කවි

21 වන සියවසේ සිංහල – බෞද්ධ ඡන්ද දායකයාගේ විචාරාත්මක හෘදසාක්ෂියේ කවිය
නිර්මාල් රංජිත් දේවසිරි විසිනි

චම්පික මැතිදු පිං දී තිබුණි සැමට
මනාප දුන් එතුමන්ට

සෙස්සන් පිදුවේ
“ප්‍රණාමය”, “උපහාරය” වැනි
ලාභ වදන් පමණි
ඒවා කන්නද?

“පිං” ඒ වගේද?

ලබන ආත්මේ කැබිනට් ඇමති කෙනෙක්
නැතිනම්, කැබිනට් නොවන ඇමති කෙනෙක්
ඒත් නැතිනම් ආණ්ඩු පක්ෂ මන්ත්‍රී කෙනෙක් (අධීක්ෂක බලයද ඇතිව)
අඩුම වශයෙන් විපක්ෂ මන්ත්‍රී කෙනෙක්වත්
වී උපදින්නට
ඒ පිං මදි නොවේවිද?

හදිසියේම සිහිවුණි
20 වන සියවසේදි
“සැඳෑ බලය” ගැනැ
කුමරතුඟු මුනිදස් පඩිතුමන් කි වදන්

“ඔබට ලැබී ඇති සැඳෑ බලය සිහලුනි
දීන කම නසන ගුරු ක‍ෙමකි නොදෙ‍විනි
අණට බණට මිලයට දුනහොතිනි
රටට පිහිට කවරද විමසව් නැණිනි”
කම් නැත,
පිනට දුන්නාට වරදක් ඇතැයි “සැඳෑ බලය” එතුමා කියා නෑ නොවැ!

හදිසියේම……..
කුකුසක් නැගිනි පව්කාර මා සිතට
කවර නම් පිංකමක් ද කලේ මා
මනාපය දී චම්පික මැතිදුන්ට?

සෙසු උතුමන් මෙන්ම
එතුමන්ද
ජනතා සේවයට මැ ඇප කැප වී සිටිනා උතුමෙක් නොවේද?
මනාපය ලැබූයේ ඒ උදෙසාම නොවේද?
ඉදින්
එතුමන්ගේ වටිනා ජීවිතය අප උදෙස‍ා කැප කිරීම ගැන
අප නොවේද එතුමන්ට පිං දිය යුත්තේ
නොකල පිංකමක් උදෙසා පිං ලැබීම
පව්කාර කමක් දෝ මංදා!

කම් නැත!
අප වැනි නිවටුන්ට සේවය කරනට
ඉස්පාසුවක් ලැබීම මැ
මහානුභාව සම්පන්න පිංකමක් මැ නොවේද?
ඒ පිංකම කරනට වරම් දීමෙන් එතුමනට
අපද කර ගත්තේ
පිංකමක් මැ නොවේද?

Advertisements

කුමුදුගේ තීරුව

2010 මහ මැතිවරණයෙන් පසු: ආර්ථික වර්ධන වැඩ පිළිවෙල සහ පොදු යහපත අතර ගැටුමක්?

අප සිටින්නේ මහ මැතිවරණය මුව විටය.

බලයේ සිටින ආණ්ඩුව ජනාධිපතිවරණයේදී ඉහළ ජයග්‍රහණයක් ලබා ගැනීමෙන් අනතුරුව මහ මැතිවරණයෙන් පහසු ජයක‍් නොලබනු ඇතැයි සිතීම උගහටය. ජනාධිපතිධුරයේ බලතල සීමා කිරීමට සහ මනාප ඡන්ද ක්‍රමය සංශෝධනය කිරීම සඳහා ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයක් කිරීමටත්, රට සංවර්ධනය කිරීමටත් තමන්ට තුනෙන් දෙකක බලයක් ලබා දෙන ලෙස ආණ්ඩුව ඉල්ලා සිටියි. ප්‍රධාන විපක්ෂය කියා සිටින්නේ ජීවන වියදම අඩු කිරීමට, විරැකියාවට පිළියම් යෙදීමට සහ දිළිඳුකම පිටුදැකීමට තමන් බලයට පත් කරන ලෙසයි. තමන් පත්කරන්නැයි අපේක්ෂකයෝ තම යහ ගුණ – දේශප්‍රේමය, ජනතාවගේ අවශ්‍යතාවන්ට සේවය කිරීම ඉන් ප්‍රධාන ය – ජනතාවට ඉදිරිපත් කරති. මැතිවරණය පිළිබඳ මහජන සාකච්ඡාවේ ප්‍රධාන යොමුව දූෂණයෙන් තොර, මැරකමින් තොර නියෝජිතයන් පත්කිරීම සඳහා ය.

සුපුරුදු පරිදි මෙම මැතිවරණයේදීත් මතුවන බලවත්ම උත්ප්‍රාසය ඇත්තේ නීති සම්පාදනය සඳහා තේරීපත්වීමට උග්‍ර තරඟයක යෙදෙමින් ඡන්ද අපේක්ෂකයන් සියලු දෙනාම පාහේ රටේ බලපවත්නා නීති බරපතළ ලෙස උල්ලංඝණය කිරීම තුළ ය. කාන්තා නියෝජනය උදෙසා හැම පක්ෂයකම කාන්තාවන්ට ඡන්දය දෙන්නැයි ආයාචනය කරමින් කාන්තා සංවිධාන දැන්වීම් පළ කරන විට කාන්තා අපේක්ෂිකාවන් දූෂණයෙන් තොර, මැරකමින් තොර, මැතිවරණ තරඟයේදී රටේ බලපවත්නා නීති උල්ලංඝණය නොකරන අයදැයි ඔවුන් සැළකිල්ලට ගන්නේ දැයි පැහැදිලි නැත.

ඡන්දදායකයා සහ පුරවැසියා

මහ මැතිවරණය මහජනයා ට ඡන්දදායකයා සහ පුරවැසියා යන දෙආකාරයෙන් ම අමතයි. එය මහජනයා වැඩිපුර ආමන්ත්‍රණය කරන්නේ කවුරුන් ලෙස සළකාද? මහ මැතිවරණයකදී ජනයා වැඩිපුරම ඡන්ද‍ය දෙන්නේ පුරවැසියන් ලෙස නොව හුදු ඡන්දදායකයන් ලෙස බව කියනු ලැබේ. මෙම ද්විත්ව ස්වරූපයන් ‍අතර සම්බන්ධයක් නැතුවා නොවේ. නීතියෙන් පුරවැසියෙකු වන්නා ඡන්දදායකයෙකු ද විය හැකි නමුත් ඡන්දදායකයෙකු ඉබේටම ප්‍රබල අර්ථයෙන් ගත් කළ පුරවැසියෙකු බවට පත් නොවේ.

ඡන්දදායකයා ප්‍රමුඛ කොට උනන්දුව දක්වන්නේ මැතිවරණය තමාට, තම පවුලට, ඥාති හිත මිත්‍රාදීන්ට රැකියාවක්, මාරුවක්, උසස්වීමක්, ගමට, පළාතට පාරක්, විදුලි බලය, ජල පහසුකම්, වෙනත් මූලික අවශ්‍යතා යනාදී වශයෙන් ලබාදිය හැකි ආසන්නතම භෞතික ඵල ප්‍රයෝජන ලබාගැනීම කෙරෙහි ය. මේවා ලබාගැනීමෙහි ලා ජනයා දන්නා ප්‍රධානම මග පලාතේ මන්ත්‍රීවරයා ය. තමන් ඡන්ද‍ය දෙන්නේ තමන්ට පහසුවෙන් හමුවිය හැකි, උදව්වක් ඉල්ලාගෙන යා හැකි, ගමේ හැම මළ ගෙදරකටම එන කෙනෙකුට යැයි ජනයා කියති.

අති දැවැන්ත මැතිවරණ සම්ප්‍රචාරණය පිළිබිඹු කරන්නේ වත්මන් ක්‍රමය ඡන්දදායකයා පුරවැසියෙකු ලෙස නොසළකන බව පමණක් නොව ඇය පාරිභෝගිකයෙකුගේ තත්ත්වයෙහි ලා සළකන බවයි.

ආසන්නතම වශයෙන් ඡන්දදායකයන්ට අවශ්‍ය දේ සහ රටට අවශ්‍ය දේ අතර වෙනසක් තිබේ.

තම ‍පෞද්ගලික සහ පළාත්බද ඵල ප්‍රයෝජනයන් සපුරා ගැනීමට මන්ත්‍රීවරුන් පත්කරගැනීමේ ආසන්න අවශ්‍යතාවෙන් ඔබ්බට, ප්‍රබල අර්ථයෙන් ගත් කළ පුරවැසියෙකු වන්නෙකු තම පෞද්ගලික ඵල ප්‍රයෝජනයන් මතු නොව පළාත්බද ඵල ප්‍රයෝජනයන් ට පවා ඉදිරියෙන් තබා තම සාමුහිකයේ ඵල ප්‍රයෝජනයන් සළකන්න‍ට පෙළඹෙනු ඇත.

වත්මනෙහි ලාංකේය සමාජයේ උනන්දුව විය යුත්තේ ඡන්දදායකයා හුදු ඡන්දදායකයෙකුම පමණක් ලෙස නොව හැමවිටම ප්‍රබල අර්ථයෙන් ගත් කළ පුරවැසියෙකු ලෙස සිතන සහ ක්‍රියාකරන තත්ත්වයක් සමපාදනය කර ගැනීම බව අපගේ වැටහීමයි.

අද රටට අවශ්‍ය වන්නේ ඡන්දදායකයා ප්‍රබල අර්ථයෙන් ගත් කළ පුරවැසියෙකු බවට විපරිණාමය කිරීම බව අපගේ අදහසයි.

ඡන්දදායකයා සැබෑ පුරවැසියෙකු බවට විපරිණාමය කිරීමට ඇති ප්‍රධාන බාධා ගණනාවකි. Continue reading කුමුදුගේ තීරුව

දේශපාලනය

“සංවර්ධනය සඳහා විසම්මුතියේ දේශපාලනය අහෝසි කිරීම අනිවාර්ය විය යුතු ය”
“සංවර්ධනය සඳහා මහා ක්‍රියා සැළැස්මකට යමු” යන සිරස්තලය යටතේ “ඩේලි මිරර්” පුවත් පතේ 2010 අ‌ප්‍රේල් මස 5 වැනිදා පළවූ සම්මුඛ සාකච්ජාවක අමාත්‍ය චම්පික රණවක මෙසේ ද කියා තිබුණි : “
මෙම ගමන යාම සඳහා, “…………..විසම්මුතියේ දේශපාලනය අහෝසි කිරීම අනිවාර්ය විය යුතු ය.”
සම්පූර්ණ ලිපිය සඳහා මෙහි බලන්න.

politics

Liberalism, Sinhala nationalism and the Presidential Election 2010: a belated rejoinder
-“kathika” study circle

On the eve of the Presidential election 2010 the ‘‘Kathika’ study circle issued a statement on the election and there were some responses to it to which we could not attend at that time. In this article we address some key issues arising from some of the pertinent responses to our statement.

The statement of the ‘Kathika’ study circle on the Presidential Election 2010, titled 2010 Presidential Election: Nationalism Or Liberalism? “Yes, Please!” sought to present an analysis of the political processes operative in the lead to the election. (It appeared here, and
here under the title “Liberalism Poses Severe Challenge to Sinhala Nationalism at 2010 Presidential Election.” Our statement which was originally in Sinhala first appeared here ).

The central idea of our statement was that if Sinhala nationalism had come to believe that it had established itself as the dominant ideology in Sri Lanka over liberalism following the victory in the war against the terrorism of the LTTE, the run up to the presidential election showed that liberalism had established itself in Sri Lanka as a force that is capable of levelling a serious challenge to nationalism. We argued that the events leading to the Presidential election showed that the Sri Lankan public had sharply divided itself into two contending camps representing the discourses of nationalism and liberalism, and the belief systems and the ways of life built on them which are taken (by them, the public) to be antithetical to each other. We also maintained that whichever side of the two camps in the election, the victorious side may seek to impose its ideological hegemony on the opposing camp, thus aggravating the clash between nationalism and liberalism and giving rise to a long drawn out antagonism in our society which will in turn further strengthen its autocratic tendencies and thereby expose us to the danger of massive social instability in the long run. Our analysis intended to throw light on this scenario urging reflection on the future prospects this will hold for our country.

Until the Tamil National Alliance (TNA) joined the opposition camp, even many who were within the government camp believed that their margin of victory would be minimal. That this was a widespread sense was evident in that all the pro-government forces, political, intellectual, and otherwise were working hard to convince the public that they should vote for the government candidate. Even though how the people voted in the election once the TNA played into the hands of the government was unbelievable for the most optimistic of government ranks, the opposition camp polled over 4 million votes winning the urban centres of Colombo, Galle and Kandy. In the post Presidential election landscape the oppositional discourses between Sinhala Nationalism and liberalism have continued even though, sans the former army commander being their candidate, the main opposition coalition is raising the issues of cost of living, lack of employment, destitution etc. as its main slogans. Whether the conflict between the nationalist and liberal camps will give rise to social instability in the long run is something that is left to be seen.

Criticisms
One criticism levelled at our analysis of the political situation in the country in the above statement was that we had ignored the complexity of the state as we urged our readers to imagine the state as a union of citizens and therefore define the role of the state as creating the conditions that would facilitate political dialogue among the citizens. When we suggested the imagining referred to above we were drawing inspiration from the practices of the ancient city state or the polis, the epitome of which was the ancient Athens of Socrates. We were not thinking so much of the modern ‘state’ or the ‘nation state’ but a futuristic state which would have sufficiently addressed the implications of the all pervasive character of modernity and capitalism. In our efforts to imagine beyond the dictates of the contemporary political scene we believe we are in good company with Hannah Arendt the central theme of whose writings can be taken as an argument for the revival of the public realm, the ideal type of which she found in the Ancient Athens. It may be relevant for our discussion here that in discussing American politics in her On Revolution, Arendt in fact went on to suggest that the Ward system proposed by Thomas Jefferson would come close to what she imagined to be a genuine public realm of citizens in place of the bourgeois parliamentary democracy, even though she would not have agreed to trade in bourgeois democracy for any form of authoritarian government that would have denied the limited democracy the former offered. We have no qualms about the necessity to attend to the strategies and tactics of governance and state craft, especially when the sovereignty of the state is threatened from both within and outside. Our goal in following Arendt here is to use this moment to arouse our collective imagination to think beyond the present to imagine an alternative future to that of modernity and capitalism, an orientation which no doubt those who are geared to think only in terms of reality here and now may consider naive or unrealistic.

Another comment on our article was related to our ‘methodology.’ We not deny that in our analysis we are guided by theoretical premises which we both apply to and examine in the context of the social processes we are examining. This is generally the method of the social sciences, unlike the natural sciences which used to claim that they begin with observations and then go onto form hypotheses. However, even in the natural sciences, this premise has been seriously challenged since Popper’s work in the latter half of the last century.

The most engaging and detailed response (see here and here ) to ‘Kathika’ statement came from Buddhika Bandara and Prabha Manuratne (B&P) who raised several key issues to discuss which we devote the rest of the article. Continue reading politics