණ්ඩු විරෝධී හැඟීම් වැඩියෙන් වර්ධනය වනු ඇත. අවශ්‍ය වන්නේ හදවත් සහ සිත් දිනාගැනීමේ ව්‍යාපෘතිය කි. වඩාත්ම සඵලදායී ක්‍රමය වන්නේ දෙමළ ජනයාට දේශපාලනය කිරීමේ නිදහස සහතික කොට බලය විමධ්‍යගත කිරීම මගින් තමන් කැමති ආකාරයේ පාලනයක් පත් කරගැනීමේ අයිතිය ඔවුනට තහවුරු කිරීමය.

“සාම කාලයට ගැලපෙන ලෙස යුද සමයේ මිලිටරි යාන්ත්‍රණය ප්‍රති-දිශානතිගත කිරීමෙහි ලා තමාට දැවැන්ත වගකීමක් තිබේ“ යැයි ගෝඨාභය රාජපක්ෂ තවදුරටත් කියා තිබුණි. “යුද හමුදාවන් යමක නිරතව තබා ගැනීමට මට සිදුවෙයි – මෙය බරපතළ අභියෝගයකි. උතුරු නැගෙනහිර හමුදා තිබීම අඩුකරන මෙන් හදිසි නීති රෙගුලාසි ඉවත් කරන මෙන් ඉමහත් බලපෑමක් ජාත්‍යන්තර ප්‍රජාවෙන් මට එල්ල වී තිබේ. රටේ තත්වය සාමාන්‍ය අතට හරවන අතර සමතුලිතතාවක් නිර්මාණය කිරීම දැවැන්ත අභියෝගයකි .“

ඉහත ප්‍රකාශයෙන් කියැවෙන පරිදි ආර්ථිකය, සමාජය සහ සංවර්ධනය මිලිටරීකරණය කිරීමේ හේතුව යුද්ධයෙන් පසු හමුදාවන් ක්‍රියාකාරීව තබාගැනීමේ අවශ්‍යතාව නම් ඒ සඳහා සමාජයේ සිවිල් කටයුතු මිලිටරීකරණය කිරීමට සහ එමගින් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ව්‍යුහයන් අනතුරට ලක් නොවන ආකාරයෙන් එය කිරීමට උත්සාහ ගත නොහැකිව තිබුණි දැයි විමසීම වටී.

යුද්ධය නිසා රාජ්‍ය ආරක්ෂක අමාත්‍යංශය ගෝඨාභය රාජපක්ෂ යටතට ගනු ලැබිණි. පසුව නාගරික සංවර්ධන අධිකාරිය ද රාජ්‍ය ආරක්ෂක අමාත්‍යංශය යටතට ගනු ලැබිණි. දැන් මෙම විෂයයන් දෙකම එක් කරමින් රාජ්‍ය ආරක්ෂාව සහ නගර සංවර්ධනය යැයි නව අමාත්‍යංශයක් නම්කොට තිබේ. ආරක්ෂාව සහ සංවර්ධනය පිළිබඳ කරුණු එකට ඒකාබද්ධ කිරීම, පළමුවැන්නේ බලපෑමට දෙවැන්න සෘජුව යටත් කිරීම සංවර්ධනය සමග බැඳුණු ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී භාවිතාවන් අනතුරේ හෙළයි.

පැල්පත් වාසීන් යලි පදිංචි කිරීමේ අදහස ත්‍රස්තවාදය නැවත හිස ඔසොවීමට ඉඩ නොදීමේ වැඩ පිළිවෙළ හා සම්බන්ධ වූවක්දැයි පැහැදිළි නැත. ගෝඨාභය රාජපක්ෂ දේශපාලනයට තල්ලු කළේ ත්‍රස්තවාදය නැවත හිස ඔසොවීමට ඉඩ නොදීමේ වැඩ පිළිවෙළ සහ හමුදාවන් ක්‍රියාකාරීව තබාගැනීමේ අවශ්‍යතාව නම් එයින් ඔහුගේ ප්‍රතිරූපයට වූ හානිය වැනි වන්දියක් ඊට ගෙවීම වටින්නේදැයි සිතා බැලීම වටී. “ආරක්ෂක ලේකම් දේශපාලනයට සහ ඡන්ද ව්‍යාපාරයට සම්බන්ධ වෙලා. ආරක්ෂක ලේකම් ලෙස ඔහු දැඩි හික්මීමකින් සහ මහාත්ම ලෙසින් ක්‍රියා කළා. නමුත් දැන් ඔහු දේශපාලනයට සම්බන්ධවන්නේ මන්දැයි පැහැදිළි නැහැ“ යැයි පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී දයාසිරි ජයසේකර Daily Mirror පුවත් පතට දුන් සාකච්ඡාවක මතු කළේත් මෙම කරුණම නොවේද?

ප්‍රේක්ෂක

‘ශක්තිය‘ 2011 නොවැම්බර් කලාපයේ ‘දේශපාලන රඟහල‘ ලිපියෙනි.

]]> http://kathika.wordpress.com/2011/11/12/%e0%b6%9c%e0%b7%9d%e0%b6%a8%e0%b7%8f%e0%b6%b7%e0%b6%ba-%e0%b6%b8%e0%b7%94%e0%b7%84%e0%b7%94%e0%b6%ab%e0%b6%b4%e0%b7%8f%e0%b6%b1-%e0%b6%85%e0%b6%b7%e0%b7%92%e0%b6%ba%e0%b7%9d%e0%b6%9c/feed/ 0 kathika http://kathika.wordpress.com/2011/11/12/%e2%80%9c%e0%b6%ad%e0%b6%b1%e0%b7%92-%e0%b6%b4%e0%b6%9a%e0%b7%8a%e0%b7%82%e0%b6%ba%e0%b7%9a-%e0%b6%b4%e0%b7%8a%e2%80%8d%e0%b6%bb%e0%b6%a2%e0%b7%8f%e0%b6%ad%e0%b6%b1%e0%b7%8a%e0%b6%ad%e0%b7%8a%e2%80%8d/ http://kathika.wordpress.com/2011/11/12/%e2%80%9c%e0%b6%ad%e0%b6%b1%e0%b7%92-%e0%b6%b4%e0%b6%9a%e0%b7%8a%e0%b7%82%e0%b6%ba%e0%b7%9a-%e0%b6%b4%e0%b7%8a%e2%80%8d%e0%b6%bb%e0%b6%a2%e0%b7%8f%e0%b6%ad%e0%b6%b1%e0%b7%8a%e0%b6%ad%e0%b7%8a%e2%80%8d/#comments Sat, 12 Nov 2011 02:42:45 +0000 kathika http://kathika.wordpress.com/?p=2780 ]]> “තනි පක්ෂයේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය“ ඒකාධිපතිත්වයක් ම වන්නේය

ඩලස් අලහප්පෙරුම ඇමතිවරයා කොළඹ නගර සභා ඡන්දයේ ප්‍රථිඵල නිකුත් වූ පසු රූපවාහිනියෙන් කළ කථාව අන් අයෙකු කළේ නම් ජාතිවාදය අවුස්සන අරමුණින් කළ එකක් යැයි විශ්වාස කරන්නට ඉඩ තිබුණි. සන්ධානයට කොළඹ ඡන්දය දිනාගැනීමට නොහැකිවීමට හේතු වශයෙන් කොළඹ ජනගහයෙන් 40% ක් මුස්ලිම් ජනයා බවත් මෙවර මුස්ලිම් නගරාධිපතිවරයෙකු පත් කර ගත යුතු යැයි එක්සත් ජාතික පක්ෂය මුස්ලිම් ජනයා අතර ප්‍රචාරයක් ගෙන ගිය බවත්, කොළඹ ජනගහණයෙන් 20% ක් වන දෙමළ ජනයාද සන්ධානයට එරෙහිව ඡන්දය දුන්නේ යැයි ඇමතිවරයා කීය. මෙම ප්‍රකාශයේ සත්‍යයක් ඇත්දැයි අපි නොදනිමු. ඒ කෙසේ වුවත්, ඡන්දයේ ප්‍රථිඵල නිකුත් වූ විගස ජාතික රූපවාහිනියෙන් වගකිවයුතු ඇමතිවරයෙකු එවන් ප්‍රකාශයක් කිරීම කොළඹ මුස්ලිම් සහ දෙමළ ජනයා පිළිබඳ සිංහල ජනයා අතර විරෝධයක් ඇති කරන්නට හේතු වන්නට ඉඩ තිබුණි යන්න ඇමතිවරයාගේ අවධානයට යොමු කරන්නට කැමැත්තෙමු.

දෙවනුව එම රූපවාහිනී සාකච්ඡාවේදීම අලහප්පෙරුම ඇමතිවරයා තවත් බරපතළ ප්‍රකාශයක් කළේය. එනම්, පසුගිය පලාත් පාලන සභා ඡන්ද ප්‍රථිඵල වලට අනුව අග්නිදිග ආසියාවේ සමහර රටවල මෙන් ලංකාවද තනි පක්ෂයේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයක් යටතේ සංවර්ධනය කරා ගමන් කිරීමට සූදානම් යැයි පෙන්නුම් කරන බවයි. අලහප්පෙරුම ඇමතිවරයා සඳහන් කළ මැලේසියාව, ඉන්දුනීසියාව, දකුණු කොරියාව, සිංගප්පූරුව වැනි රටවල් ධනේශ්වර සංවර්ධනයක් අත් පත් කර ගත්තේ සැබෑ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පාලනයන් යටතේ නොව සෘජු ඒකාධිපතිත්වයන් හෝ විවිධාකාරයෙන් ඒකාධිපතිවාදයට සමීප වන පාලනයන් යටතේය. එහෙයින් ඇමතිවරයාගේ මෙම ප්‍රකාශය සත්‍යයක් ලෙස අඟවන සාමාන්‍යකරණයක් බව පෙන්වා දෙන්නට කැමැත්තෙමු. මෙම සමහර රටවල සංවර්ධනය සඳහා සුලු ජාතීන් මර්ධනය කෙරුණි. ඇතැම් ඒවායේ දීර්ඝ කාලයකට ජනයාගේ ප්‍රජාතන්තවාදී අයිතීන් දැඩි ලෙස මර්ධනය කෙරුණි. නමුත් ඊට වඩා වැදගත් වන්නේ මෙම කරුණු දැක්වීමෙන් ඇමතිවරයා පළ කරන දේශපාලනය අවසන් කිරීමේ අපේක්ෂාවයි. බූර්ෂුවා පාර්ලිමේන්තු ප්‍රජාතන්තවාදය යටතේ ‘තනි පක්ෂයේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය‘ යන්න හැඳින්විය හැක්කේ විරෝධෝක්තිය ක් (oxymoron) ලෙසිනි. අපට කියන්නට ඇත්තේ අප රටේ පවතින බූර්ෂුවා පාර්ලිමේන්තු ප්‍රජාතන්තවාදය යටතේ තනි පක්ෂයේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ඒකාධිපතිත්වයක් මිස අනෙනක් නොවන බවයි. ඒ බව රජය දැනටමත් පෙන්වමින් සිට තිබේ. ලංකාවේ අපට අවශ්‍ය ප්‍රබල විපක්ෂයකි. ආණ්ඩවත්, රජයත් යහ මඟට ගත හැක්කේ එවිටය.

ප්‍රේක්ෂක

‘ශක්තිය‘ 2011 නොවැම්බර් කලාපයේ ‘දේශපාලන රඟහල‘ ලිපියෙනි.

]]> http://kathika.wordpress.com/2011/11/12/%e2%80%9c%e0%b6%ad%e0%b6%b1%e0%b7%92-%e0%b6%b4%e0%b6%9a%e0%b7%8a%e0%b7%82%e0%b6%ba%e0%b7%9a-%e0%b6%b4%e0%b7%8a%e2%80%8d%e0%b6%bb%e0%b6%a2%e0%b7%8f%e0%b6%ad%e0%b6%b1%e0%b7%8a%e0%b6%ad%e0%b7%8a%e2%80%8d/feed/ 0 kathika http://kathika.wordpress.com/2011/11/11/%e0%b6%9a%e0%b7%94%e0%b6%b8%e0%b7%94%e0%b6%af%e0%b7%94-%e0%b6%9c%e0%b7%9a-%e0%b6%ad%e0%b7%93%e0%b6%bb%e0%b7%94%e0%b7%80-5/ http://kathika.wordpress.com/2011/11/11/%e0%b6%9a%e0%b7%94%e0%b6%b8%e0%b7%94%e0%b6%af%e0%b7%94-%e0%b6%9c%e0%b7%9a-%e0%b6%ad%e0%b7%93%e0%b6%bb%e0%b7%94%e0%b7%80-5/#comments Fri, 11 Nov 2011 07:25:15 +0000 kathika http://kathika.wordpress.com/?p=2788 ]]> සංවර්ධන මූලධර්මවාදයට යටවන නාගරික දුප්පතුන්ගේ ජීවිත

නගර සංවර්ධනය පිළිබඳ වික්ටර් අයිවන් සමග සාකච්ඡාව ඉදිරියට ගෙන යමින් ඔහුගේ අවසන් ලිපිය (නගර සංවර්ධනය හා මූලධර්මවාදය,‘ රාවය, 2011 නොවැම්බර් 06) ට මගේ ප්‍රතිචාරය මෙම ලිපියෙන් ඉදිරිපත් කරමි.

මා මෙම කරුණෙහි ලා මැදිහත් වන්නේ සම්ප්‍රදායික සමාජ විද්‍යාඥයෙකුට වඩා සමාජය අධ්‍යයනය පිළිබඳ ඇල්මක් දක්වන සමාජ විචාරකයෙකු සහ පුරවැසියෙකු වශයෙනැයි සිතන්නට කැමැත්තෙමි. මෙම සාකච්ඡාව ඉදිරියට ගෙන යාමට වික්ටර් දක්වන කැමැත්ත පිළිබඳ මා සතුටු වෙමි. මන්ද යත්, අපගේ සාමුහික දිවි පෙවෙතට බලපාන කරුණු පිළිබඳ අදහස් නිදහසේ, මහජන තලයේ සාකච්ඡා කරන්නට අප යොමුවීම අප සමාජයේ නිදහස සහ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ජීවමානව පවත්වාගෙන යාමට අප තුළ ඇති උනන්දුව ප්‍රකාශ කිරීමක් වන හෙයිනි.

මූලධර්මවාදය
වික්ටර් අයිවන් තම ලිපිය නම් කොට ඇත්තේ ‘නගර සංවර්ධනය හා මූලධර්මවාදය‘ යනුවෙනි. ශ‍්‍රී ලංකාවේ මතවාදී තලය පසුගාමී යැයි පවසන වික්ටර් ඒ කෙරෙහි බලපා තිබෙන මූලධර්මවාදී අදහස් ද ඊට හේතු වී ඇතැ යි කියයි. ඔහු හඳුනා ගන්නා විවිධ මූලධර්ම මූලයන් අතර මානව හිමිකම් දෘෂ්ටිය ද වෙයි. මානව හිමිකම් කෝණය හැම දේකටම ගෙඩි පිටින් ගිල්වන්නට දරන වෑයම විශාල අවුල් ඇති කිරීමට හේතුවිය හැකියැයි ඔහු කියයි.

ආරම්භයේදීම අවධාරණය කළ යුතු කරුණක් තිබේ. ඒ මම මානව හිමිකම් මූලධර්මවාදියෙකු නොවෙමි යන්නයි. මම කිසිම ආකාරයක මූලධර්මවාදියෙකු නොවෙමි. අද ලංකාවේ අධිපති බවට පත්ව ඇති සංවර්ධන කතිකාව සැබෑ මූලධර්මවාදයක ස්වරූපය ගනිමින් සිටියි. එය අන් සියලු දෙය, අප අගය කරන නිදහස, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය, මානව දයාව ඈ වටිනාකම් පවා ඒ වෙනුවෙන් කැප කරන මෙන් අපට බල කර සිටියි. රටේ දියුණුව වෙනුවෙන් අප අන් සියල්ල කැප කළ යුතු යැයි කියනු අපට නිතර අසන්නට ලැබේ. සංවර්ධන මූලධර්මවාදය නගරයේ දුප්පතුන් ට නගරයේ පුරවැසියන් ලෙස ඔවුනට ලැබිය යුතු අයිතීන් යටපත් කරන්නට උත්සාහ දරයි.

පුරවැසි අයිතීන් ගැන කතා කළ හැකි එකම විධිය මානව අයිතීන් මත පදනම්වීම නොවේ. නූතනයේදී පුරවැසි අයිතීන් සහ මානව අයිතීන් එකිනෙක මත අති පිහිතවීමක් තිබිය හැකි නමුදු පුරවැසි අයිතීන් ස්වාධීනව පැවතිය හැකිය. නගරයක පුරවැසියනට ඔවුන් එහි පුරවැසියන් වීම නිසාම ඇති අයිතිවාසිකම් මෙන්ම ඔවුන්ගෙන් නගරයේ සාමුහික ජීවිතයට ඉටු විය යුතු යුතුකම්ද අතීතයේ සිටම හඳුනාගෙන තිබේ.

මගේ ලිපියේ ‘නීතියේ සාධාරණය‘ යන උප සිරස්තලය යටතේ ඔස්ටින් ප්‍රනාන්දු ගේ ලිපියක් උපුටා දක්වමින් නගරයක පුරවැසියන් තමන් පදිංචි වාසස්ථාන වලින් හිතුමතේ ඉවත් නොකිරීම සහතික කෙරෙන ජාත්‍යන්තර මානව අයිතිවාසිකම්, සරණාගත සහ මානවවාදී නීති පවතියි යන්න මා සඳහන් කළේ මෙම කරුණු පිළිබඳ ඇති ජාත්‍යන්තර පිළිගැනීම පෙන්වා දීමට මිස මා මානව හිමිකම් මූලධර්මවාදියෙකු නිසා නොවේ. ලංකාව මෙම නීති වලට බැඳී ඇති තාක් දුරට ඒවා පිළිපැදීම ජාත්‍යන්තර ප්‍රජාවේ සාමාජික රටක් වශයෙන් අපගේ වගකීමකි.

ලංකාවේ මා සඳහන් කළ දුප්පතුන්ගේ අයිතීන් යනු සාධාරණ යුක්ති ධර්මයෙන් එන ඔවුනටත් අන් අය හා සමානව සැළකිය යුතුය යන්නෙන් එන්නකි. ඒවා නූතනයේ ලිබරල් මානව අයිතිවාසිකම් ලෙසින් ප්‍රඥප්ති ගතවී තිබීමෙන් අගයෙන් හීන නොවේ. දුප්පතුන්ට මානවයන් ලෙස සමානව, සාධාරණ ලෙස සැළකීම මෙරට වාමාංශික ව්‍යාපාරය ආරම්භයේ සිට ජනයා අතරට ගෙන ගිය, ජනයා පිළිගත් අදහසකි. සමාජය පිළිබඳ බුදුන් ගේ එළඹුමෙහිද අසරණයටනට පිහිට වීමත්, දුප්පතුන්ට, පීඩිතයනට මානවයන් ලෙස සමානව සැළකීමත්, ඔවුනට සාධාරණය ඉෂ්ටවනු දැකීමේ අභිප්‍රායත් මුල් තැනක් ගත්තේ යැයි කීම නිවැරදි යැයි සිතමි.

මම වික්ටර් ගේ ලිපියට දැක්වූ ප්‍රතිචාරය ආරම්භයේදී මෙසේ කීවෙමි: “මෙහි ලා මා අවධාරණය කරන්නට කැමති අදහස නම් නගර සංවර්ධනයේදී වැදගත්ම කරුණ වන්නේ සංවර්ධනය සිදුවිය යුත්තේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය සහ ජන දිවියේ විවිධත්වය සුරැකෙන අයුරිනි, යන්නයි.“ මා එසේ කීයේ වික්ටර් සිතන පරිදි මෙම මූලධර්ම දියුණු ධනේශ්වර රටවල් නගර සංවර්ධනයේදී අනුගමනය කරන නිසාම නොවේ. මෙම මූලධර්ම අපේ සමාජය අගයන ඒවා හෙයිනි. අපට අපේම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයක් තිබේ. එය අපට බටහිරින් ලැබී සකස් කරගත්තක් බව සැබෑය. නමුත් දැන් එය අපේ නූතන සම්ප්‍රදායේ කොටසකි. අපේ පූර්ව නූතන සම්ප්‍රදායේත් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී මූලධර්ම තිබී ඇතැයි කියනු ලැබේ. අපේ සමාජය විවිධත්වය රැකීමට කැපවූ එකක් බව ජන ජීවිතය පෙන්වයි. විවිධත්වයට අකුල් හෙළන්නේ පටු වාසි තකන දේශපාලකයන් ය.

නගර සංවර්ධනයේදී පුරවැසියාට හිමිවිය යුතු තැන පිළිබඳ උදාහරණයට මා අමෙරිකාව ගත්තේ අප බටහිර ධනේශ්වර සංවර්ධන ආකෘතිය හඹා යන හෙයින් අවශ්‍ය නම් බටහිර ධනේශ්වර සංවර්ධනයේ මුදුන් මුල් කඩ ලෙස සළකනු ලබන අමෙරිකාවෙන් මේ පිළිබඳ අපට ඉගෙන ගත හැකිය යන්න පෙන්වා දීමට ය. මා යෝජනා කරන විසඳුම් බටහිර රටවලින්ම ආ යුතු නොවේ, අපගේම සම්ප්‍රදාය තුළ මෙය ඇත. දුප්පතුන්ට මානව දයාවෙන් සැළකීම අප බටහිරින් ගත යුතු නැත.

විද්‍යාවේ හා තාක්ෂණයේ දියුණුව තුළ මිනිස් වර්ගයාගේ ප‍්‍රගතිය නොවැළැක්විය හැකිවේයැ යි විශ්වාස කළ යුගයක් තිබුණු බවටත්, විද්‍යාව හා තාක්ෂණය මිනිසාගේ භෞතික ජීවිතයේ විස්මයජනක දියුණුවක් ඇති කර තිබුණද ඒ දියුණුව ස්වභාව ධර්මයේ සමතුලිතභාවය බිඳ දැමීමට හේතුවී තිබේ යැයි ත්, වික්ටර් පළ කරන අදහස වැදගත්ය. නොවැළැක්විය හැකි ප්‍රගතිය පිළිබඳ විශ්වාසය කඩවීයාමට ප්‍රධානතම හේතුවක් වූයේ විද්‍යාවේ පිහිටෙන් සමස්ත මානව වර්ගයාගේ සමූල ඝාතනයට හේතුවිය හැකි න්‍යෂ්ටික අවියද ඇතුලු අවි නිෂ්පාදනය කොට ඒවා පාවිච්ච් කිරීම යි. කොළඹ නගරය කෙටි කලක් තුළ සමස්ත වෙනසකට ලක්වනු දැකීමට පළවන අපේක්ෂාව මිනිස් වර්ගයාගේ නොවැළැක්විය හැකි ප්‍රගතිය පිළිබඳ විශ්වාසයත් සමග බැඳුණු අදහසක් නොවේද?

“කොළඹ නගරයේ දැන් සිදුවන සංවර්ධනය එම ප්‍රතිපත්තිවලට අනුකූල නොවන නිසා එය අසාර්ථක සහ අයහපත් වැඩ පිළිවෙලක් යන්න“ මගේ මතය වී තිබේ යැයි වික්ටර් කීම නිවැරදි නිරීක්ෂණයක් නොවේ. මගේ ලිපියේ අරමුණ වූයේ කොළඹ නගරයේ දැන් සිදුවන සංවර්ධනය සමස්තයක් ලෙස ගෙන එය ‘අසාර්ථක සහ අයහපත් වැඩ පිළිවෙලක්‘ යැයි තීන්දු කිරීම නොව වික්ටර් තම මුල් ලිපියේ කොළඹ නගර සංවර්ධනය පිළිබඳ මැවූ චිත්‍රය සම්පූර්ණ කරන්නට එහි ඇති ගැටලු මතු කිරීමය, වික්ටර්ගේ අවධානයට හසු නොවූ පැති මානයන් සාකච්ඡාවට ගෙන ඒමය.

පිරිසිදු කම සහ පරිසර පොලීසිය

උදාහරණයක් ලෙස කොළඹ නගරයේ පිරිසිදු කම පිළිබඳ ප්‍රශ්නය ගනිමු. එහිදී වික්ටර් මා රාජපක්ෂ විරෝධී විචාරකයන් ගේ ගොඩට දැමීමද නිවැරදි නිරීක්ෂණය ක් නොවේ. කොළඹ නගර සංවර්ධනය පිළිබඳ සාකච්ඡාවට මා මැදිහත්වන්නේ මා ජීවත්වන නගරයේ යහපත පිළිබඳ උනන්දුවක් දක්වන පුරවැසියෙකු සහ සමාජය අධ්‍යයනය පිළිබඳ ඇල්මක් දක්වන සමාජ විචාරකයෙකු ලෙස විනා රාජපක්ෂ විරෝධීයෙකු හෝ පාක්ෂකයෙකු වීමේ අරමුණින් නොවේ. නගරය පිරිසිදුව තබා ගැනීම අත්‍යවශ්‍ය හෙයින් එය බෙහෙවින් අගය කළ යුතු දෙයකි. කොළඹ නගරයේ කුණු එකතු කිරීම පෞද්ගලික අංශයට පවරා දුන්නේ ආර්ථික නිර්බාධීකරණය යටතේ ඇති වූ වෙනස් කම් පසුබිමෙහිය. නමුත් පෞද්ගලික අංශයට පැවරූ මෙම කටයුත්ත කළමනාකරණය යුද්ධය සමයේ දුර්වල වූ හෙයින් කුණු එකතු කිරීම නිසියාකාරව සිදුනොවී අවුලක් බවට පත්වූ තැන රාජ්‍ය ආරක්ෂක ලේකම් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ එයට මැදිහත් වී කුණු එකතු කිරීම කාර්යක්ෂම කරන්නට පියවර ගත්තේය. එයින් නගරයේ කුණු අවුල විසඳුන විට එය සියලු නගර වැසියන්ගේ ප්‍රසාදයට හේතු වීයැයි කියන්නට අප පැකිළිය යුතු නැත. නමුත් අනෙක් අතට එයින් පෙන්නුම් කෙරුණේ නගරයේ දේශපාලන ව්‍යුහය කඩා වැටී තිබුණු බවයි.

නගරයේ පිරිසිදු කම පිළිබඳ මගේ ලිපියේ මා කලේ “පිරිසිදුකම මහජනයා බියගැන්වීමෙන් නොව මහජනයාට කරුණු තේරුම් කරදීමෙන් හා නීති උල්ලංඝනය කරන්නන්ට එරෙහිව නීතිය අකුරටම ක‍්‍රියාත්මක කිරීමෙන් ජයගත යුතුව තිබෙන ඉලක්කයකි. බියගැන්වීමෙන් ද ඒ ඉලක්කය ජයගත හැකි වුවත් එය තෝරාගැනීමට තිබෙන ප‍්‍රශස්ත මාර්ගය වන්නේ නැත“ යි වික්ටර් ප්‍රකාශ කළ අදහසට එකඟ වෙමින් නගරසභා ඡන්දයෙන් පසු පොලීසිය නගරයේ පිරිසිදු කම පවත්වාගෙන යාමට මැදිහත් වීමෙන් ඉවත් කර ගැනීමට යාම පිළිබඳ ගැටලුව මතු කිරීම යි.

මා ලියූවේ “කොළඹ නගරයේ පිරිසිදු කම පවත්වා ගෙන ගොස් ඇත්තේ පොලීසිය ඊට මැදිහත් වීමෙන් බව“ මිස පොලීසිය කුණු එකතු කළ බව නොවේ. ෂමින්ද්‍ර ෆර්ඩිනැන්ඩු 2011 ඔක්තෝබර් 9 වැනිදා ‘අයිලන්ඩ්‘ පුවත් පතේ වාර්තා කර සිටියේ කොළඹ එජාප ජයග්‍රහණයෙන් පසු නගරයේ අපද්‍රව්‍ය කළමනාකරණයෙන් රාජ්‍ය ආරක්ෂක අමාත්‍යංශය ඉවත් වනු ඇති බවයි. නගර සභාවට නව පරිපාලනයක් පත්ව තිබීම ඊට හේතුව වශයෙන් දක්වා තිබුණි. නාවික හමුදාව විහාර මහා දේවී උද්‍යානය නඩත්තු කරන බවත්, ඩෙංගු මර්ධන කටයුතුවලට සහාය දීමට යොදවා ඇති බවත් මෙම පුවතේ සඳහන් විය. 2011 ඔක්තෝබර් 12 වැනිදා ‘අයිලන්ඩ්‘ පුවත් පතේ “ආණ්ඩුව නගරයේ අපද්‍රව්‍ය කළමනාකරණයෙන් ඉවත් විමට යයි“ යන සිරස්තලය යටතේ ජෙෆ්රි ගේ කාටුනයක් ද පළ විය. එයින් දින කිහිපයකට පසු තවත් ජාතික පුවත් පතක පළ වූයේ නගරයේ අපද්‍රව්‍ය කළමනාකරණයෙන් රාජ්‍ය ආරක්ෂක අමාත්‍යංශය ඉවත් වනු ඇති බවයි. දිනපතාම පා‍හේ නගර මධ්‍යයට ගමන් කරන මගේ නිරීක්ෂණය වූයේද නගරසභා ඡන්දයෙන් ටික දිනකට පසු පරිසර පොලීසිය ඒ කටයුත්තෙන් ඉවත් වූ බවයි. නමුත් මා අලුතෙන්ම දුටු දෙය නම් දැන් යළිත් පරිසර පොලීසිය ක්‍රියාත්මක වන බවයි.

නගරයේ කුණු ඉවත් කොට එය පිරිසිදුව තබා ගැනීම එහි සිවිල් පරිපාලනයේ වගකීමකි. එයට පොලීසිය මැදිහත් කිරීමට සිදුවූයේ සිවිල් පරිපාලනයට එය නිසි ලෙස කළ නොහැකි වූ විටය. නමුත් කුණු ඉවත් කිරීමට පොලීසිය මැදිහත් කිරීම, වික්ටර් පෙන්වා දුන් පරිදි “පිරිසිදුකම මහජනයා බියගැන්වීමෙන්“ පවත්වාගෙන යන්නක් බවට පත් කිරීමක් වන්නේ නම්, එය අප සමාජය සම්බන්ධයෙන් මවන්නේ යහපත් චිත්‍රයක් නොවේ. අප අපේ සාමුහික පැවැත්ම යහපත් කරගැනීම සඳහා ස්වේච්ඡාවෙන් කළ යුතු යමකට පොලීසිය අපේ පස්සෙන් සිටිය යුතුනම් ඉන් කියැවෙන්නේ අපේ සමාජයේ පිරිහීම නොවේද? ටික කලකට පෙර ගාලුමුව දොර පිටියට පැමිණෙන්නන්ට එහි හැසිරිය යුතු ආකාරය පිළිබඳ විවිධ උපදෙස් දෙමින් පිටිය පුරා තැන තැන සවිකොට තිබූ පුවරු සමූහය මට සිහිපත් කළේ සිංගප්පූරවේ වැසියන්ගේ හැසිරීම පාලනය කිරීමට රජය උග්‍ර ලෙස මැදිහත් විම වැනි යමක් මෙහිද සිදුවෙමින් පවතින්නේ ය යන්නයි. මෙවැනි දැඩි පාලනයක් අපේ සමාජයට අවශ්‍ය නම් වඩා වැදගත්ව අප අවධානය යොමු කළ යුත්තේ එවැනි තැනකට සමාජය වැටීමට හේතු වූ කරුණු පිළිබඳ ය.

පරිසර පොලීසිය නගරය පිරිසිදුව තබා ගැනීමට මැදිහත්වීම මිනිස් අයිතිවාසිකම් උල්ලංඝණය කරන්නක් යැයි මම කියා නැත. අදහස් කරන්නේද නැත. මට කියන්නට අවශ්‍ය පුරවැසියන් අතර එකඟතාවෙන් සිදුවිය යුතු සමාජීය කටයුතු වලට නීතිය හා බලය ආදේශ කෙරෙන තරමට එම සමාජය ඇතුළතින් පිරිහුණු සමාජයක් වන්නේය යන්නයි. ඉහලින් බලය යෙදවීම අත්‍යවශ්‍ය වන විට හැරුණු විට එය පැනවීම අප සමාජයේ සාමූහික ගූණය හීන කිරීමට හේතු වෙයි. දැඩි පාලනයක් ඉහළින් පනවා සමාජ පර්යාය ගොඩ නැංවීමට යොමුවීම පෙන්නුම් කරන්නේ අභ්‍යන්තර සවයං විනයක් ගොඩ නඟා ගැනීමට අසමත් සමාජයකි. සමාජ පර්යාය ඉහළින් නොපැනවී සමාජයේ වැසියන් අතර වන ගණුදෙනුවෙන් පැන නගින්නට ඉඩ සැළසීම තුළ සමාජය ඇතුළතින් යහපත් එකක් බවට පත්වෙයි.

නීති සහ ස්වේච්ඡාව

පිරිසිදු කම ඇති කරගැනීමට නගරයක නීති තිබීම ගැටලුවක් නොවේ. කොළඹ නගරයේ පිරිසිදු කම පිළිබඳ නීති දැනටමත් තිබේ. ඒවා සම්පාදනය කෙරුණේ කෙසේද? නගරයක නීති සම්පාදනය විය යුත්තේ පුරවැසියන්ගේ අදහස් නියෝජනය කෙරෙන පරිදි මිස එක් එක් පුද්ගලයාගේ තනි අදහස් උඩ නොවේ.
පුරවැසියන්ට පෞද්ගලිකව හෝ සාමුහිකව බලපාන හෝ නගරයේ පොදු යහපතට අදාළ කරුණු වලදී පුරවැසියන්ට ඒ බව කල්තබා දැනුම් දී ඔවුන්ගේ ද අදහස් සැළකිල්ලට ගෙන අවශ්‍ය වෙනස් කම් කිරීම අපේ නගර දැනට පාලනය කෙරෙන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ව්‍යුහයන් හා එකඟ නොවන්නේද? එවැන්නක් ක්‍රියාත්මක කිරීමට නොහැක්කේ මන්ද?
නිවැසියන් විසින් හොඳ නිවාස ක්‍රමයක් තෝරා ගන්නා තෙක් ඉන්නට ඉඩ හැරීම වික්ටර් හෝ මා සම්බන්ධයෙන් සිදුවිය යුතු දෙය බව වික්ටර් පිළිගනු ඇතැයි සිතමි. අපේ නේවාසය අපේ කැමැත්ත පරිදි සිදුවිය යුතුය. මුඩුක්කු සහ පැල්පත්වාසී මිනිසුන් සම්බන්ධයෙන් එය වෙනස් වන්නේ මන්ද? ඔවුන් දුප්පත් නිසාද? එයින් ප්‍රකට වන දුප්පතුන් පිළිබඳ අපේ ආකල්පය කුමක් ද?

ඔවුන් රජයේ ආරක්ෂාවට හෝ පරිසරයට හෝ හානි කරන (රක්ෂිත ඉඩම් වල), ඔවුනටම අනතුරු සිදුවිය හැකි ස්ථානවල පදිංචිව සිටින්නේ නම් ආසන්නව ඇති හිස් බිමක පදිංචි වීමට ඔවුනට මඟ සලසා දීම රජයේ වගකීමකි.මෙම කරුණ සමාජ ප්‍රශ්නයක් ලෙස සළකා එක සැළසුමකින් විසඳන්නට හැකි යැයි සිතීම සැළසුම්කරුවන් සිහින ලෝක මැවීම පිළිබඳ ප්‍රශ්නයක් පමණක් නෙවේ. ඔවුනගේ සිහින ක්‍රියාවට නැංවීමට යාමේදී ඔවුහු මානව සාමුහික ලෝකයේ දිගුකල් පැවැත්මට වින කටින්නේද වෙති.

පයින් යන්නෝ

වික්ටර් කියන්නේ පදික වේදිකා නිදහස් කිරීම සහ සුව පහසු කිරීම නිසා පයින් ගමන් කරන්නන්ගේ ගේ පහසුව පැහැදිළිව වර්ධනය වී තිබෙන බවයි. මා කීවේ නගරයේ ප්‍රවාහන ප්‍රතිසංවිධාන පියවර පයින් ගමන් කරන්නන් නොසළකා හැර ඇති බවයි. දෙක වෙනස් කරුණු දෙකක් යැයි සිතමි. එක දිශාවට වාහන යන සේ මාර්ග ප්‍රතිසංවිධානයෙන් සහ පාරවල් අධික ලෙස පළල් කිරීමෙන් පයින් ගමන් කරන්නන්ට වීදි හරහා යාමේ අපහසුතා ඇති වී තිබේ. එක් පැත්තකට පමණක් යන වාහන නිසා බසයත් ගමනාන්තයත් අතර වැඩි දුරක් ඇවිදින්නට පයින් ගමන් කරන්නන්ට සිදු වී තිබේ.

පදික වෙළෙඳාම

පදික වේදිකාවෙන් ඉවත් කළ කිසියම් පිරිසකට වෙළෙඳ කුටි නොලැබී පක්ෂ හිතවතුන් පිරිසකට ලබා දී තිබෙනවා විය හැකි වුවත් යෝජනා ක්‍රමයේ සාර්ථකභාවය සඳහා 100% ක්ම සාර්ථක වීම අවශ්‍ය නැති බව වික්ටර් කියයි. ප්‍රශ්නය දෙස කළමනාකරණයේ, ප්‍රතිපත්ති සම්පාදනයේ දෘශ්ටියෙන් බලා යමෙකුට වික්ටර් ගේ අදහස හා එකඟ විය හැකි වනු ඇත. එම දෘශ්ටියෙන් බැලූ විට වැදගත් වන්නේ සංඛ්‍යා ලේඛණයි, තනි පුද්ගලයන්ට අත්වන ඉරණම නොවේ. මේ අනුව පුද්ගලයන් යනු ප්‍රතිශතයක කොටසක් වන අංකයකි. මා මතුකරන්නේ ජන මාධ්‍ය වේදීන් ප්‍රිය කරන ‘මානව කථාන්දරය‘ යි.

ධනේශ්වර සංවර්ධනය සහ මුඩුක්කු

දියුණු ධනේශ්වර රටවල් කාර්මික විප්ලවයෙන් පසු එක් අවස්ථාවකදී නගරවල මුඩුක්කු හා පැල්පත් බලහත්කාරය යොදා ඉවත් කළේය යන වික්ටර් ගේ නිරීක්ෂණය නිවැරදි ය. නමුත් අදාළ සාහිත්‍යය පෙන්නුම් කරන්නේ මෙම රටවල නගර සංවර්ධනය පිළිබඳ යහපත් ප්‍රතිපත්ති ක්‍රියාත්මක කිරීම වික්ටර් කියන පරිදි නගරවල මුඩුක්කු හා පැල්පත් ඉවත් කොට ඒවා දියුණු හා නවීන නගර බවට පත් කිරීමෙන් පසුව කාලානුක්‍රමිකව ඇරඹුන බවම නොවේ. එය, නවීකරණ ක්‍රියාවලියේ හානිකර ප්‍රථිඵලත් ඊට පසුබිම් වන සැළසුම් දර්ශනයත් පිළිබඳ සමාජයෙන් මතුවූ ප්‍රබල විවේචන සමගින් නගර සංවර්ධන ක්‍රියාවලිය තුළම සිදුවූවකි. මේ බව පසුගිය සතියේ රාවයට ජේන් ජේකබ්ස් ගේ නගර සැළසුම් දර්ශනය පිළිබඳ මම ලියූ ලිපියේ තරමක් දුරට විස්තර කළෙමි. (මේ පිළිබඳ සංක්ෂිප්ත කරුණු ගොනු කිරීමක් සඳහා බලන්න http://www.mcgill.ca/mchg/student/neighborhood/chapter1 )

පරිණාමය

බටහිර රටවල් සිය පරිණාමයේ දියුණු අදියරකදී යොදාගත් ප්‍රතිපත්ති, පරිණාමයේ ඊට වඩා පහළ අදියරක තිබෙන රටවල් සඳහා ගෙඩි පිටින් ගිල්ලවන ප්‍රතිපත්තියක් කොතරම් ප්‍රායෝගිකද යන ප්‍රශ්නය මා සැළකිල්ලට ගෙන නැතැ යි වික්ටර් කියයි.

රටවල් පරිණාමය පිළිබඳ අදහස ධනේශ්වර සංවර්ධනය පිළිබඳ රටක් අනිවාර්යෙන් යා යුතු යුග අඩංගු වන නියාමයක් මෙනි. මගේ යෝජනාව නම් අප දියුණු ධනපති රටවල් ගිය මාවතේ ම එම සියලු පියවර අවධි තුළින් යා යුතු නැත යන්නයි. රෝදය නැවත අලුතෙන් උත්පාදනය කිරීම අවශ්‍ය නොවේ. දියුණු ධනපති රටවලට වැරදුණු තැන් වලින් අපට පාඩම් උගත නොහැකිද?

සැබෑ ගෙඩි පිටින් ගිල්ලවීම, බටහිර රටවල් ‘පහළ අදියරකදී‘ අනුගමනය කළ ප්‍රතිපත්ති අපත් ඒ ආකාරයෙන්ම අනුගමනය කළ යුතු යැයි සිතීම නොවේද? නාගරික දිළිඳු බවට සහ මුඩුක්කු සහ පැල්පත් සම්බන්ධයෙන් ක්ෂණික විසඳුම් ඇතැයි සිතීම නොවේද? ඒ අනුව සැබෑ ගෙඩි පිටින් ගිල්ලවීම කරන්නට උත්සාහ කරන්නේ වත්මන් කොළඹ නගර සංවර්ධන වැඩ පිළිවෙළ යැයි මා යෝජනා කළ හොත් එය වැරදි යයි කිව හැකිද?

පරමාදර්ශී ප්‍රවේශය

මගේ යෝජනාව පරමාදර්ශී යැයි කියා ඉවත ලන්නට පෙර එය ක්‍රියාත්මක කළ නොහැක්කේ මන්දැයි සාකච්ඡා කළ යුතුය. මෙවර කොළඹ නගර සභා ඡන්දයේදී ආදර්ශ පාඨය වූයේ පරමාදර්ශී නගරය යන්නයි. ගැටලුව යම් කිසි අදහසක් පරමාදර්ශී වීමම නොවේ.

රටේ හි මහ පොළොවේ තිබෙන යථාර්ථය නම් නගරයේ ජනයා දැනටමත් තමන්ට ජීවිත ගොඩ නගාගෙන ඇති බවයි. නගරයේ දැනටමත් ගොඩ නැගුණු සජීවී සමාජයක් ඇති බවයි. ඒ අනුව මා ඉදිරිපත් කරන අදහස මෙම සාමූහික ජීවිතය විනාශ නොකොට එය ඇති තැන දියුණු කිරීමට අවශ්‍ය කටයුතු සම්පාදනය කළ යුතු බවයි. එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයත් වෙනත් අනුබද්ධ ආයතනත් කලෙක සිට මෙරට මුඩුක්කු සහ පැල්පත් සම්බන්ධයෙන් කරමින් සිට ඇති වැඩ කොටස දෙස බලන විට දැකිය හැක්කේ ඔවුන් තම ශක්ති ප්‍රමාණයෙන් එම කටයුත්ත කරමින් සිට ඇති බවයි. ඉතින් නාගරික සංවර්ධන අධිකාරය නගර සංවර්ධනයට ඇති උන්නදුව මෙම වැඩ පිළිවෙලට එක් කරන්නේ නම් එම වැඩ පිළිවෙල තවත් ඉදිරියට ගෙන යා හැකි වනු ඇත. නමුත් එම වැඩ පිළිවෙල කෙටි කලකින් මහා විසඳුම් ගෙන දෙන්නක් නොවන හෙයින් සහ ටිකෙන් ටික වැඩි දියුණු වන්නක් හෙයින් එහි ප්‍රථිඵල දකින්නට අප ඉවසීම වඩා ගත යුතු වෙයි. සමාජීය ප්‍රපංචයන්ට ප්‍රශ්න ලෙස සළකා ඒවාට දිය හැකි ක්ෂණික විසඳුම් නැත.

මුඩුක්කු පැල්පත් වාසීන්ගේ නිවාස

අවසාන වශයෙන් අපගේ සාකච්ඡාවේ වැදගත්ම කරුණ වන මුඩුක්කු පැල්පත් වාසීන්ගේ නිවාස පිළිබඳ කාරණයට යොමුවෙමු.

වික්ටර්, එක්සත් ජාතීන්ගේ Poverty Profile City of Colombo යන වාර්තාවෙන් සංඛ්‍යා ලේඛන උපුටා දක්වයි. මම එම වාර්තාවේත්, එක්සත් ජාතීන්ගේම තවත් වාර්තා කිහිපයකින් නිරීක්ෂණ උපුටා දක්වන්නට කැමැත්තෙමි. (ඊට අමතරව තවත් අදාළ තොරතුරු සහ විග්‍රහයන් පහත වාර්තාවන්හිද දැකිය හැකිය The Challenge of Slums – Global Report on Human Settlements 2003, Slums of the World: The face of urban poverty in the new millennium?) ,
එම නිරීක්ෂණ වල හරයෙහි අඩංගු ප්‍රධාන කරුණු අතර, මා කලින් ලිපියේත් කී පරිදි මුඩුක්කු පැල්පත් වාසීන්ගේ නිවාස පිළිබඳ කරුණ‍ට අදාලව ලොව පුරා පොදුවේ පිලිගැනී ඇති ප්‍රධාන මතය වන්නේ ඔවුන් තම නිවාස වලින් බලාත්කාරයෙන් විතැන් කිරීමේ ක්‍රියාමාර්ග වෙනුවට ඔවුන් ගේ වාසය හැකි තාක් දුරට ඉන්නා ස්ථාන වලම වැඩි දියුනු කිරීම සහ නාගරික දුප්පතුන් නගර සැළසුම් ක්‍රියාවලියෙහි ලා සහභාගීකරවා ගැනීම සහතික කිරීම බව පෙන්නුම් කරයි. යි. මෙම එළඹුම ගැනීමට පදනම් වන විග්‍රහයේදී නාගරික මුඩුක්කු සහ පැල්පත් ව්‍යාප්තිය ‘දුප්පත්කම නාගරිකකරණය කිරීමේ’ ලක්ෂණයක් ලෙස හඳුනා ගෙන තිබේ. මේ අනුව දුප්පත් කම ගමෙන් නගරයට මාරු වී තිබීම ලොව පුරා අඩු දියුණු රටවල නාගරිකකරණයේ සමකාලීන ව්‍යුහාත්මක ලක්ෂණයක් ලෙස සලදහන් කළ හැකිය.

Poverty Profile, City of Colombo යන වාර්තාවේ ‘කොළඹ නාගරික අභියෝග යනුවෙන්‘ නම් කොට ඇති කොටසේ ( බලන්න, පිටු 9 – 10) සාහිත්‍ය විමර්ශණයකින් පසු, අනුචිත නගර සැළසුම්කරණය යටතේ ගැටලු හඳුනාගැනීමේදී, පහත සඳහන් කරුණු සඳහන් කෙරේ: නගර සංවර්ධනය සැළසුම් කිරීම, නාගරික සංවර්ධන අධිකාරිය වැනි ජාතික මට්ටමේ ආයතන කිහිපයක් විසින්, නගරයේ ඊට අදාළ කණ්ඩායම් අවම ලෙස සම්බන්ධ කරගනිමින් කරනු ලැබේ. දුප්පතුන්ට නගර සැළසුම් ක්‍රියාවලියට ප්‍රවේශයට මඟක් නැති කම ඔවුන්ගේ ජනාවාස සහ ජීවනෝපාය ක්‍රියාකාරකම් වලට සෘජුව නිශේධනාත්මක ඵලවිපාක ඇති කරයි. එහෙයින්, අභියෝගය වන්නේ පුරවැසියන්ට පොදුවේත් නාගරික දුප්පතුන්ට සුවිශේෂයෙනුත් නගර සැළසුම් ක්‍රියාවලියෙහි ලා සහභාගීවන්නට ප්‍රමාණවත් ප්‍රවේශ මඟක් සහතික කිරීම යි. නගරයේ දුප්පතුන්ට උචිත ස්ථානයන්හි ඉඩම් වලට ප්‍රවේශ මඟ සළසා දීම මගින් නාගරික දුප්පතුන් විධිමත් නගර සැළසුම්කරණයෙහි ලා ඒකාග්‍ර කිරීම සහ තම ජීවනෝපායන් වැඩි දියුණු කර ගැනීමට දුප්පතුන් පදිංචි ඉඩම් වලට භුක්තියේ ආරක්ෂාව සැපයීම මෙම වාර්තාව හඳුනා ගන්නා තවත් අභියෝග දෙකකි.

මෙම ජනයා අතර ‘බරපතල සෞඛ්‍ය ගැටලු හෝ සමාජීය අවුල් ඇතැයි වාර්තා වී නොමැති‘ ය යන්නෙන් මා අදහස් කළේ ජාතික අවධානය ඇද ගන්නා තරම් බරපතළ ප්‍රශ්න වාර්තා වී නොමැති බවය, එයට ඇති සාක්ෂි එවැනි දේ වාර්තා නොවීම බවය. ඊට වෙනස්ව, ඩෙංගු රෝගයෙන් මිනිසුන් විය යන විට එය ජාතික මට්ටමේ අවධානය ඇද ගන්නාක් මෙනි. නමුත් ඉහත වාර්තාව, මත් ද්‍රව්‍යවලට ඇබ්බැහිවීම කොළඹ නගරයේ දුප්පතුන් අතර බරපතළ සමාජ ගැටලුවක් විය හැකි බව සහ එහි බලපෑම තනි පවුල් ඉක්මවා යන සමස්ත ප්‍රජාවටම බලපාන එකකැ (පි. 26) යි සඳහන් කරයි. මත්ද්‍රව්‍ය සහ මත් පැනට වලට ඇබ්බැහි වූවන් ගේ සංඛ්‍යාව වැඩි වීම, තරුණයන් අතර රැකියා වියුක්තියේ ඉහළ අනුපාතය, අපරාධ ඉහළ යෑම, විවාහ අස්ථායීතාව, ළමා ශ්‍රමය නාගරික දිළිඳු ජනාවාස විශාල සංඛ්‍යාවක බරපතළ සැළකිල්ලට ලක්ව ඇති කරුණු යැයි එම වාර්තාව කියා සිටියි. මෙම සමාජ ගැටලු නිසා හැම ජනාවාසයකම දිළිඳු ජනයා අතර ධනහීන පවුල් සංඛ්‍යාව වැඩිවීමක් දක්නට ලැබේ. මෙම සමාජ නපුරුකම් වල ගොදුරු බවට පත්ව ඇත්තේ ළමයින් සහ ගැහැණුන් (පි. 29) බවද එම වාර්ථාව කියයි. නමුත් මේ කිසිදු සමාජ උපද්‍රවයක් ඔවුන් වසන නිවාස වල අධික තද බදයක් ඇති නිසා සිදුවන්නේ යැයි අපට කිව හැකිද? මෙහිලා ගැටලුව වන්නේ ඔවුන් වසන පරිසරය නම්, මෙම ජනයා මහල් නිවාස වල පදිංචියට ගෙන ගිය හොත් මෙම උවදුරු දුරුවේද? ඒ කෙසේද? යන්න අප සාකච්ඡා කළ යුතුය.

මෙම වාර්ථාවේම ‘ස්වභාවික වත්කම්‘ යනුවෙන් දැක්වෙන කොටසක, නාගරික දිළින්දන්ගේ මුළු ජීවනෝපාය රටා ස්ථානීය වාසි ( මාර්කැට්ටු, වැඩ ස්ථානය, කර්මාන්ත, නාගරික කෘෂිකර්මය සඳහා ආන්තික ඉඩම්) වලින් හැඩ ගන්වා ඇතැයි පෙනෙන්නට ඇති ලෙසකි (පි. 26) යි සඳහන් ය. පිළිගත හැකි ජීවනෝපාය අවස්ථා නොමැතිකම නාගරික දිළිඳු පවුල් වල සාමාජිකයන් මත් ද්‍රව්‍ය ඇබ්බැහියට, මත් පැනට සහ වෙනත් සමාජ විරෝධී ක්‍රියාවන්ට තල්ලු කරයි (පි.27) නම් එම ජනයා මහල් නිවාස වල පදිංචි කිරීමෙන් එම තත්වයන් වෙනස් වේද?

මෙම අධ්‍යනයේදී, නාගරික දිළින්දන් අතර දුප්පත්කම අඩු කිරීම සදහා ගොඩ නැංවූ ‘මඟ පෙන්වන මූල ධර්ම‘ අතර ප්‍රධාන ඒවා ලෙස, නගරයේ සංවර්ධන කාරණා හඳුනා ගැනිම සහ උපාය මාර්ග සැකසීම සහ ඒවා ක්‍රියාත්මක කිරීමට නගරයේ දුප්පතුන් ඇතුලු සියලු ප්‍රධාන අදාල පාර්ශ්වයන් සමග උපදේශක ක්‍රියාවලියක් වැඩීම, නාගරික දිළින්දන්ට නගර සභාවේ තීන්දු ගැනීමේ ක්‍රියාවලියට සහභාගීවීමට ඉඩ කඩ සළසා දීම සහ නාගරික දිළින්දන්ට සඵල දායී ලෙස නගර සංවර්ධන ක්‍රියාවලියෙහි ලා සහභාගී වීමට අවශ්‍ය සහභාගිත්ව සංවර්ධන මෙවලම් වර්ධනය සඳහන් වෙයි.

‘දුප්පත්කම නාගරිකකරණය කිරීම’

Guide to Monitoring Target 11: Improving the lives of 100 million slum dwellers නමැති එක්සත් ජාතීන්ගේ නේවාසය ( UN-HABITAT) පළකළ, 2003 වාර්තාවෙහි සහශ්‍ර ඉලක්ක අංක 11 මුල් කොට ගෙන මුඩුක්කු වැසියන් මිලියන 100 කගේ ජීවිත වැඩි දියුණු කිරීම සඳහා ඇති බාධක ජය ගැනීමට දිළින්දන්ගේ අවශ්‍යතා වටහාගැනීමට සහ නගරය සැළසුම් කිරිමෙහි ලා ඔවුන්ද ඇතුළත් කිරිමට සංවාදය (පි.2) අවශ්‍ය බව සඳහන් ය. ලොව නාගරිකකරණය වීම එන්න එන්නම වැඩිවෙයි. නගරයට අලුතින් එකතුවන ජනගහනයෙන් වැඩි දෙනා දිළින්දෝය. මෙම තත්වය හැඳින්වෙන්නේ ‘දුප්පත්කම නාගරිකකරණය කිරීම’ යනුවෙනි. මුඩුක්කු යනු වැඩිවන නාගරික දුප්පත්කම සහ නගරාභ්‍යන්තර අසමානතාව භෞතික සහ අවකාශයීය ලෙස ප්‍රකාශ වීමකි. මුඩුක්කු පිළිබඳ මහජන ප්‍රතිපත්ති සම්පාදකයෝ එන්න එන්නම වැඩි වැඩියෙන් බලාපොරොත්තු දනවන ආකාරයෙන් එදෙස බලති. පොදුවේ ගත් කළ ජාතික ප්‍රතිපත්ති බලාත්කාරයෙන් විතැන් කිරීම, කාරුණිකව නොසළකා හැරීම සහ අකමැත්තෙන් යලි පදිංචි කිරීමේ සිට සවයං ආධාර, ඉන්නා ස්ථාන වලම වැඩි දියුනු කිරීම සහ අයිතීන් මත පදනම් වූ ප්‍රතිපත්ති කරා වෙනස් වී ඇත (පි. 4). මුඩුක්කු වැසියන් වසන ඉඩම් වලින් නෙරපීමට එරෙහි ආරක්ෂාවන් ඇතුළත් වන ව්‍යවස්ථා හෝ ජාතික නීති සහිත රටවල් පිළිබඳ තොරතුරු (පි. 10) ද මෙහි ඇතුලත් ය.

‘ලෝකයේ මුඩුක්කු: නව සහශ්‍රයේ නාගරික දිළිඳු කමේ මුහුණත’ (Slums of the World: The face of urban poverty in the new millennium?) යන UN-HABITAT, 2003 ප්‍රකාශනය, ගෝලීය නාගරිකකරන සංක්‍රාන්තිකරණය අධ්‍යයනයේදී කර ඇති මූලික සොයා ගැනීමක් නම් මානව සංවර්ධන දර්ශකය සහ මුඩුක්කු අතර සහබන්ධනයක් තිබේ යන්නයි. එහි අරුත ජනයාගේ ජීවන තත්වය දියුණු වන විට මුඩුක්කු අඩුවේ යන්නයි.

මෙම වාර්තාවේ ප්‍රධාන නිගමනය වන්නේ මුඩුක්කු වැසියන් පිළිබඳ ප්‍රධාන කාරණාව දුප්පත් කමය යන්නයි. මුඩුක්කු යනු දුප්පත් කමේ, සමූහ අසමානත්මතාවේ සහ සමාජීය බහිෂ්කරණයේ ප්‍රකාශනය බවයි. මුඩුක්කු, ජනයා‍ට වෙනස්කම් කිරීම, අත්‍යවශ්‍ය සමාජ සේවාවන්ට සහ ආණ්ඩුකිරීමෙහි ලා සහභාගීවීමට ඇති අසමාන ප්‍රවේශ මඟ සමග ආශ්‍රිතය. මුඩුක්කු නගරාභ්‍යන්තර අසාමානත්වතාව සමග අර්ථයෙන් සමානය. දුප්පත්කම මැද සිදුවන මෙම නාගරිකකරණය වීමේ ක්‍රියාවලිය පුළුල්ව පැතිරෙන සමාජීය විපරිවර්තනයක් හා අප අභිමුඛ කරයි – එය නම් මානව ජනාවාස පිළිබඳ විශද ප්‍රභේදයක් ලෙස මුඩුක්කු මතුව ඒමයි. (පි.63)

මගේ යෝජනාව කොළඹ නාගරික සංවර්ධනය පිළිබඳ සාකච්ඡාව සහ ප්‍රතිපත්ති සම්පාදනය යොමු විය යුත්තේ මුඩුක්කු සහ පැල්පත් වැසියන් පිළිබඳ ප්‍රධාන කාරණාව දුප්පත් කමය යන්න පිළිගෙන ඔවුන‍ට දුප්පත් කමෙන් මිදීමට කටයුතු සම්පාදනය කිරීම යි, අත හිත දීමයි.

]]> http://kathika.wordpress.com/2011/11/11/%e0%b6%9a%e0%b7%94%e0%b6%b8%e0%b7%94%e0%b6%af%e0%b7%94-%e0%b6%9c%e0%b7%9a-%e0%b6%ad%e0%b7%93%e0%b6%bb%e0%b7%94%e0%b7%80-5/feed/ 0 kathika