Category Archives: කමලාදේවී වට්ටෝපාද්‍යායී

කලාව

කුමකට ද අත්කම්?
කමලාදේවී වට්ටෝපාද්‍යායී

කමලාදේවී වට්ටෝපාද්‍යායී විසිවැනි සියවස් ඉන්දියාවේ මහා කාන්තා චරිතයකි. 1903 දී මැංගලෝරයේ දී උපත ලත් ඇය, අතිශයින්ම විවිධාකාරවූ ද, විශිෂ්ටවූ ද ජීවිතයකට පසුව, 1988 දී මුම්බායිවල දී මිය ගියා ය.

අංශ ගණනාවකින්ම විශිෂ්ටත්වයට පත්වීම ඇගේ සූවිශේෂී ලක්ෂණයකි. ඉන්දියානු නිදහස් අරගලයේ මුල් පෙලේ නායිකාවක්වීම, ඒ සම්බන්ධයෙන් තුන් වරක්ම හිරබත් කෑම, ගාන්ධිතුමාගේත් නේරුතුමාගේත් සමීපතමයකියක් වීම, නාට්‍ය හා කලා ශිල්ප සේවනයේ දී අග්‍රගන්‍ය මතධාරිනියක වීම, සමස්ත භාරත දේශයේම අත්කම් පිළිබඳ නූතන කතිකාවක් ගොඩනැගීමේ කිරුල හිමිකර ගැනීම, නව දිල්ලියේ තිබෙන අපූරු මහා ඉන්දියානු අත්කම් කෞතුකාගාරයේ නිර්මාර්තෘවරියකවීම, උසස්ම ගණයේ ගත්කතුවරියක්වීම, නිදහස් හා නූතන ඉන්දියාවේ පෙරමුණේම සිටින බුද්ධිමතියකවීම ඇගේ ජයග්‍රහණ අතර වේ. ඈ 1931 දී ශ්‍රීමත් ජවහර්ලාල් නේරු සමග ලංකාවට පැමිණ සංචාරය කළාය.

මෙයි පළවී ඇති ලිපිය, ඇගේ Handicrafts of India (1975, 1985, 1995) නම් සුප්‍රකට කෘතියේ සම්භාවනීය මුල් පරිච්ඡේදයයි. සකුන්තලා නරසිම්හන්ගේ Kamaladevi Chattopadyay, The Romantic Rebel (Sterling Publishers) (1999) යන පොත, ඇගේ චරිතාපදානය පිළිබඳ ප්‍රයෝජනවත් මූලාශ්‍රයකි.

අද සමාජයට අත්කම් කුමකටදැයි කිසිවකු විමසුවහොත් ඊට දියයුතු පිළිතුර එතරම් ම සරල නොවේ. එයට හේතුව, ඒවා මිනිසුන් ගේ භෞතික අවශ්‍යතාවන් පමණක් සපුරාලීමේ අපේක්ෂාව ඉක්මවා ඉන් ඔබ්බට ගොස් ඇති බැවිනි. අප අපේ ඉතිහාසයට හා සාංස්කෘතික පරිණාමයට නෙත් යොමු කළ කල පිළිතුරු නිරායාසයෙන්ම ලබා ගත හැකිය. අපේ අතීත සමාජය ශිල්ප මූලික වූ එකකි. අත්කම් එහි මූලික තැනක් ගත් අතර කලා හා ශිල්ප යන සංකල්ප එකිනෙකට දුරස් නොවී හොඳින් යාවුන ඒවා විය.

අත්කම් මානව සමාජයේ ඉතා මූලිකම වූ ක්‍රියාවලියකි. ඊට හේතුව එම ශිල්ප අපේ ජීවිතයේම අවියෝජනීය අංගයක් ලෙස පැවති බැවිනි. ඇත්ත වශයෙන්ම භාෂාව වැනි අංගයන්ටත් වඩා හොඳින් ඒවාට මානව සබඳතා සමග බද්ධ වීමටත්, භාෂාවන් විසින් මතු කළ හැකි බාධකයන්ද අතික්‍රමණය කරන්නටත් හැකි විය. විශේෂයෙන්ම ආසියා, දකුණු හා මධ්‍යම ඇමරිකා, අප්‍රිකා හා පැරණි රාජ්‍යයක් වූ ග්‍රීසිය වැනි රටවල තිබූ පැරණි සංස්කෘතීන්හි ඇතැම් අංග අදත්, නොපැරණිව සජීවි වන අන්දම දැක ගත හැකිය.

අත්කම්, යම් යම් ද්‍රව්‍ය තුළින් කෙරෙන අධ්‍යාත්මික මානව ප්‍රකාශනයකි. වෙනත් ලලිත කලා මාධ්‍යයන්ගෙන් මෙන් ම ඒවායින් ද අපට මහත් තෘප්තියක් ලැබේ. ශිල්පීය නිෂ්පාදන ලෝකයේදී සෞන්දර්යාත්මක නිර්මාණ කෘති හා එදිනෙදා භාවිතය සඳහා වූ නිර්මිත කෘති යන දෙ අංගය අතර දැඩි වෙනසක් නොමැත. සූර ශිල්පීය නිපුණත්වය හේතුවෙන්, භාවිතය උදෙසා තැනෙන භාණඩය ද ප්‍රයෝජනවත් මෙන්ම සුන්දර ද වන නිසා, කෙනකුගේ සිත් පැහැර ගන්නා අතරම මේ දෙ අංගයම එකක් බැව් සිතන්නට පෙළඹෙනු ඇත.

යම් යම් ශිල්පීය නිර්මාණයක් එදිනෙදා භාවිතයට ගන්නා උපයෝගී භාණ්ඩයක් විය හැකිය. නැතිනම් එය සෞන්දර්ය ආශ්වාදය සඳහාම නිමවූවක් විය හැකිය.

ඇතැම් මෝස්තරයක් වර්ණ සංයෝජනය මුල්කොට ගත්තකි. යම් භාණ්ඩයක් නිර්මාණය කිරීමේ දී කුමන කලාංගයක් උපයෝගි කර ගත යුතුදැයි අපේ ශිල්පීහු ඉවෙන් දනිති. හැම භාණ්ඩයක්ම නිකම්ම යම් හැඩයක් හෝ ස්වරූපයක් ගත්තක් නොවේ. යම් ශිල්පියෙක් කිසියම් භාණ්ඩයක් නිර්මාණය කරණ විට, ව්‍යුහාත්මක හෝ ජ්‍යාමිතික හැඩයකට අනුගතව යෝග්‍ය නිශ්චිත මෝස්තරයක් නිපදවා ගනියි. එකී මෝස්තර පුනර්යෝජනයෙන් හෝ රිද්මයානුකූලව සම්පිණ්ඩනයක් මතු කරයි. මෙහිදී යළිත් සෞන්දර්ය රීතීන් ඒ හා ක්‍රියාත්මක වේ. මෙම රිද්මය මතුවන්නේ සැරසුම් රටාවේ ප්‍රමාණය, පෘෂ්ඨයට සමානුපාතිකව ගෙන මාරුවෙන් මාරුවට ඒවායේ දීප්තිය හෝ ප්‍රකාශනය අඩු වැඩි වශයෙන් යෙදීමෙන් හෝ රටාවේ ප්‍රමාණයන් වෙනස් කිරීමෙනි. මෙබඳු අයුරින් නිම කළ භාණ්ඩයක කලාත්මක අගය හා වටිනාකම රඳා පවතින්නේ, එම අලංකරණයේ ඇති රිද්මීය එකමුතුව මතය. Continue reading කලාව

Advertisements