අගමැතිගේ කථාව පිළිබඳ නිදහස් මාධ්‍ය ව්‍යාපාරයේ විරෝධය

ggjjjj

Advertisements

“සංස්කෘතියට හොඳ මිලක් නියම කිරීම” : හුවමාරු අගය, පාරිභෝජනය සහ විනෝදාස්වාදය

හනා ආරන්ඩ්ට් ‍ගේ Crisis in Culture ලිපියෙන් උද්ධෘතයක්

අවරසිකයා විසින් පළමුව සංස්කෘතික වස්තූන් වැඩකට නැති දේ ලෙස ගර්හාවට ලක් කෙරිණි. මෙම කි‍්‍රයාදාමයේ දී සංස්කෘතික අගයන්ට සලකන ලද්දේ අන් කවර හෝ අගයයන් මෙනි, ඒවා අගයන් හැම විට ම වූ දේ වූ හුවමාරු අගයන් විය. අතින් අතට යාමේ දී ඒවා පැරණි කාසි මෙන් ගෙවී යාමට ලක් විය. සියලූ සංස්කෘතික දේට ආරම්භයේ දී විශේෂ වූ ශක්තිය අපගේ අවධානය ග‍්‍රහණයට ගෙන අප සසල කිරීමේ ශක්තිය ඒවාට නැති විය. මෙය සිදු වූ විට, ”අගයන් බාල්දු කිරීම” ගැන කතා කිරීමට මිනිස්සු පටන් ගත්හ. Continue reading “සංස්කෘතියට හොඳ මිලක් නියම කිරීම” : හුවමාරු අගය, පාරිභෝජනය සහ විනෝදාස්වාදය

A Call for Community Consultations before proceeding with the 65,000 Housing Project

We further request the Government to commence such community consultations as a matter of urgency on what type of housing the war affected communities are seeking. Such community consultations will highlight pressing issues such as landlessness and solutions to resolve issues arising through owner driven housing.
We further reiterate to use the Rs. 136 billion that is the estimated cost of the current project for housing wisely and expand the housing units to cover the total need in the North and East. It is our understanding, a house in these regions will need approximately Rs. 800, 000 to Rs. 1,000,000 for construction. Hence the project cost on the order of Rs. 136 billion is sufficient to cover the housing needs of the war affected population amounting to 137, 000 houses.
We further request the Government, that if in the event the units of housing cannot be increased, to invest this sum in promoting small scale industries and income generation activities which would boost the local economy and uplift communities.

Continue reading A Call for Community Consultations before proceeding with the 65,000 Housing Project

උතුරු නැගෙනහිර අවතැන්වූවන් සඳහා වූ නිවාසයක වටිනාකම රුපියල් මිලියන දෙකයි – නාමිනී විජේදාස

‘‘උතුරු නැගෙනහිර ප‍්‍රදේශවල නිවාස ඉදිකිරීම් හා සම්බන්ධ ණයගැතිභාවය ඉහල ගොස් තිබෙන්නේ ඒවා හිමිකරු විසින් මෙහෙවන ඉදිකිරීම් වීම නිසා නොවේ. මූල්‍ය පහසුකම් සැපයීම සඳහා සාධාරණ හා සූරාකෑමෙන් තොර ආකෘතියක් නොමැති වීම සහ ආරක්ෂිත හා හොඳ ආදායම් ලැබෙන ජීවනෝපාය මාර්ග නොමැති වීම ආදී හේතු කාරණා නිසාය ණයගැතිභාවය ඇති වූයේ ’’
‘‘නිවාස ව්‍යාපෘති හා සම්බන්ධ මෙම සැබෑ ප‍්‍රශ්න ආමන්ත‍්‍රණය කරනු වෙනුවට කොන්ත‍්‍රාත්කරුවන්ට වාසිදායක වන ලෙස විශාල ප‍්‍රතිපත්තිමය විතැන් වීමක් සිදුව තිබෙන අතර ඒ ප‍්‍රතිපත්තිමය වෙනස සඳහා ප‍්‍රමාණවත් හේතු පැහැදිලි කිරීමක් ද සිදු වී නොමැත’’

උතුරු නැගෙනහිර පළාත්වල අවතැන් වූ ජනයා වෙනුවෙන් නිවාස 65,000 ක් ඉදිකිරීමට ආණ්ඩුවේ මූලිකත්වයෙන් මේ වනවිට දියත් වී තිබෙන ව්‍යාපෘතියක් විශාල ආන්දෝලනයක් ඇති කොට තිබේ.
එක් එක් නිවාසවල වටිනාකම ලෙස ඇස්තමේන්තුගත කොට තිබෙන රු. මිලියන 2.1 ක මුදල සිවිල් සමාජ කණ්ඩායම් විසින් ප‍්‍රශ්න කිරීමට ලක්කොට ඇත. විවාදයට තුඩු දී ඇති අනෙක් ප‍්‍රශ්නය වනුයේ අදාල ව්‍යාපෘතිය සඳහා අයැදුම් කළ කොන්ත‍්‍රාත්කරුවන් තෝරාගනු ලැබූ ‘අධිවේගී’ ක‍්‍රමවේදයයි. කොන්ත‍්‍රාත්කරුවන් විසින් ඉදිකරන මේ නිවාස සම්බන්ධයෙන් කිසිදු අදහසක් දැක්වීමට අවතැන්වූවන්ට අවස්ථාවක් නොමැත. ඉදි කරනු ලැබෙන නිවාස එලෙසින්ම ඔවුන් භාරගත යුතු අතර ඒ ඒ පුද්ගලයින්ගේ අවශ්‍යතා මත නිවාසවල වෙනස්කම් සිදුකිරීමට ඇති ඉඩකඩ අතිශය අල්පය. එසේ නැතිනම් එවැනි ඉඩක් නැති තරම්ය. Continue reading උතුරු නැගෙනහිර අවතැන්වූවන් සඳහා වූ නිවාසයක වටිනාකම රුපියල් මිලියන දෙකයි – නාමිනී විජේදාස

සමාජ විපර්යාසයක් සඳහා (නිර්ප්‍රභූ) කතිකාවක් – මහාචාර්ය අර්ජුන පරාක්‍රම

කොළඹ විශ්ව විද්‍යාලයේ ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමයේ සභාපතිවරයෙකු ව සිටියදී කුරිරු ලෙස ඝාතනය කරන ලද දයා පතිරණ අනුස්මරණයේ 10 වෙනි සමරුව වෙනුවෙන් එම කමිටුව සංවිධානය කරන ලදුව අර්ජුන පරාක්‍රම විසින් කරන ලද මෙම සමරු දේශනය 1996 දෙසැම්බර් 15 දින කොළඹ මහජන පුස්තකාලයේ පැවැත්වුණ අතර දියැස සඟරාවේ ප්‍රථම වරට පලවිය. මෙහිදී අර්ජුන පරාක්‍රම සමාජ විග්‍රහයේදී මෙන්ම සමාජ විපර්යාසයේදී මහා ආඛ්‍යානයන්ගේ සීමාසහිත බවත් නිර්ප්‍රභූ පර්යාවලෝකයේ අදාළත්වය ගැනත් සියුම් විග්‍රහයක් අප හමුවේ තබයි.

අර්ජුන පරාක්‍රම කැළණිය සහ පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාල වල අධ්‍යාපනය ලබා ඇමරිකාවේ පීට්ස්බර්ග් විශ්ව විද්‍යාලයේ ඉංග්‍රීසි අංශයේ මහාචාර්ය මෙන්ම ඩෙරීඩාගේ කෘති ඉංග්‍රීසියට පරිවර්තනය කල සහ පසු කලෙක නිර්ප්‍රභු අධ්‍යයන (Subaltern Studies) ගුරුකුලයේ ප්‍රකාශිකාවක වූ ගයාත්‍රී චක්‍රවර්ති ස්පිවැක් යටතේ ආචාර්ය උපාධි පර්යේෂණ වල නිරත විය. භාෂා ප්‍රමිති ආධිපත්‍යහරනය කිරීම (De-Hegemonizing Language Standards) නම් ඔහුගේ කෘතිය පල්ග්‍රේව් සහ මැක්මිලන් සමාගම් විසින් පළ කර ඇත. ප්‍රමිතිගත භාෂා සහ භාෂා ප්‍රමිතිකරණයේ ප්‍රභු ස්වභාවයට එරෙහිව ශ්‍රී ලාංකික ඉංග්‍රීසිය ප්‍රති නිදර්ශනයක් ලෙස මෙහි සාකච්ඡා කෙරේ. භාෂාව සහ කැරැල්ල (Language and Rebellion)නම් ඔහුගේ කෘතිය 1848 ගැමි කැරැල්ල යටත් විජිත පාලනයට එරෙහිව නිර්ප්‍රභු අරගලයක් ලෙස හඳුනාගන්නා අතර සමකාලීන අරගල සම්බන්ධයෙන් ඇති වැදගත්කම සාකච්ඡා කරයි. කොළඹ විශ්ව විද්‍යාලයේ ඉංග්‍රීසි අධ්‍යයන අංශයේ සේවය කල ඔහු එම විශ්ව විද්‍යාලයේ ශාස්ත්‍ර පීඨයේ පීඨාධිපතිවරයා වශයෙන් කලක් කටයුතු කළේය. පසුව පේරාදෙනිය විශ්ව විද්‍යාලයේ ඉංග්‍රීසි අධ්‍යයන අංශයේ ප්‍රධාන මහාචාර්යවරයා බවට පත්විය.දේශපාලන ක්‍රියාකාරිකයෙකු මෙන්ම කවියෙකු ද වන මහාචාර්ය අර්ජුන පරාක්‍රම දේශපාලන හා මැතිවරණ ප්‍රචණ්ඩත්වයන්ට එරෙහිව සිවිල් සංවිධාන ගොඩ නැගීමේ ලා ක්‍රියාකාරී විය.

Continue reading සමාජ විපර්යාසයක් සඳහා (නිර්ප්‍රභූ) කතිකාවක් – මහාචාර්ය අර්ජුන පරාක්‍රම

හාවඩ් ආර්ථික සමුලුව සහ ලංකා ආර්ථිකයේ දුක් වේදනා – අහිලන් කදිරගාමර්

ශ‍්‍රී ලංකාව තුළ නාටකීය ආකාරයේ ආණ්ඩු වෙනසක් සිදුවී මේ වනවිට වසරක් ගත වී තිබේ. ලංකාව දැන් පය තබා එළැඹ තිබෙන්නේ හරියනවා නම් හරියන, වරදිනවා නම් වරදින වර්ගයේ වර්ෂයකටය. මේ වර්ෂය තුළ ස්වකීය දේශපාලන හා ආර්ථික දැක්ම ලංකාව විසින් නිමැවුම් කරගනු ලබන්නේ කෙසේද යන කරුණ රටේ අනාගතයට මහත් ගැඹුරු බලපෑමක් සිදුකරනු ඇත.

බලයට පත්වීමෙන් හරියටම වසරකට පසු ජනාධිපති මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන රටේ ව්‍යවස්ථාව නැවත සම්පාදනය කිරීම සඳහා වූ ක‍්‍රියාදාමයකට මුල පුරා තිබේ. තවද පසුගිය වසරේ සැප්තැම්බර් මාසයේ එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් කවුන්සිලය ඒකච්ඡන්දයෙන් සම්මත කරගත් යෝජනා සම්මතයට ප‍්‍රතිචාර දැක්වීම සඳහා ආණ්ඩුව සංක‍්‍රමණීය යුක්තියට අදාළ ක‍්‍රියාවලීන් ද ඉදිරියට ගෙන යමින් සිටී. ඓතිහාසික වශයෙන් එකිනෙකාට එරෙහිව සිටියා වූ පක්ෂ දෙකකට අයත් ජනාධිපති සිරිසේන සහ අග‍්‍රාමාත්‍ය රනිල් වික‍්‍රමසිංහ අතර ඉහත කී ආණ්ඩු ක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාමය සහ සංක‍්‍රමණීය යුක්තිය සම්බන්ධ පෙරමුණු ගැන පොදු එකඟතාවයක් පවතී. කෙසේ වූවද එම ක‍්‍රියාවලීන් දෙකම විශාල වශයෙන් රටේ ආර්ථික අනාගතය මත රැඳි පවතී. ග‍්‍රාමීය ආර්ථිකය සමඟ ජනාධිපතිට දැඩි බන්ධුතාවයක් තිබෙන සහ අග‍්‍රාමාත්‍යවරයා ආර්ථික ලිබරල්කරණය වෙනුවෙන් දැඩි ලෙස පෙනී සිටින සන්දර්භයක් තුල, බලය සංකේන්ද්‍රණය කරගැනීමට රෙජිමයට තිබෙන හැකියාව සහ ආණ්ඩුවට ස්ථාවර විය හැකි පරිමාණය කෙරෙහි නව ආර්ථික ප‍්‍රතිසංස්කරණ න්‍යාය පත‍්‍රය දැඩි ලෙස බලපෑම්සහගත වනු ඇත.

ජීවන වියදම ඉහළ යාම, රැකියා අවස්ථා අප‍්‍රමාණවත්වීම සහ ආදායම් අසමානතා දැඩි වීම ආදී ප‍්‍රශ්නවලින් සංලක්ෂිත පවතින ආර්ථික තත්වය පැවැති රෙජිමයේ මැතිවරණ පරාජය සඳහා කේන්ද්‍රීය ලෙස බලපෑ කරුණකි. ජනවාරි මාසයේ මුල් සතියේ ශ‍්‍රී ලංකාවේ පැවැති ආර්ථික සමුලුවට සත්කාරකත්වය සැපයීම සඳහා ගෝලීය මූල්‍ය සම්පාදකයෙක් හා දානපතියෙක් වන ජෝර්ජ් සොරෝස් ආරාධනා ලැබූයේ මෙම ආර්ථික තත්වය ආමන්ත‍්‍රණය කිරීම රජය ඉදිරියේ අභියෝගයක් බවට පත්වී තිබෙන සන්දර්භය තුලය. අගමැතිගේ සංකල්පයක් වන මෙම ආර්ථික සමුලුවේ අභිප‍්‍රාය වූයේ ලංකාව තුලට ගෝලීය මූල්‍ය ප‍්‍රාග්ධනය ගෙන ඒම හා ශ‍්‍රී ලංකාව ගෝලීය මූල්‍ය සිතියම මත පිහිටුවීම මගින් ආර්ථික පරිවර්තනයක් ඇති කිරීමට උපයෝගී කොට ගැනීමය. මෙම සමුලුව සඳහා ජාත්‍යන්තර සංවර්ධනය උදෙසා වූ හාවඞ් විශ්ව විද්‍යාලයේ මධ්‍යස්ථානය සහයෝගය ලබාදුන් අතර එම ආයතනය සමුලුවට ජාත්‍යන්තර විශේෂඥයින් කැඳවීම සඳහා සිය ජාලය යෙදවීය. Continue reading හාවඩ් ආර්ථික සමුලුව සහ ලංකා ආර්ථිකයේ දුක් වේදනා – අහිලන් කදිරගාමර්

Sorrows of the Lankan Economy By Ahilan Kadirgamar

It is one year since Sri Lanka witnessed a dramatic regime change and the country has just stepped into a make or break year. How it crafts its political and economic vision now will profoundly impact its future.

Exactly a year after his election, President Maithripala Sirisena has initiated a welcome process to rewrite the country’s constitution. The Government is also moving ahead on transitional justice processes to address the UN Human Rights Council resolution unanimously adopted in September last year. However, progress on both the constitutional and transitional justice fronts, which seem to have the consensus of both the President and Prime Minister RanilWickramasinghe coming from historically opposing parties, depends to a large extent on the country’s economic future. Given the President’s affinity to the rural economy and the Prime Minister’s championing of economic liberalisation, the new economic reform agenda is likely to shape the path of regime consolidation and influence the stability of the Government. Continue reading Sorrows of the Lankan Economy By Ahilan Kadirgamar

ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා සම්පාදනයේදී ‘‘ජනතාවට සහභාගිවීමේ අයිතිය සහ අවකාශය’’ තිබිය යුතුය

පසුගිය දෙසැම්බර 21 වන දිනැති පාර්ලිමේන්තුවේ අංක 01 දරණ න්‍යාය පුස්තකය හා සම්බන්ධ පරිපූරකයට අනුව මෙම ජනවාරි 09 වන දිනයේදී නව ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවක් සම්පාදනය කිරීමේ කි‍්‍රයාවලිය සඳහා ‘‘ආණ්ඩුක‍්‍රම සම්පාදක මණ්ඩලය’’ ලෙසින් හඳුන්වනු ලබන මන්තී‍්‍රවරුන්ගෙන් සමන්විත පාර්ලිමේන්තු කාරක සභාවක් පත් කරනු ඇත. එහි අරමුණ වනුයේ (උපුටනයේ ආරම්භය)…..ජනතාවගේ අදහස් හා උපදෙස් ලබා ගෙන ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 75 වන ව්‍යවස්ථාව යටතේ ඒ වෙත පැවරී ඇති බලතල කි‍්‍රයාත්මක කරමින් පාර්ලිමේන්තුව විසින් සළකා බලනු පිණිස ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා කෙටුම් පතක් සම්පාදනය කිරීමේ කාර්ය (උපුටනයේ අවසන) ඉටු කිරීම ය.

ඒ අනුව, මේ කෙටුම්පත් කි‍්‍රයාවලියේ ජනතා සහභාගිත්වය සීමා කර ඇත්තේ ‘‘අදහස් හා උපදෙස් ලබා ගැනීමට’’ පමණක් බැව් ඉතා පැහැදිලි ය. ඒ සඳහා දන්නා හා නොදන්නා පුද්ගලයන් 24 දෙනෙකුගෙන් සමන්විත කමිටුවක් අගමැති වික‍්‍රමසිංහ විසින් දැනටමත් පත් කර හමාර ය. ජනතාව සමග ගනුදෙනු කිරීමේ ඔවුන්ගේ හැකියාව සහ අවංකත්වය පසෙකින් තබා ඔවුන්ට පවරා ඇති කාර්ය ගැන කතා කරන්නේ නම්, එය ජනතාවගෙන් සහ ප‍්‍රජා කාණ්ඩ හා සංවිධාන වලින් අදහස් හා යෝජනා ලබා ගැනීමට පමණක් සීමා කෙරුණකි. ඒ සඳහා ඔවුන්ට තුන් (03) මසක කාලයක් ලබා දී ඇත. මෙම 24 දෙනාගේ කමිටුව විසින් ඔවුන් ලබා ගන්නා සියල්ල (?) ගොනු කර නව ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාව සඳහා අඩංගුවක් ආණ්ඩුවට සපයනු ඇත. එහෙත් ඔවුන්ගේ අවංකත්වය හා දේශපාලන බැඳීම් සම්බන්ධව ඇති ප‍්‍රශ්න හමුවේ ඔවුන් ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා සම්පාදනයේදී මේ ආණ්ඩුවේ තෝරා ගැනීම් හා වුවමනාවන්ගෙන් කෙතරම් ස්වාධීනව කටයුතු කරනු ඇතිද යන්නට කිසිදු සහතිකයක් නැත. නව ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා සම්පාදනයේ ‘‘ජනතා සහභාගිත්වය’’ එතෙකින් අවසන් වනු ඇත.

ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා සම්පාදනයේ දී තීන්දුකර ඇති මෙම ඉතාම දිළිඳු කේඩෑරි ‘‘ජන සහභාගිත්වය’’ හුවා දැක්වෙන්නේ අතිශය වැදගත් සාධකයක් ලෙසිනි. එනමුත් පාර්ලිමේන්තුව හමුවට ගෙනෙන ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා පණත කෙටුම්පත් කිරීමේ ඇත්ත කාර්ය සිදුවන්නේ පාර්ලිමේන්තුවේ ඉන්නා අ`ගුටු මිටු ව්‍යවස්ථා සම්පාදකයන් මගින් ය. ජනතාව විසින් තෝරා පත් කළද මේ පාර්ලිමේන්තුවේ ඔවුන් කිසිවකු ජනතාව වෙනුවෙන් නීති සම්පාදනයේදී කිසිදු කැපවීමක් හා හැකියාවක් පෙන්නුම් කළ පුද්ගලයන් නොවේ. 19 වන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය කෙටුම්පත් කිරීමේදී හා සම්මත කර ගැනීමේදී ඔවුන් දැක්වූ බල තණ්හාව සහ අඳබාල කම එය මැනවින් ප‍්‍රදර්ශනය කෙරුවකි.

තව දුරටත් ‘‘දේශපාලක ව්‍යසන’’ දරා ගැනීමේ වුවමනාවක් ශී‍්‍ර ලාංකිකයන්ට නැත. එබැවින් සම්පාදනය කරගත යුතු නව අණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාව කැපීම් කෙටීම් වලින් තොරව ඉදිරි දසක ගණනාවකට වලංගු වන්නාවූ සහ කි‍්‍රයාත්මකව තිබිය යුතු ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවක් විය යුතු ය. එම ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාව දීර්ග හා වැදගත් සමාජ සංවාද ඔස්සේ ජනතාව විසින් සම්පාදනය කරගත යුත්තක් මිස, ඊට අවශ්‍ය බුද්ධිමය ව්‍යායාමයක් සඳහා වන සමාජ කැපවීම් හා හැකියාවන් පිළිබඳ කිසිදු සාක්ෂියක් නැති දේශපාලකයන්ගේ පාර්ලිමේන්තුවක කෙරෙන සංවාද වලින් එය කෙටුම්පත් කළ හැක්කේ නොවේ.

ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා සම්පාදනයේදී පූර්වයෙන් පිළිගනු ලබන ප‍්‍රතිපත්තිමය ස්ථාවරයන් හා සමාජ දර්ශනයක් තිබිය යුතුවා සේම, සම්පාදන කි‍්‍රයාවලිය සාමාන්‍ය ජන වහරෙන් සාකච්ඡුා කෙරෙන ඉතා ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී ජන සහභාගිත්වයක් සහිත කි‍්‍රයාවලියක් විය යුතුය. දකුණු අපි‍්‍රකාවේ ව්‍යවස්ථා සම්පාදන කි‍්‍රයාවලිය වසර 02 ට වඩා දිගු කාලයක් පුරා පැවතියකි. ඔවුන් ව්‍යවස්ථා කෙටුම්පත් ගෝති‍්‍රක භාෂා ද ඇතුළත්ව භාෂා 11 කින් රට පුරා බෙදා හැරියේ ය. එහි අරමුණ වූයේ උපරිම ජන සහභාගිත්වයක් ලබා ගැනීම ය. ව්‍යවස්ථා සම්පාදන කි‍්‍රයාවලියෙහි ප‍්‍රධානියා වූ සිරිල් රමෆෝසා පැවසූයේ ඔවුන්ගේ ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාව පුරවැසියන් ලක්ෂ 400 ක් විසින් ලියූ ව්‍යවස්ථා කෙටුම්පතක් බව ය. අතීතයේ සිදුවූ වැරදි නිසා ඇති වූ දේශපාලන අස්ථාවරවීම් සහ සමාජ ආර්ථික පසු බැසීම් වළකා ගැනීමට හැකි ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවක් වෙනුවෙන් ව්‍යවස්ථා විමර්ශනයක් කෙන්යානු ජනතාවට අවශ්‍ය විය. 2010 අගෝස්තුවේදී සම්මත කරනු ලැබූ ඔවුන්ගේ නව ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාව විවිධ ප‍්‍රතිසංස්කරණ කි‍්‍රයාවලි ඔස්සේ, සමාන්තර විමර්ශන හා සංවිධිත ජන සහභාගිත්වයන් සහිත වූ සහ පුරවැසි අයිතීන් සඳහාවන පණතක්ද ඇතුලූ කෙරුනු ජනතා කේන්ද්‍රීය ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවක් ලෙස පිළිගනු ලබයි. එම කි‍්‍රයාවලියෙහිදී ජනතා සහභාගිත්වය නිල වශයෙන් සහතික කරනු ලැබූයේ ‘‘කොට්ඨාශ ව්‍යවස්ථා මණ්ඩප’’ පිහිටුවීමෙනි. එම පියවර අප තෝරා ගන්නේ නම්, එය අපට පිහිටු විය හැකි ‘‘මැතිවරණ කොට්ඨාශ සඳහාවන ව්‍යවස්ථා මණ්ඩප’’ වැනිය. අපට අවශ්‍ය නම් මේ වන විට ලොව බොහෝ රටවල එවැනි ජනතා සහභාගිත්ව කි‍්‍රයාදාම සතු අත්දැකීම් බහුලව ඇත.

ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා සම්පාදනයේදී ‘‘තම ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාව හදා ගත යුත්තේ ජනතාව’’ යැයි දැන් ජාත්‍යන්තරව පිළිගත් ප‍්‍රතිපත්තිය වන්නේ ය. මෙහි සැළසුම්ව ඇත්තේ එවැන්නක් නොවේ. මෙය ජනතාව විසින් ජනතාව වෙනුවෙන් කෙටුම්පත් කෙරෙන්නක් නොවේ. මෙය ඉතා පැහැදිලි ලෙස මධ්‍යගත වූ පාර්ලිමේන්තු කි‍්‍රයාවලියකට සීමා කෙරෙන්නකි. අනතුරුව ජනමත විචාරණයකින් කෙරෙන්නේ එවැනි බුද්ධිමය ව්‍යායාමයක් සඳහා නිපුණතාවක් නොමැති පාර්ලිමේන්තුවක ලියා සම්මත කෙරෙන ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවක් වෙනුවෙන් ජනතාවට ‘‘ඔව්’’ හෝ ‘‘නැහැ’’ යැයි කීමට අවස්ථාවක් ලබාදීම පමණි.

මෙහිදී අප අවධාරණය කරන්නා වූ කාරණාවක් ඇත. මාස 06 කින් නව ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවක් ලියා සම්මත කර ගැනීමේ කිසිදු සමාජීය හදිස්සියක් නැත. එබැවින් පළාත් සභා, පළාත් පාලන ආයතන, පාර්ලිමේන්තුවෙහි නියෝජනය වන හා නොවන දේශපාලන පක්ෂ, වෘත්තීය සමිති, වෘත්තිකයන්ගේ සංවිධාන, වාණිජ සංවිධාන සහ සමාජීය හා ප‍්‍රජා සංවිධාන හා කණ්ඩායම් සඳහා භාෂා 03 න්ම දීර්ග හා හරවත් සංවාදයක් ගෙන යාම වෙනුවෙන් අවශ්‍ය කාලය ලබා දිය යුතු යැයි අපි කියමු. එම සමාජ කතිකාව ඔස්සේ ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා කෙටුම්පතට නව යෝජනා හා අදහස් ඉදිරිපත් කිරීමටත් අයිතියක් තිබිය යුතු ය. පාර්ලිමේන්තුව හමුවට ආණ්ඩුක‍්‍ර ව්‍යවස්ථා කෙටුම්පත ඉදිරිපත් කළ යුත්තේ ඉන් පසුව යැයි අපි කියමු.

අත්සන් කළේ –

නීතිඥ නෙවිල් ආනන්ද

නීතිඥ සුජීව දහනායක

සමාජ කි‍්‍රයාධර මුදිත කරුණාමුනි

මාධ්‍යවේදී කුසල් පෙරේරා

වෘත්තීය සමිති නායක ඇන්ටන් මාකස්

නීතිඥ ශී‍්‍රනාත් පෙරේරා

සම්බන්ධීකරණය –

නීතිඥ නෙවිල් ආනන්ද – 0777876811

නීතිඥ සුජීව දහනායක – 0777324062

දුටුගැමුණු ගැන මා තුළ අනුකම්පාවක් ඇතත් රහතුන් කෙරෙහි එසේ නැත:(දුටුගැමුණුගේ හෘද සාක්ෂිය:අවසාන කොටස)-ගණනාථ ඔබේසේකර

19 වන සියවසේ අග භාගයේදී අනගාරික ධර්මපාල විසින් යලි මතුකරන ලද බෞද්ධ රාජ්‍ය පිළිබඳ මතවාදවලින් ගැලවී නැත. ඔහු බහුතරය විසින් පිළිගන්නා බෞද්ධ කථාන්තර ඉවත දමා ඇත. ඔහුගේ සමහර සමකාලීන උගත් සහායකයෝ බෞද්ධ ආචාර ධර්ම, භාවනා ක්‍රම බඳු නූතන ගිහි ආගමික වතාවත් පිළිපදිති. අනෙක් අය පිළිපදින ධර්මය දාර්ශනික අර්ථයන්ගෙන් හා දේශපාලනික අර්ථයන්ගෙන් බහුල වුව ද හෘදසාක්ෂියක් ගොඩනැංවීමෙහි ලා අසමත්ය. බුද්ධ ධර්මය හෝ ළමා වියේ අත්දැකීම් හෘදසාක්ෂියක් ඇතිකරන මූලාශ්‍රයන් නොවේ………………………. උගතෙකු හමුවේ තව ගැටළු මතු වේ. එනම්, ඔහුගේ සමාජ පන්තියේ අනෙක් අයට මෙන් නොව ස්වකීය අධ්‍යයනයන් වාස්තවික රාමුවක් තුළ කළ නිසා ඒවා ආශ්‍රයෙන් ඔහුට යම් දේශපාලනික මතයක් ද ගොඩනඟා ගත හැක. තමා මෙසේ දේශපාලන මතයක් ගොඩනඟා ගත් බව ඔහු අවංකවම නොදන්නවා විය හැක. නමුත්, අර්ථ කථනවාදී (Hermeneutic) දාර්ශනිකයෙකු වන ගදාමර් පවසන පරිදි මේ වාස්තවික රාමුව අප විසින් සිතින් මවා ගත්තක් පමණි. ඔහු තර්ක කරන අන්දමට අර්ථ කථනය කිරීම නිවහල් උගතෙකුගේ පූර්ණ වාස්තවික ක්‍රියාවක් නොවේ. අපේ මමත්වයයන් හා අපේ සංස්කෘතික ඓතිහාසික පදනම මේ අර්ථ කථන තුළ කැවී ඇත. ගදාමර්ට අනුව මේ අර්ථ කථනයන් ඇති වන්නේ “ක්ෂිතිජයන් ගණනාවක් එකට පෑහීම” තුළිනි. අර්ථ කථන ක්‍රියාවලිය තුළදී උගතාගේ ශාස්ත්‍රීය ක්ෂිතිජය ඔහු අර්ථ කථනය කරන ග්‍රන්ථයේ, ලේඛනයේ හෝ ක්‍රියාවලියේ ක්ෂිතිජයන් හා එකට බැ‍ඳේ. ග්‍රන්ථයක් ඈත අතීතයට අයත්වන විට ඓතිහාසික ලේඛනයක් තුළ බොහෝ හිස්තැන් ඇති වූ මෙන්ම ග්‍රන්ථයක් අතිශයින් භාවාත්මක විවාදයන් ඉදිරිපත් කරන විට ද ස්වකීය පුද්ගලික මතයන් මේ හිස්තැන් වලට ඇතුළු කිරීමෙන් උගතා වළකින්නේ නැත. මෙහිලා ස්වාධීන චින්තකයන් ජාතිවාදී චින්තකයන්ගෙන් වෙනස් වන්නේ නැත. එසේ වෙනස් වෙතොත් ඒ දුටුගැමුණුගේ මෙන් ඔවුන්ගේ ද හෘදසාක්ෂි තුළ පැනනඟින ගැටුම් අතරින් මතුවන පුද්ගලික මත නිසාය. ඔවුන්ගේ බොළඳකම් වලට මට සමාව දිය හැක…………..නමුත් භාවයන් කුපිත කරවන දේශපාලනික වැදගත්කමක් ඇති කරුණු අධ්‍යයනය කරන විට තමාගේ පුද්ගලික මත හා පාක්ෂිකත්වයන් මොනවාදැයි ඔහු පැහැදිලි කළ යුතුය. එනිසා, බෞද්ධ උගතෙකු වන වල්පොල රාහුල හා එකඟ වෙමින් මම මගේ සදාචාරාත්මක පාක්ෂිකත්වය මෙසේ ඉදිරිපත් කරමි. දුටුගැමුණු ගැන මා තුළ ඇත්තේ අනුකම්පාවකි. නමුත් ඔහු සැනසූ රහතුන් කෙරෙහි මා තුළ එබඳු අනුකම්පාවක් නැත. සතුරන් නැසීම සාධාරණීකරණය කිරීම බුද්ධ ධර්මය විකෘති කිරීමකි. එසේ සාධාරණීකරණය කරන්නෝ සිය බෞද්ධ උරුමයට පිටුපා ඇති අතර දුට්ඨගාමිණී අභයගේ චිත්තාග්නිය තුළින් මතුවන මහා සදාචාරාත්මක ප්‍රශ්නය හා එහි ඇති වැදගත්කම ඔවුන්ට වැටහී නැත……….අතපය හකුළුවාගෙන යහනෙහි වකුටු වී “දකුණින් ගොළු මුහුදය, උතුරින් හැඩි දෙමළුය, මම කෙසේ අත් පා දිග හරිම්දැ” යි ඇසූ බොළඳ කොලු ගාමිණී අනුකරණය කිරීම, තම සතුරන් තුළ යම් යහපත් ස්වථාවයක් දුටු මේරූ වැඩිහිටි දුට්ඨගාමිණී අනුකරණය කිරීමට වඩා පහසුය.

Continue reading දුටුගැමුණු ගැන මා තුළ අනුකම්පාවක් ඇතත් රහතුන් කෙරෙහි එසේ නැත:(දුටුගැමුණුගේ හෘද සාක්ෂිය:අවසාන කොටස)-ගණනාථ ඔබේසේකර

People should have the “Right and Space for Participation” in Constitution Making

The parliament will establish a Committee of Parliament on 09 January, according to the Order Book No.01 issued on 21 December, 2015 that will consist of members of parliament and will be called the “Constitutional Assembly”. Purpose of this Constitutional Assembly is spelled out as [quote] deliberating and seeking the views and advice of the People, on a new Constitution for Sri Lanka, and preparing a draft of a Constitution Bill for the consideration of Parliament in the exercise of its powers under Article 75 of the Constitution.[unquote]

It is very clear therefore, this drafting process restricts the participation of “People” to seeking “views and advice” only. For such purpose, the PM Wickramasinghe has already appointed a 24 member committee of known and unknown persons. Leaving aside their capability and credibility in engaging “people”, they are only mandated to collect views, suggestions and proposals from people and or groups and organisations. They are given a period of 03 months to collect such from the people. This 24 member committee will collate what they collect and perhaps recommend content for a new Constitution. With their political affiliations and credibility in question, there is no guarantee they will be independent and steer clear of this government’s preferences in the draft of a Constitutional Bill. There ends the participation of the “People” in making a new Constitution for Sri Lanka.

That extremely narrow and poor exercise in having “People” for drafting the Constitution, is nevertheless hyped as “public consultation” which is not. The actual making of the draft of a Constitution Bill that will go before parliament will be the work of miniature legislators in parliament. They are men and women in this present parliament who have not proved any competency, any commitment in making law for the “People”, though elected by the people. Drafting of the 19 Amendment and its content that includes the constituting of the Constitutional Council proves how power greedy and mediocre these parliamentarians are.

Sri Lanka and its people cannot afford such “politician made disasters” any more. A Constitution that needs to be made, should be one that would be valid and effective for many decades to come without constant tinkering. That Constitution therefore has to be made by the “People” through long and serious deliberations within society. Not in parliament, debated by men and women who don’t have proven capacity and social commitment for such serious work of intellect.
While making of a Constitution has to have a pre conceived set of principles and a social philosophy, it has to be a very democratic, participatory process open to society and discussed in layman’s language. In South Africa, it took 02 whole years and drafts were distributed freely in 11 languages that included tribal dialects too. Purpose was to have maximum participation in making the Constitution that Cyril Ramaphosa who chaired the process claimed, was made by 40 million people. In Kenya, people wanted a Constitutional Review to avoid past mistakes and excesses that led to political instability and poor social and economic performance. Their new Constitution adopted in August 2010 went through many reform processes, parallel reviews and structured people’s participation and is termed a “people driven” Constitution that includes a citizens “Bill of Rights”. People’s participation was guaranteed through officially established “Constituency Constitutional Forums” almost equivalent to “Electoral Constitutional Forums” if we are to borrow that concept. There are enough and more such people centred processes in many countries if we wish to draw experience from. Internationally it is now an accepted principle in Constitution making that it is “People who make their own Constitution”. This is not what is being planned here and it would not be a Constitution for the People, by the People. This would be drafted within a highly centralised process inside parliament. The Referendum would only ask the people to vote “yes” or “no” for a Constitution written and adopted in a parliament that has no competency for such exercise.

We wish to stress here, there is no urgency to finish off making a new Constitution in 06 months as proposed. We therefore appeal for a “People driven” process that will have a long and adequate period for discussions and debates in all 03 languages within provincial councils, local government bodies, political parties in and outside parliament, trade unions, professional associations, trade chambers, social and community groups and organisations with the right to propose changes and add new aspirations to the proposed draft before the parliament sits to discuss the draft of the Constitution Bill.

Signatories ;

Neville Ananda Attorney at law
Sujeewa Dahanayake Attorney at Law
Muditha Karunamuni Social activist
Kusal Perera Journalist
Anton Marcus Trade union leader
Srinath Perera Attorney at law
Contacts –
Neville Ananda Attorney at law – 0777876811
Sujeewa Dahanayake Attorney at Law – 0777324062