Urban Planning: the future – special reference to Sri Lanka by Ashley de Vos – Part 2

“The new still follows the old traditions creating a holistic entity. The result is the achievement of a functional and harmonious architecture suited to the life of the Yemeni people. However, when alien techniques and materials are introduced, there are several effects. With imported materials, a large proportion of the cost goes into the pockets of a few contractors, with only about 25% remaining in the district. If local communities are to participate in self-help for construction, money must be spent locally, on local materials and labour. In addition, imported building methods usually prove to be unsuited to the climate, because the walls and roofs are not heavy enough.”
– Derick Matthews

Yemen

Slide19

The Traditional Architecture of Yemen – Yemeni people have inherited building skills since ancient times, and construction seems to be in their life-blood. The county’s architectural history is strongly tied both to its traditions and locally available construction materials Continue reading Urban Planning: the future – special reference to Sri Lanka by Ashley de Vos – Part 2

යළි ලෝකශාසන වෙතට: ආණ්ඩුකරණයට බුදුසමයෙන් (විඝටිත) ආදර්ශයක් – මහාචාර්ය ගණනාථ ඔබේසේකර

පරිවර්තනය- දිමුතු සමන් වෙත්තසිංහ
රජීව්, චාල්ස්, රාධිකා, ගණනාථ
රජීව්, චාල්ස්, රාධිකා, ගණනාථ

“බ්‍රිතාන්‍යයන් ශාසනයට ඇති තැන අත්හිටුවා දමනු ඇතැයි කියා උඩරට වැසියන් ඉතා සාධාරණ ලෙස කණස්සල්ලට පත් වූ අතර එමනිසා ඔවුන් යම් යම් ශුර විධි ක්‍රම සහ ඒත්තු ගැන්වීම් ආදී දේ ඔස්සේ උඩරට ව්‍යවස්ථාවට ශ්‍රී ලංකාවේ ආගම වන බුද්ධාගම සුරැකිය යුතුය යන (එකල වෙනත් ආගම් නොතිබුණි යන්න ඔබට පිළිගත හැකිද?) නියමය හඳුන්වා දීමට සමත් විය. එම වගන්තිය අනුවණ ලෙස දැන් ආණ්ඩු ක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට ඇද දමා ඇත්තේ ඒ සඳහා අවශ්‍යතාවයක් නැති බව හඳුනා ගැනීමකින් තොරවය. මක්නිසාද, බුදුදහමට නිසි තැනක් දීමට වර්තමානයේ විරුද්ධ වන කවරෙකුවත් නැත යන කරුණ නොසලකාය……… ඉතිහාසයෙන් අප දැන් දන්නා දෙය නම් ශාසන ඉතිහාසය මුලුල්ලේ බොහෝ ආදර්ශ ගණනාවක් පැවතී ඇති බවයි: ඒවායින් සමහරක් ඉතා නිදහස්කාමීය, සමහරක් ඉතා ප්‍රඥාවන්තය, සමහරක් ඉතා භයානකය – පොත් ගිනි තැබීම ආදී සියලු දේ කර එය කලේ ශාසනය උදෙසා යැයි කෙනෙකුට පැවසීමට හැක…….. මෙලෙස පළවෙනි පරාක්‍රමභාහු කතිකාවත ( සංඝයා සඳහා රීති ) යැයි පවසන දේ හඳුන්වා දීමට මුල් විය. සංඝ සංස්ථාව දුස්සීලයන්ගෙන් (නරක භික්ෂූන්) සමන්විත වන විට එය ප්‍රතිසංස්කරණය කිරීමට ඔහු රීති හඳුන්වා දුන්නේය. මෙම රීති 18 වන ශත වර්ෂය අවසානයේ කීර්ති ශ්‍රී රාජසිංහ සමය තෙක් කලින් කලට ශ්‍රී ලංකාවේ අවිච්ඡින්නව පැවතුණේය. මාගේ ප්‍රියතමයා වන දෙවන පරාක්‍රමභාහු සතුව මෙම රීති හෝ කතිකාවත් පිළිබඳ ඉතා වැදගත් සාකච්ඡාවක් පැවතුණි. වර්තමානයේ අපට එය කල නොහැක.ඒ සඳහා ක්‍රමයක් නැත. වාචාල කටවල් වලින් යුතු දූෂිතයන්ගෙන් රට පිරී ගොස් ඇත. සියලු දෙනා මෙය දනී.” Continue reading යළි ලෝකශාසන වෙතට: ආණ්ඩුකරණයට බුදුසමයෙන් (විඝටිත) ආදර්ශයක් – මහාචාර්ය ගණනාථ ඔබේසේකර

ව්‍යවස්ථා සම්පාදනය හා පුරවැසි ක්‍රියාකාරීත්වය – වීඩියෝ

ව්‍යවස්ථා සම්පාදනය පිළිබඳ මහජන අදහස් විම්සීමේ කමිටුව නියෝජනය කරන ආචාර්ය හරිනී අමරසූරිය සහ ආචාර්ය කුමුදු කුසුම් කුමාර ව්‍යවස්ථා සම්පාදනය හා පුරවැසි ක්‍රියාකාරීත්වය සම්බන්ධයෙන් ජාතික රූපවාහිනියේ ආයූබෝවන් සුභ උදෑසනක් වැඩසටහන සඳහා 2016.01.22 දින ලබා දුන් සම්මුඛ සාකච්ඡාව සහිත සම්පූර්ණ වීඩියෝව මෙහි දැක්වේ.

විරුද්ධ මත දරන්නන් තර්ජනයෙන් ගර්ජනයෙන් බිය වැද්දීම ලිච්ඡවි රජ දරුවන්ගේ ක්‍රමය වීද?

අගමැති රනිල් වික්‍රමසිංහ ඔහුගේ ආණ්ඩුව ඉන්දියාව සමග අත්සන් කිරීමට යෝජිත ගිවිසුමක් පිළිබඳ සමාජයේ විවිධ වෘත්තීයමය කොටස් වෙතින් එල්ල වෙමින් පවතින විරෝධතා මැඩ පැවැත්වීම සඳහා සටන් වැද සිටියි. තමන් ඉදිරිපත් කරන වැඩ පිළිවෙලක් සමබබන්ධයෙන් එල්ල වන විරෝධතා වෙනුවෙන් පිළිතුරු දීමට අගමැති ට අයිතියක් තිබේ. නමුත් එසේ කිරීමේදී එම විරෝධතා සංවිධානය කරන්නන්ට තර්ජනය කරමින් ඔවුන් බියවද්දා නිහඬ කිරීමට උත්සාහ කිරීම විසම්මුතියේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අයිතිය මර්ධනය කිරීමකි.

“ නමුත් මේ ගමන නවත්වන්නට කිසිවෙකුටත් හැකියාවක් නැහැ. සියලූම කඩාකප්පල්කාරීන්ට මුහුණදීමට අප සූදානම්” යැයි කීම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය අගයන අගමැතිවරෙයකුගෙන් අපි අපේක්ෂා නොකරමු. මෙරට ජනතාව රනිල් වික්‍රමසිංහ අගමැති තනතුරට පත් කළේ තමන් කල් තබා හිතාගත් ගමනක් කොතරම් ජනතා විරෝධයක් හමුවේ වුව නොනවත්වා තමන් කැමති ආකාරයට යන්නට නොවේ. ඊට විරුද්ධ වන්නවුන් කඩාකප්පල්කාරීන් ලෙස හැඳින්වීමෙන් ම ඔවුන් කඩාකප්පල්කාරීන් බවට පත්වන්නේ නැත. ඔවුන් කඩාකප්පල්කාරීන් යැයි ජනතාවට ඒත්තු ගැන්වීම ද අවශ්‍ය කෙරෙයි.

මෙහිදී “ රජයේ වෛද්‍ය නිලධාරීන්ගේ සංගමයේ කාර්යභාරය වෙළෙඳ ගිවිසුම් පිළිබඳව සෙවීම නොවෙයි” යන්න ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය අගයන අගමැතිවරෙයකුගෙන් බලාපොරොත්තු විය හැකි ප්‍රකාශයක් නොවේ. මෙරට අන් ඕනෑම පුරවැසියන්ගේ සංවිධානයකට මෙන්ම වෛද්‍ය නිලධාරීන්ටත් රටේ දේශපාලනය වෙනුවෙන් මැදිහත් වීමේ පූර්ණ අයිතියක් තිබේ. වෘත්තියමය සංවිධාන ජාතික වැදගත්කමක් ඇති කරුණු වලට මැදිහත් වීම ඔවුන් දේශපාලන සංවිධාන ලෙස ලේබල් අලවා මර්ධනය කරන්නට හේතුවක් කර නොගත යුතුය. එමෙන්ම මහින්ද රාජපක්ෂ වෙනුවෙන් “කඩේ යෑම”ද කිසියම් සංවිධානයක් මර්ධනය කිරීමට හේතුවක් කොට නොගත යුතුය. ඔවුන් කරන කියන දෙයෙහි හරි වැරදි එහි සාමාජිකත්වය විසින් සහ සෙසු සමාජය විසින් තීරණය කළ යුත්තක් මිස රජය විසින් තීරණය කළ යුතු දෙයක් නොවේ.

“ අප ජනතාවගෙන් වරමක් ලබා ගත්තා.” යැයි රනිල් වික්‍රමසිංහ කියන්නේ තම මැතිවරණ ප්‍රකාශනයේ සඳහන් කළ දේ පිළිබඳ ය. මෙය දේශපාලනඥයන් විශ්වාස කරන මිත්‍යාවකි. ජනතාව මැතිවරණයකදී ඡන්දය දෙන්නේ මැතිවරණ ප්‍රකාශනයේ සඳහන් සියලු දේ සළකා බලා ඒවා සියල්ල එකින් එක අනුමත කරමින් නොවේ. 2015 අගෝස්තු 17 දා මැතිවරණෙයන් රනිල් වික්‍රමසිංහට අගමැති වීමට හැකි වූයේ මහින්ද රාජපක්ෂ පිළ යළි මෙරට බලයට එනු දකිනු නොරිසි වූ විශාල ජනකායක් මහින්ද පිළට එරෙහිව පාවිච්චි කළ විරෝධතා ඡන්දයක ප්‍රථිඵලයක් වශෙයන් බව රනිල් වික්‍රමිසිංහ වටහා ගත යුතුය.
රජයේ වෛද්‍ය නිලධාරීන්ගේ සංගමයට විරුද්ධව පොලිසියට විශේෂ පැමිණිල්ලක් කර තිබෙන්නේ කවුරුන්දැයි අගමැති හෙළි කළ යුතුය. එම පැමිණිල්ල විභාග කිරීම සාධාරණ ආකාරයට කෙරන බවට අගැමැති රටට සහතියක් දිය යුතුය. තමන් ගේ ආණ්ඩුවේ වැඩ පිළිවෙලට විරුද්ධව කටයුතු කරන නිසාම වෘත්තීයමය සංගමයක නිලධාරීන් ඇම්බැට්ටයන් යැයි කීම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී යහපාලන රජයක අගමැති ට තරම් නොවේ. රාජපක්‍ෂ රෙජීමයෙන් යම් යම් කොටස් සියලුම වරප්‍රසාද ලබා ගත්තාසේම රනිල් වික්‍රමසිංහ ගේ රෙජිමෙයන් ද වරප්‍රසාද ලබා ගන්නා කොටස් නැතිද?

“ අප මේ සියලූම දේ වෙනස් කරනවා.” යන්න අගැමති රනිල් වික්‍රමසිංහ ගේ බලාපොරොත්තුවයි. වෙනස් කිරීම කළ යුත්තේ වෙනසට ලක් කෙරෙන අය ඒ සඳහා දිනා ගැනීමෙන් එකඟ කරවා ගැනීමෙන් මිස ඔවුන් සතුරන් ලෙස සළකා ඔවුන් මර්ධනයෙන් නොවේ. වෛද්‍යවරු හැම දෙයකටම වර්ජනය කිරීම අපිත් අනුමත නොකරමු. නමුත් ඔවුන්ගේ දේශපාලන අයිතීන් මර්ධනය කොට ඔවුන් බිත්තියට හේත්තු කරන්නේ නම් ඊට එරෙහි ඔවුන් ගේ වර්ජන ක්‍රියාමාර්ග යුක්ති යුක්ත වනු ඇති බව ආණ්ඩුව දත යුතුය. එය තමන්ට පක්ෂ පාතී කණ්ඩායමක් ඒම වෘත්තිය තුළ හදා ගැනීමෙන් ජයගත හැකි යැයි සිතීම ඒතරම් නුවණැති දෙයක් නොවේ.

“ “ඩේලි මිරර්” පත්‍රයේ ඔක්කොම කට්ටිය එදා රාජපක්‍ෂලා එක්ක ගියා” යැයි කීමෙන් ඔවුන්ගේ කට වැසීමට උත්සාහ ගැනීම සාධාරණිකරණය වන්නේ නැත. කේසර අබේවර්ධන කර්තෘ කම කරන පත්තරයේ ඔහු ලියන දේ ගැන විනිශ්චය කළ යුත්තේ එම පත්තරය කියවන පාඨකයන් මිස දේශපාලනඥයන් නොවේ. මාධ්‍ය ගැන කියමින් “ අලුත් රාමුවට අනුව හැදෙන්න මම කාලය ලබා දී තිබෙනවා. එහෙම හැදෙන්න බැරි නම් බොරු නොලියා කේසර අබේවර්ධනටත් ගෙදර යාමට අවස්ථාව තිබෙනවා. මේවාට ඉඩ දෙන්න අප ලෑස්ති නැහැ” යි රනිල් වික්‍රමසිංහ කියන විට මතුවන්නේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදියෙකුගේ නොව ඒකාධිපතියෙකු වන්නට කැස කවන්නෙකුගේ රුවකි. රනිල් වික්‍රමසිංහ කියන “අලුත් රාමුව” කුමක් දැයි පැහැදිළි නැත. එය තීරණය කරන්නේ කවුරුන්ද යන්නත් පැහැදිළි නැත. කේසර අබේවර්ධන ගෙදර යැවීම ගැන සඳහන් කරමින් රනිල් වික්‍රමසිංහ කරන්නේ තමන් ගේ ආණ්ඩුව විවේචනය කරන මාධ්‍යවේදීන් සේවයෙන් නෙරපන තැනට කටයුතු කරනවා යන්න නම් එය ඔහු අනුයන්නේ යැයි කියන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පිළිවෙත සහමුලින්ම උල්ලංඝණය කිරීමකි. මේ අදහසම ඔහු දෙරණ ගැන කරන විවේචනයටත් අදාළය. “දෙරණ නැවතත් රාජපක්‍ෂලාට කඩේ යනවා නම් ඒ අය හොරකම් කරපුවා අපට කියන්න පුලූවන්” යැයි රනිල් වික්‍රමසිංහ කියන විට ඉන් පෙනී යන්නේ දෙරණ කළ හොරකම් රනිල් දන්නා නමුත් ඔහු ඒවා දැනට නොකියා ඉන්නා බවත් ඔහු ඒවා දෙරණ රාජපක්ෂලාට කඩේ යන එක වළක්වා ගැනීමට තුරුම්පු වශයෙන් යොදාගනිමින් සිටින බවත්ය. මෙය කිසිසේත්ම යහපාලනය රටට දේශනා කරන්නෙකුගෙන් ජනතාව බලාපොරොත්තු වන හැසිරීම නොවේ.

“ මේවා හැදෙන්න අවශ්‍යයි. හැදිල එන්න බැරි නම් අපත් ඊට මුහුණදෙන්න ලෑස්තියි. ජනතාව දුන් වරම නැවත කඩාකප්පල් කිරීමට නැවත මොවුන්ට ඉඩ දෙන්නේ නැහැ” යැයි රනිල් වික්‍රමසිංහ කරන්නේ තර්ජනයකි. මෙලෙස ක්‍රියාකරන්නට ජනතාව තමන්ට වරමක් දුන්නේ යැයි රනිල් වික්‍රමසිංහ සිතීම මුලාවකි, අභාග්‍යයකි. ජනමාධ්‍ය ගැන විවේචනය කිරීමට රනිල් වික්‍රමසිංහට අයිතියක් තිබේ. නමුත් ජනමාධ්‍ය ඔවුනට අවශ්‍ය පරිදි හදාගන්නට තම අගමැති තනතුරේ බලය යොදාගැනීමට අගමැතිට මෙරට ජනතාව වරමක් දුන්නේ නැත. අගෝස්තු 17 දා රනිල් බලයට ගෙන ආ ජනතාව හුදෙක් රස්සා ලබා ගැනීම සඳහා ඔහු බලයට පත් කෙළ් යැයි සිතීම මෙරට තරුණ පරපුරට කරන අපහාසයකි. බහුතරයේ ඡන්දය ලැබූ පමණින් සුළුතරයේ දේශපාලන අදහස් මර්ධනය කිරීම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය නොවේ. තම පාක්ෂිකයන් සමග පාරට බැසීමට ද රනිල් වික්‍රමසිංහට අයිතියක් ඇත. නමුත් ජනතාව තම දේශපාලන අයිතිය රැස්වීමෙන් උද්ඝෝෂණ කිරීමෙන් ප්‍රකාශ කරන විට ඊට එරෙහිව උසාවි තීන්දු ගැණීම ප්‍රජාතන්ත්‍රවිරෝධී වන්නා සේම ඒවාට එරෙහිව සෙනග දස ගුණයක් ගෙනත් පෙන්වීම ෆැසිස්ට්වාදයට අත වනන්නක් මිස ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පියවරක් නොවේ.

ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී විසිනි

Urban Planning: the future – special reference to Sri Lanka by Ashley de Vos

Urban Planning: the future
special reference to Sri Lanka
Ashley de Vos

Part One

Jane Jacobs in her book “Dark Ages Ahead” talks about the end of culture, especially the way we live it today. Picture books do not protect the loss of a culture. The printed media is incapable of passing down a culture. It has to be experienced, it has to be lived. Hence the importance of vibrant communities to carry the culture forward.

We have forgotten that cities were created for people and not for the motor vehicle. Today we have completely forgotten the reason why cities exist and are changing our cities to fit the vehicle. The vehicle was never scaled to the requirement of the city. If they were, they would have been very small and highly efficient. Public transport not cars is the solution, for efficient movement of people, the tram, the bus and now rapid transport systems are rising to the real needs of the city. Foot walks should be people friendly and especially in the tropics well shaded to avoid them becoming heat soaks.

The gentrification of our cities, is a sure indication that society is on the decline. It leaves many people, especially the communities, the preservers and the repositories of the cultural matrix helpless and disorientated.
Jeff Rubin in the “End of Growth” argues that ‘the present concept of world growth is dictated by the price of oil and with the increased cost of exploitation and inherent increases in cost, development as we know it would grind to a halt. The growth cycle is receding and the world is in recession. This will effect everything we do’. Of course, unless we continue to wage wars, killing thousands of innocents, to get our hands on cheap sources of oil.

Population growth is the result of the economic expansion in the past decades and the only sustainable solution today is in the lowering of this demand for energy. A study done in the Netherlands about ten years ago concluded that a minimum 80% drop in the standard of living was required to bring all in line with the best in the developing world. Even though the environment and economy is inextricably connected and should be treated as such, the sociopolitical landscape sees it differently. In “Everything under the sun” David Suzuki refers to ‘geo-engineering as the height of our arrogance, we are using hydrocarbons to produce carbohydrates’. Is the human species well on its way to extinction ?, at this rate yes.

The high rise building is an expression conceived during the era of cheap oil, and is still seen by some as the solution for all our ills. In some countries they are demolishing their tall building as they are designated as sick buildings, as failures. While in others the herd instinct prevails. Is this new expressive gimmick driven trend evidence of the end of a culture or a revelation that no culture ever existed. Continue reading Urban Planning: the future – special reference to Sri Lanka by Ashley de Vos

මාධ්‍ය නිදහස අලුතින් අර්ථ ගැන්වීම – ‘කතිකා’ අධ්‍යයන කවය

මහින්ද රාජපක්ෂ රෙජිමය සමයේ මාධ්‍ය මර්ධනයට එරෙහිව මාධ්‍ය නිදහස වෙනුවෙන් කොන්දේසි විරහිතව පෙනී සිටි දේශපාලනඥයන් මෙන්ම සිවිල් සමාජ ක්‍රියාකාරකයන් ද මාධ්‍යවේදීන් ද දැන් තමන් බලයට පත් කර ගත් මෛත්‍රී-රනිල්-චන්ද්‍රිකා රෙජිමය යටතේ මාධ්‍ය නිදහසට යම් යම් කොන්දේසි පනවමින් එය අලුතින් අර්ථ ගන්වමින් සිටිනු අපට දැකිය හැකිය.

මේ පිරිස් මී ළඟට සීමා පනවමින් අලුතින් අර්ථකථනය කරනු ඇත්තේ පුරවැසියාට ඇති අයිතීන් සහ නිදහස් ය.

රෙජිමයේ ප්‍රතිපත්ති විවේචනය කරන පුරවැසියන් පවා මේ අයට අනුව දැන් අයත් වන්නේ විරුද්ධවාදීන් ගේ ගොඩටය. මුලින් “විවේචකයන් ද එකතු කරගෙන මේ ගමන යනවා“ යැයි කී කතාව දැන් “ විරුද්ධවාදීන් මොනවා කිව්වත් අපි මේ ගමන නවත්වන්නේ නැතැයි“ කියන තැනට තල්ලු වී තිබෙන්නේ විවේචකයන්ද විරුද්ධවාදීන් ගේ ගොඩට තල්ලු කරමිනි.

මෙම ක්‍රියාකාරකම් වලින් පැහැදිළි වන දෙයක් තිබේ.

පළමුවැන්න නම් බොහෝ දෙනා යම් ප්‍රතිපත්ති වෙනුවෙන් සිටින බව කිව්වත් ඔවුන් අවසාන විග්‍රහයේදී ඒවා අර්ථ කථනය කරගන්නේ තමා ගේ දෘෂ්ටියෙන් තමාට සාපේක්ෂව මිස පරම අර්ථයකින් නොවේ.

මේ අනුව පරම අර්ථයකින් මාධ්‍ය නිදහසක් නැත. මාධ්‍ය නිදහස අප අකැමති ‍හෝ කැමති දේශපාලනය රෙජිමයට සාපේක්ෂව අර්ථ ගැන්වෙන එකකි.

මේ අනුව පාර්ලිමේන්තු වරප්‍රසාද පාර්ලිමේන්තුවෙන් පිටත සිටින්නන්ට එරෙහිව පාවිච්චි නොකිරීමේ සම්ප්‍රදාය අපේ “සතුරන්“ට එරෙහිව කැඩීම වරදක් නොවේ.

ජනමාධ්‍යවේදීන් විසින් දේශපාලනඥයන් විවේචනය කරනු ලැබීමට දේශපාලනඥයන් පිළිතුරු දිය යුත්තේ පාර්ලිමේන්තු වරප්‍රසාද වලට මුවා වී නොව ඉන් පිටත සෘජුව මාධ්‍ය හෝ මහජනයා හමුවේදීය.

දේශපාලනඥයන් පාර්ලිමේන්තු වරප්‍රසාද වලට මුවා වී සිවිල් පුද්ගලයන්ට අපහාස කිරීම ඒ මගින් මාධ්‍ය සහ සාමාන්‍ය පුරවැසියන් අදහස් දැක්වීම වැළැක්වීම ට හේතුවන බිය වැද්දීමකි. තර්ජනය කිරීමකි.

පොදු අපේක්ෂක මෛත්‍රීපාල සිරිසේන තම මැතිවරණ ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශනයේ මාධ්‍ය නිදහස පිළිබඳ සඳහන් කළේ මෙපරිදිය: “මුද්‍රිත හා විද්‍යුත් මාධ්‍යවලට, ඒවායේ හිමිකරුවන්ට හා මාධ්‍යවේදීන්ට සෘජුව හා වක‍්‍රව සිදුකරනු ලබන බලපෑම් හා බියගැන්වීම්, සුදු වෑන්වලින් පැහැර ගැනීම් හා මරා දැමීම් නවතා නිදහස් මාධ්‍යයක් පවත්වාගෙන යාම සහතික කරන්නෙමි.” (බලන්න,
http://www.president.gov.lk/wp-content/uploads/2015/02/Manifesto-SI.pdf )

තම ප්‍රතිපත්තිය මෙයට වෙනස් එකක් යැයි වත්මන් අගමැති රනිල් වික්‍රමසිංහ එකළ ප්‍රකාශ කළ බවක් අපි නොදුටුවෙමු.

‘කතිකා’ අධ්‍යයන කවය