නාගරික සංවර්ධනය

පරමාදර්ශී නගරය: සංචාරකයන්ට සහ පොහොසතුන්ට පමණක් ද?
– පුරවැසියා විසිනි

දැන් නගර සභා, මහ නගර සභා ඡන්ද කරලියට පැමිණ තිබේ. මෙම ඡන්ද පැවැත්වෙන්නේ නාගරික සංවර්ධනය පිළිබඳ නව උනන්දුවක් ලංකාවේ ඇති වී තිබෙන අවස්ථාවක ය. මෙම සංවර්ධන ව්‍යාපෘතිවල ප්‍රධාන අරමුණ වන්නේ ආර්ථික සංවර්ධනය උදෙසා සංචාරකයන් වැඩියෙන් අද්දා ගැනීම ය. ඒ සඳහා නගර අලංකරණයට කොළඹ නගර සභාව මේ දිනවල යොමුවී තිබේ. ඊට ම සම්බන්ධව නගරයේ සමාජීය ජීවිතය ප්‍රතිසංවිධානය කිරීමේ අරමුණින් එහි පරිසරයේ විවිධ වෙනස් කම්, මැදිහත්වීම් ඇති කෙරෙමින් පවතී. මෙයින් සමහරක්, උදාහරණයක් වශයෙන් රථවාහන ගමනාගමනය ප්‍රතිසංවිධානය, යුද්ධය සමයේ ඇරඹී දැන් වැඩි දියුණු කෙරෙන ඒවාය. පදික වෙළෙඳුන් ඇතුලු ස්වයං රැකියාවල යෙදෙන්නන් යළි ස්ථාන ගත කිරීම, “අනවසර“ පදිංචි කරුවන්, අඩු ආදායම් ලාභී ජනකොටස් නැවත පදිංචි කිරීම වැනි අනෙක්වා, හැමදාමත් නගර සංවර්ධන න්‍යාය පත්‍රයන්හි තිබී ඇති, යළි යුද්ධයෙන් පසු පණ ගැන්වුණු ඒවා ය. නගරයේ කටයුතු ප්‍රවීක්ෂණය සඳහා රූපවාහිනී කැමරා සවිකිරීම වැනි තවත් ඒවා ආරක්ෂක දෘෂ්ටි කෝණයෙන් ක්‍රියාත්මක වූ අලුත්ම වැඩ පිළිවෙල වෙයි. මේ හා සමාන වැඩ පිළිවෙලවල් රටේ වෙනත් ප්‍රධාන නගර වලත් අඩු වැඩි වශයෙන් ක්‍රියාත්මක වෙමින් පැවතී ඇත.

මේ සියලු වෙනස් කම් පසුගිය කාලය තුළ සිදුවූයේ, කොළඹ නම්, මහජන ඡන්දයෙන් පත්වූ නගර සභාව, එක්කෝ යුද්ධය නිසා, නැතහොත් දේශපාලන වියවුල් නිසා නිසි ලෙස ක්‍රියාත්මක නොවූ තත්ත්වයක් තුළය. දැන් කලකට පසු යලිත් වරක් ඡන්දයෙන් තම නගර සභාව පත් කරගැනීමේ අවස්ථාව කොළඹ ඇතුලු රට පුරා නගර ගණනාවක ජනතාවට ලැබී තිබේ.

මෙය, යුද්ධය සමයේ හීන වී ගිය අපගේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී භාවිතයන් යළි ගමේ පමණක් නොව නගරයේ ද පණ ගන්වන්නට ලැබෙන අවස්ථාවකි; හදිසි නීතිය වහාම ක්‍රියාත්මක වන පරිදි ඉවත් කිරීම ට ආණ්ඩුව තීරණය කොට ඇති හෙයින් වසර තිහක් පමණ කාලයකට පසු හදිසි නීතියෙන් තහංචි නොවැටුණු පරිසරයක තම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අයිතීන් උරගා බලන්නට ජනතාවට ලැබෙන අවස්ථාවකි.

හදිසි නීතිය අහෝසි කළේයැයි ආණ්ඩුව කියා සිටියත් විපක්ෂය කියා සිටින්නේ සැප්තැම්බර් 06 වැනිදා නිතුත් කෙරුණු අති විශේෂ ගැසට් පත්‍රයට අනුව සියලුම හදිසි නීති වරප්‍රසාද සහ රෙගුලාසි ඒ අයුරින්ම ක්‍රියාත්මක කෙරෙන බවයි. ඒ අනුව මහජන රැස්වීම්, විරෝධතා, උද්ඝෝෂණ, ශිෂ්‍ය අරගල, වෘත්තීය සමිති ක්‍රියාමාර්ග වැලැක්වීමේ බලය ත්‍රිවිධ හමුදා සෝදිසි කිරීම් සඳහා වන බලය ද අත් අඩංගුවට ගැනීම සඳහා වුණ බලයද මේ අති විශේෂ ගැසට් පත්‍රය අනුව තවමත් ක්‍රියාත්මක කිරීමට හැකියාව තිබේ. ආණ්ඩුව, හදිසි නීතිය ඉවත් කිරීම සැබෑ බවට පත් කරමින් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය, නීතිය සහ සාමය තහවුරු කරන බවට පොරොන්දුවක් ජනතාවට ලබා දිය යුතු අතර අති විශේෂ ගැසට් පත්‍රය මගින් එම අයිතීන් උල්ලංඝනය කිරීමට ඇති ඉඩකඩ වහා ඉවත් කළ යුතුය. Continue reading නාගරික සංවර්ධනය

Advertisements

ධනවාදී සංවර්ධනය

අද ඇති අභියෝගය:

“මහින්ද රාජපක්‍ෂ රජය ධනවාදී සංවර්ධන මාර්ගය ගැනීම”

ගුණදාස අමරසේකර

වසර තිහක්‌ තිස්‌සේ පැවැති ත්‍රස්‌තවාදය මුලිනුපුටා දමා රට ජාතිය බේරාගත් මහින්ද රාජපක්‍ෂ ජනාධිපතිවරයා මේ රට සංවර්ධනය කිරීමේ මාවත වෙත දැන් එළඹ ඇති බව පෙනේ. ත්‍රස්‌තවාදයට හේතුව දුගී දුප්පත්කම බව වටහා ගැනීම මෙවන් සංවර්ධනයක්‌ දියත් කිරීමට මුල්වන්නට ඇත. මෙහිදී අප විසින් ඇසිය යුතු ප්‍රශ්නයක්‌ ඇතැයි මම සිතමි. ධනවාදී මාර්ගය ගෙන කරන සංවර්ධනයෙන් දුප්පත්කම නැතිවේද? ධනවාදය මගින් කරන සංවර්ධනයේ ප්‍රතිලාභ දුප්පතුන් වෙත ලැබෙන්නේ “අතපල්ලෙන් හැලෙන” න්‍යායට අනුව බව අපි ඉහතින් දැක්‌වීමු. මහින්ද රාජපක්‍ෂ රජය සිය සංවර්ධන මාර්ගය ලෙස තෝරා ගෙන ඇත්තේ මේ අත පල්ලෙන් හැලෙන න්‍යාය උඩ ක්‍රියාත්මක වන ධනවාදී සංවර්ධන මාර්ගය ද නැත්නම් වෙන යම් මාර්ගයක්‌ද?

විදේශ ආයෝජකයන් කැඳවා ගනිමින්, විශාල ණය ආධාර පිටරටවලින් ලබාගනිමින්, සංචාරකයන් සඳහා විශාල අධිවේගී මාර්ග තනමින්, ඉන්දියානු මුහුදේ යනඑන නැව් අප වෙත කැඳවා ගැනීම සඳහා වරායවල් හදමින් අප ගෙන යන මේ සංවර්ධනය ධනවාදී සංවර්ධනයක්‌ බව පෙනේ. තව වසර දෙකකින් අපගේ ඒක පුද්ගල ආදායම ඩොලර් 2000 හේ සිට 4000 දක්‌වා වැඩි වන බවද තව සුළු කලකින් අප “ආසියාවේ ආශ්චර්යය” බවට පත්වන බවද පවසනු ලැබේ.

සංවර්ධනයකින් තොරව තිස්‌ වසරක්‌ ගත කිරීමෙන් පසු මෙරට ශීඝ්‍ර සංවර්ධනයකට යොමු කිරීම සඳහා මහින්ද රාජපක්‍ෂ රජය ධනවාදී මාර්ගය ගැනීම ගැන අපට විරුද්ධ විය හැකි නොවේ. අද තුන්වන ලෝකය තුළ ශීඝ්‍ර සංවර්ධනයක්‌ සඳහා ඇති ඒකායන මාර්ගය ධනවාදී මාර්ගය බව පෙන්නුම් කර තිබේ. මේ සංක්‍රාන්ති සමයේ එවැන්නක්‌ අවශ්‍ය වුවද දීර්ඝකාලීන වශයෙන් මෙවැන්නක්‌ කෙතරම් සුදුසු වේද? මේ ධනවාදී සංවර්ධන මගින් අප මුහුණ දෙන ප්‍රශ්නවලට පිළිතුරු ලැබේද? මේවා අප විසින් ඇසිය යුතු ප්‍රශ්න වෙයි.

තව වසර දෙකකින් ඒකපුද්ගල ආදායම දෙගුණයකින් වැඩිවනු ඇතිය යන කියමන මායාකාරී කියමනක්‌ බව අපට පෙනී යා යුතුයි. ආර්ථික විද්‍යාව පිළිබඳ ගැඹුරු අවබෝධයක්‌ නැත්තෙකුට වුවද මෙය පෙනී යනු ඇත. ඒකපුද්ගල ආදායම දෙගුණයකින් වැඩි වීම නිසා කුලී වැඩ කරන සියදෝරිස්‌ගේ ආදායම දෙගුණයකින් වැඩි වනු ඇතැයි සිතුවොත් මුළාවකි. සියදොaරිස්‌ගේ ආදායම කෙසේ වුව ඇඟලුම් ව්‍යාපාරිකයාගේ ආදායම නම් දෙගුණයකින් නොව තුන් හතර ගුණයකින් වැඩි වන්නට පුළුවන. ඒකපුද්ගල ආදායම දෙගුණයක්‌ වන්නේ දළ ජාතික නිෂ්පාදන දර්ශකය (GNP) සියයට තුනේ සිට සියයට හය දක්‌වා (උද්ධමනය ආදි වූ සාධක නොතකා හැර) වැඩිවීම නිසායි. එහෙත් ඒ වැඩිවන සියයට තුනෙන් 80% සිssටිනු ඇත්තේ ජනගහනයෙන් 10% පමණක්‌ විය හැකියි. එවිට ජනගහනයෙන් 90% අතර බෙදී යනු ඇත්තේ වැඩිවන ආදායමෙන් 20% පමණි.

තායි බුද්ධිමතෙකු වන සුලක්‌ ස්‌වරාක්‌ස විද්වතා විසින් මේ මායාකාරී ඒක පුද්ගල ආදායම වැඩි වීම විග්‍රහ කරමින්, විදේශික ව්‍යාපාරිකයන් සිය ආයෝජන මගින් රටක දළ ජාතික නිෂ්පාදනය වැඩි කරන අතර රට තුළ ඉන්නා ධනවතුන් තව තව තර කරන හැටි සහ දුප්පතුන් තව තව දුප්පත් කරන හැටි, “Buddhism and Development” නමැති අගතා නිබන්ධයෙන් පෙන්වාදී තිබේ. Continue reading ධනවාදී සංවර්ධනය

විශ්ව විද්‍යාල අධ්‍යාපනය

පෞද්ගලික විශ්ව විද්‍යාල
විලාසිතාව සහ යථාර්ථය