මෛත්‍රී තම ප්‍රතිරූපය විනාශ කරගනීද? – කුමුදු කුසුම් කුමාර

මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මෙරට ජනාධිපති ධුරයට පත් වන්නේ මිලියන හයකුත් ලක්ෂ දෙකක් ඉක්මවූ ජනතාවකගේ ඡන්දයෙනි. ඔහු මෙම ජනතාවට දුන් ප්‍රධානම මැතිවරණ පොරොන්දුව ඔහුගේ “ මෛත්‍රී පාලනයක් – ස්ථාවර රටක්” මැතිවරණ ප්‍රකාශනයේ 14 වැනි පිටුවේ සඳහන්ව ඇත්තේ “අසීමිත බලතල සහිත විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි කිරීම” යන සිරස්තලය යටතේ ය. ඔහු ජනාධිපතිවරණයට පොදු අපේක්ෂකයා වශයෙන් ඉදිරිපත් වීමට හේතුව වශයෙන් දක්වා ඇත්තේ ද “මෙම කර්තව්‍යය සම්පූර්ණ කරලීම ”ය. එම සංශෝධනය සඳහා එක්සත් ජාතික පක්ෂය තමා සමග ගිවිසුම් ගත වී ඇති බව ට මෙන්ම ඒ සඳහා ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ මන්ත්‍රීවරුන් ගේ සහය ද ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ මෙන්ම ජාතික හෙළ උරුමයේ ද සහාය තමාට ලබා ගත හැකි බව ට ඔහු තම මැතිවරණ ප්‍රකාශනයේ ම සහතික වීය. මේ කටයුත්ත එලෙස පොරොන්දු වූ අකාරයෙන්ම ඉටු කිරීම ඔහු ගේ වගකීමයි. Continue reading මෛත්‍රී තම ප්‍රතිරූපය විනාශ කරගනීද? – කුමුදු කුසුම් කුමාර

Advertisements

මෛත්‍රී-රනිල් ආණ්ඩුව පොරොන්දු කඩ කරයි?

මෛත්‍රීපාල සිරිසේන සහ රනිල් වික්‍රමසිංහ විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි කරන බවට මේරටේ ජනතාවට දුන් පොරොන්දුව කඩ කිරීමට සූදානම් වෙයි.

ජනාධිපති ගේ විධායක බලතල යෝජිත ව්‍යවස්ථා සංශෝදනයෙන් ඉවත් කරන ලෙස මෛත්‍රී-රනිල් ආණ්ඩුවට බල කරමු!

ඒකාධිපති වියරුවට යළි පණ දීමට ගන්නා උත්සාහයට එරෙහිව පෙළ ගැසෙමු!!

කුමුදු කුසුම් කුමාර
——————————————— Continue reading මෛත්‍රී-රනිල් ආණ්ඩුව පොරොන්දු කඩ කරයි?

මහගම සේකර, පාරිභෝජනවාදය හා සංස්කෘතිය- කුමුදු කුසුම් කුමාර

“සේකර ලංකාවේ නූතන යුගයේ සිදුවෙමින් පැවතී ඇති විපර්යාසයන් – මිනිසා ගමෙන් නගරයට එන අත්දැකීම, නාගරීකරණය, කාර්මීකරණය, නිලධාරීවාදය හරහා ධනවාදය පැතිරීම, ඒ තුළ ස්වාර්ථ සාධනය, පාරිභෝජනවාදය, වැනි වාණිජ්‍යකරණය තැනී ඒම, බුර්ෂුවා නොහොත් තම සැපත පතාම කටයුතු කරන මැද පන්තික චින්තනය, ජීවන රටාව සමාජය තුළ පැතිරී යාම – යනාදිය පිළිබඳව අතිශයෙන් සංවේදීව ඒ පසුබිම තුළ සමාජීය සත්වයෙකු වශයෙන් ඒ විපර්යාසයට මැදිව ඊට හසුවී ගසාගෙන නොයන්නට තමා තුළ ඇතිවන අරගලය කවි කැඩපතක් ලෙස අප හමුවේ තබනවා. ඒ තුළ අපේ සැබෑ රූපය දකින්නට අප ජීවත්වන සමාජයේම ජන කොටස් සමාජ විෂමතාවයේ පීඩනයෙන් පරිපීඩිතව සිටීමේ, ඊට අප ඉඩ හැරීමේ ඇති ම්ලේච්ඡකම, සිතීම සඳහා අප හමුවේ තබනවා. මෙසේ වර්ධනය වන පුද්ගලවාදය, ස්වාර්ථසාධනය මුල්කරගත් බුර්ෂුවා චින්තනයත්, සමාජයේ පොදු යහපතක් පිළිබඳ අප හැම තුළ තිබිය යුතු අඩු වැඩි වශයෙන් ඇතිවන අරගලය සේකර ගවේෂණය කරනවා. ස්වාර්ථ සාධනය මතු වී, පොදු යහපත යටවීගෙන යන විට සමාජයේ ඇතිවන මිනිස් ගුණ පිරිහීම දුටු ඔහු ඒ පිළිබඳව සිතන්නට ඔහුගේ කවිය අපට පිරිනමනවා. අපට අහිමි වීගෙන යන අපේ හෘදය සාක්ෂිය ඔහු කවි කොට අපේ හදට, මනසට ඇතුළු කරනවා. තමාගේ ආත්ම ගවේෂණය තුළින් ඔහු අපේ ආත්ම ගවේෂණයට අපව කැඳවනවා. ආත්ම ගවේෂණයට මිනිසුන් තුළ ඇති හැකියාව අවදිකරනවා. මෙම ආත්ම ගවේෂණය ඇතුළු හදට හැරීමෙන් පුද්ගල විමුක්තිය පතා සමාජයෙන් අබිනික්මන් කිරීමෙන් කෙලවර වන්නක් නොවෙයි. තමාගේ සිත විමසමින් තමා හා සමාජය අතර ඇති සම්බන්ධතාවය විමසමින් කෙරෙන්නක්. වාණිජකරණය උදාවන සමාජයක සමාජ චිත්තය වසා පැතිර යන බුර්ෂුවා චින්තනය ස්වාර්ථ සාධනය පරදවා මනුෂ්‍යභාවයේ විශිෂ්ඨකම රැකගන්නට නම් ‘පොදු යහපත’ පිළිබඳ කරුණු දිගින් දිගටම සමාජ දේශපාලන කතිකාව මැදට ගෙන ආ යුතු බව සේකර තම කවියෙන් මතු කළා. Continue reading මහගම සේකර, පාරිභෝජනවාදය හා සංස්කෘතිය- කුමුදු කුසුම් කුමාර

students perpetrate violence, intolerance, discrimination and breach of freedoms within the Faculty of Arts, University of Colombo

Arts Faculty Teachers’ Association
Colombo University (AFTA-CU)
Faculty of Arts, University of Colombo

Statement against continuing violence perpetrated by students and repression of democratic freedoms within the Faculty of Arts

The Arts Faculty Teachers’ Association, Colombo University (AFTA-CU), is seriously concerned about student-on-student violence in the Faculty of Arts. This statement communicates the AFTA-CU positions on this issue, as was unanimously decided at a Special General Meeting held on 10 February 2015.

We are concerned about the rising incidence of intolerance amongst students at the Faculty of Arts. One such incident resulted in the assault by male students of a first-year female student for non-compliance. Continue reading students perpetrate violence, intolerance, discrimination and breach of freedoms within the Faculty of Arts, University of Colombo

කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයේ ශාස්ත්‍ර පීඨයේ ශිෂ්‍යයන් ශිෂ්‍යයන් මත මුදාහරින ප්‍රචණ්ඩත්වය සහ ප්‍රජාතාන්ත්‍රික නිදහස මර්දනය

කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයේ ශාස්ත්‍ර පීඨ ආචාර්යවරුන්ගේ සංගමය ශාස්ත්‍ර පීඨයේ ඇතැම් ශිෂ්‍යයන් සහ ශිෂ්‍ය කණ්ඩායම් අනෙකුත් ශිෂ්‍යයන් මත මුදාහරින ප්‍රචණ්ඩත්වය පිළිබඳව දැඩි කනස්සල්ලක් ප්‍රකාශකර සිටියි. ඒ පිළිබඳව 2015 පෙබරවාරී 10 වන දින පැවැත්වූ පීඨ ආචාර්යවරුන්ගේ සංගමයේ විශේෂ මහා සභා රැස්වීමේ දී ගනු ලැබූ ඒකමතික තීරණය ප්‍රකාර ස්ථාවරය මෙමගින් ප්‍රකාශයට පත් කෙරේ.

ශාස්ත්‍ර පීඨ ශිෂ්‍යයන් අතර වර්ධනය වෙමින් පවතින අනුන් නොඉවසීම හා බැඳුන සිදුවීම් පිළිබඳව අපි කනස්සල්ල ප්‍රකාශකර සිටිමු. එවැනි සිදුවීම් පසුගිය කාලය පුරාම වාර්තා වෙමින් පැවති අතර එක් සිද්ධියක් කෙළවර වූයේ තමන්ට අනුකූලතාව නොදැක්වූයේ යැයි පවසමින් එක් ශිෂ්‍යයෙක් පළමු වසර ශිෂ්‍යාවකට පහර දීමෙනි. Continue reading කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයේ ශාස්ත්‍ර පීඨයේ ශිෂ්‍යයන් ශිෂ්‍යයන් මත මුදාහරින ප්‍රචණ්ඩත්වය සහ ප්‍රජාතාන්ත්‍රික නිදහස මර්දනය

‘සෞඛ්‍යයේ පුරය‘ සහ සුඛෝපභෝගී පුරය: ‘සංවර්ධනය‘ දේශපාලනය යටකොට ගැනීම – ‘කතිකා‘ අධ්‍යයන කවය

පසුගිය රජය තම දේශපාලන නිර්දෝෂීභාවය සඳහා රැකවරණ පැතූ සංවර්ධන සටන් පාඨය පිළිබඳ දේශපාලනය ‘කතිකා’ අධ්‍යයන කවයේ මෙම න්‍යායික විග්‍රයට පසුබිම් විය.අප කතිකා ලංකා kathika.lk අඩවියේ පළමු කලාපයේ පළ කල මෙය එහි වර්තමාන අදාළත්වය නිසා යලි මෙහි පළ කරමු.

දැන් පෙනෙන හැටියට අප සලකා බලන්නේ හුදෙක් කවර හෝ පුරයක ආරම්භය නොව, සුඛෝපභෝගී පුරයක ආරම්භයයි … ඉතින් සෞඛ්‍යයේ පුරය ලෙස මා විස්තර කළ පුරය සැබෑ පුරය යැයි මා හිතනවා. එහෙත් රෝගී වූ පුරයක් ද පරීක්ෂා කොට බැලීම ඔබේ කැමැත්ත නම් එයට කිසි බාධාවක් නැත … කෙසේද යත් අප කලින් සඳහන් කළ සෞඛ්‍ය සම්පන්න, නීරෝගී පුරය තවදුරටත් ප්‍රමාණවත් වන්නේ නෑ. එහෙත් ඉදිමුණු ස්කන්ධයෙන් හා අවශ්‍යතාවකින් තොරව පුරයන්හි දක්නට ලැබෙන දේවලින් පිරී ගිය පුරයක් අවශ්‍ය වෙනවා.

– ප්ලේටෝ, ජනරජය, XIII පරිච්ඡේදය

කාර්මිකව වඩා සංවර්ධිත රට, වඩා අඩුවෙන් සංවර්ධිත රටට, තමන්ගේම අනාගතයේ පිළිබිඹුව පෙන්වනවා පමණි.

– කාල් මාක්ස්, දාස් කැපිටාල්, 1867, පළමු ජර්මානු මුද්‍රණයට පෙරවදන

ගැටලුව දුප්පත්කම නොවේ, සෞභාග්‍යය පිළිබඳ අපේ අදහසයි.

– අෂිස් නන්දි Continue reading ‘සෞඛ්‍යයේ පුරය‘ සහ සුඛෝපභෝගී පුරය: ‘සංවර්ධනය‘ දේශපාලනය යටකොට ගැනීම – ‘කතිකා‘ අධ්‍යයන කවය

Friends and Enemies of the Canon – Roy Turner

Roy Turner
Roy Turner

“The philistine is shocked by the contemporary, for the latter simply seems to deny quality, not only to the canonical works themselves (John Cage: “Beethoven is shit”) but also to the cultural identity and social standing that a love of the classics provides the philistine. The philistine respects what Nietzsche calls “those feeble and egoistic sensations promised by our concert halls and theatres to anyone who can pay for them,” and mistakes their consumption for a sign of connoisseurship and sensitivity”

Dr. Roy Turner, Professor Emeritus at the University of British Columbia, also served as Professor of Sociology at York University, Toronto. Turner was one of a group of Erving Goffman’s students at Berkeley in the 1960s who, through Harvey Sacks (also a Goffman student), were introduced to the work of Harold Garfinkel at UCLA, and came to comprise the post‐1967 first generation of practitioners of ethnomethodology (EM) and conversation analysis (CA). Turner’s work in these genres includes the seminal 1970 paper “Words, utterances and activities” that recovers the importance of J. L. Austin’s linguistic‐philosophical analysis of How To Do Things with Words for sociological inquiry. In 1974 Penguin published his edited collection Ethnomethodology: Selected Readings. He subsequently moved on from EM/CA to take up a form of cultural criticism influenced initially by the “Analysis” of Alan Blum and Peter McHugh at York, but then more strongly by Hannah Arendt. He has published two articles in the online journal Philosophy Now, “Did Duchamp’s Urinal Flush Away Art?” (2008) and “Ethics Made Easy: ‘Feel Good, Do the Right Thing’” (2010).

Friends and Enemies of the Canon – Roy Turner

Introduction
The canon comes before us today chiefly as the target of various acts of repudiation; students at Stanford University seem to repudiate the very tradition that has formed them, chanting “Hey hey, ho ho, Western Culture’s got to go”; Douglas Crimp, an editor of October, tells us, in effect, that since Rauschenberg all art hitherto has been made irrelevant; Eugene Donato dismisses the museum’s claim to be a spokesperson for tradition by proposing that, without the support of a fiction that cannot be sustained, the museum is no more than a warehouse full of bric-a-brac. In the domain of education we see the canon everywhere set aside in the interests of “relevance,” “interests,” or “method”.

Repudiation, of course, serves as one of the ways a culture represents and makes a place for matters that figure in its life and in its anxious deliberations about that life. So we shall not say that this negative regard betokens the death of the canon; like Friedrich Nietzsche’s God, it continues to live in the announcement of its death. The turmoil at Stanford makes clear the fact, which needs elaboration, that the status of the canon is inextricably caught up with the character – even the existence – of the public world and public life. Though less obviously, the place of the canon in art and criticism, too, speaks to the question of what may or shall appear in public, and hence to how a culture represents its sense of what is worthwhile and definitive. The speech against the canon is not simply an argument against complacently established “classics” and “old masters” but is inspired by the wish to be free of tradition, of history – in short, the wish to be only contemporary, to have no provenance.

If our topic is the complex relationship between the idea of culture and the idea of the canon, it is important to keep cultural usage concerning canonicity in front of us. Otherwise we are likely to jump prematurely into abstraction. Ludwig Wittgenstein offers guidance as to the connection between cultural usage, with which one begins, and the place invulnerable to usage that one aims to occupy. David Pears nicely characterizes Wittgenstein’s sense of the relationship of philosophical thinking to the confusions of ordinary language:

The philosopher is driven by a passionate desire to understand the limits of language, and, when he tries to satisfy this desire, the first thing that inevitably happens is that his mind is filled with images which, though they are delusive, have a primitive naturalness which he must experience. Then, and only then can he go on to achieve the understanding that he seeks. If he tries to go straight to the second stage without going through the first one, he will suffer from what Wittgenstein calls “loss of problems.” (126)

What I understand Pears to be saying is that the philosopher must always, and necessarily, experience the “confusions” of ordinary language and keep in mind the culture’s various and conflicting manifestations of the phenomenon, not simply as a methodological aid to doing philosophy, but as a recognition of the philosopher’s own humanity and participation in the life that sustains and is sustained by those manifestations. The social theorist, too, must respond to cultural representations without either endorsing or dismissing usage, since each of these alternatives obliterates the space for analysis. The consequence of forgetting the need to be in touch with representations of phenomena is the production of arid work that indeed gives us a sense of “loss of problems.” Michael Walzer reaches a similar conclusion on the basis of an entirely different account of social philosophy, arguing that social criticism that divorces itself from “local understandings” and “disconnects” itself from cultural formulations risks being asociable and manipulative. In Walzer’s account, the “connected critic” resists the temptation to be abstract (to lose the problems) and follows the Aristotelian advice to “work with the practices.” Working with the practices recommends itself as a way of approaching the canon’s place in culture, and at the same time seems to offer a glimpse, a preview, of what that place is, since the canon itself – like criticism – belongs to the world of practices. The abstract and the disconnected show up in the usage to be examined and also constitute a temptation for the theorist to turn away from cultural representations on the grounds that they are “subjective” or ephemeral. To say, then, that these representations and the practices in which they are embodied are not definitive is not to dismiss them; it is, rather, to invite the kind of analysis that will disclose their problematic core, for which we can understand the representations as intended solutions. Continue reading Friends and Enemies of the Canon – Roy Turner