Category Archives: කුමුදුගේ තීරුව

මිනිසාගේ දෙවැනි මරණය: ෆින්කල්ක්‍රෝත් ගේ “මනසේ පරාජය” කෘතිය ගැන සාකච්ඡාව– (6)

මිනිසාගේ දෙවැනි මරණය
The Defeat of the Mind (මනසේ පරාජය)
The Defeat of the Mind (මනසේ පරාජය)

“මිනිසා තව දුරටත් තම භූගෝලීය සහ ඓතිහාසික සත්තාවේ එක් ආකාරයකට – එනම් වියුක්ත මානවවාදය මත පදනම් වූ යුරෝපීය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ට – පමණක් සහමුලින් පළායන්නේ යැයි අපට කිව හැකිද? ශීතල යුද්ධයේ අවසානයත් සමග ඉතිහාසය අවසන් විණැයි ෆුකුයාමා ලිබරල්වාදී දේශපාලන ව්‍යාපෘතිය ලොව දේශපාලන විකාශනයේ අවසානය යැයි යෝජනා කළද අද වන විට යුරෝපීය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය බටහිරමත් බරපතළ අර්බුදයකට ගමන් කොට තිබේ. ඒ අතරම යුරෝපීය නොවන ලංකාව වැනි රටක ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය පිළිබඳ අපේක්ෂාවන් වත්මනෙහි යළිත් අලුත් වී තිබීම පෙන්නුම් කරන්නේ දේශපාලනක්‍රමයක් වශයෙන් යුරෝපීය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය අහෝසි වී ඇතැයි තීන්දු ප්‍රකාශ කරන්නට අප ඉක්මන් නොවිය යුතු බව නොවේද? යුරෝපීය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ මූල ධර්ම කරා යළි යාමේ අභියෝගය මෙන්ම එය ගැඹුරු කිරීමත් අද ලොව ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී රටවල පුරවැසි ජනතාවන් මුහුණ දී ඇති බරපතළ අභියෝගය වන්නේය.”

Continue reading මිනිසාගේ දෙවැනි මරණය: ෆින්කල්ක්‍රෝත් ගේ “මනසේ පරාජය” කෘතිය ගැන සාකච්ඡාව– (6)

Advertisements

පොදු අපේක්ෂකයා, නව ලිබරල්වාදය, සහ නිදහස

පොදු අපේක්ෂකයා, නව ලිබරල්වාදය, සහ නිදහස

කුමුදු කුසුම් කුමාර

අද ලාංකේය ජනයා හමුවේ ඇති හදිසිම සහ වැදගත්ම දේශපාලන අභියෝගය කුමක් ද?

එය ජනවාර්ගික යුද්ධයට පෙර සමයේ මෙරට ජනයා භුක්ති විඳිමින් සිටි නමුත් යුද්ධය සමයේ අහිමිව ගිය සහ යුද්ධය අවසන් වීමෙන් පසු ඉතිහාසයේ වඩාත්ම බරපතළ තර්ජනයට මුහුණ දී ඇති ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අයිතීන් යලි දිනා ගැනීමට යොමු වීම නොවේද?

මෙම අභියෝගය ජය ගැනීමේ ප්‍රධාන උපක්‍රමයක් ලෙසින් රෙජීමයෙන් පිටත දේශපාලන පක්ෂ සහ සිවිල් සමාජ සංවිධාන බොහොමයක් පිළි ගෙන ඇත්තේ පවත්නා විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය වෙනස් කිරීමේ යෝජනාවයි.

1978ට පෙර මෙරට පැවති, ජනයාගේ ඡන්දයෙන් බලයට පත්වන කොට්ඨාශ මන්ත්‍රීවරුන්ගෙන් සැදුම් ගන්නා පාර්ලිමේන්තුවක බහුතරයේ විශ්වාසය දිනා ගන්නා පක්ෂයක හෝ පක්ෂ සමූහයේ කැමැත්තෙන් පත් කෙරෙන නායකයා අගමැති වූ ආණ්ඩුවක පාර්ලිමේන්තුවට වග කියන කැබිනට් මණ්ඩලයකට ජනයාගේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අයිතීන්ට එරෙහිව එල්ල කරන මර්ධනයක් පවත්වා ගෙන යා නොහැකිය. එම පැරණි පාර්ලිමේන්තු ක්‍රමය යටතේ වුවත් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය රැකෙන්නට නම් මහජනයා තෝරා පත් කර ගත් මන්ත්‍රීන් පාර්ලිමේන්තුවේ දී සහ පිටතදී ඒ වෙනුවෙන් පෙනී සිටීම අවශ්‍යය. මර්ධනයට එරෙහිව මහජනයා පෙළ ගැස්වීම වෙනුවෙන් පෙනී සිටින සහ ඔවුන් විසින් පිළිගනු ලබන දේශපාලන සහ සිවිල් සමාජ සංවිධාන රටේ පැවතිය යුතුය. එමෙන්ම දෙන ලද අවස්ථාවක ආසන්නතම ප්‍රහාරයට ලක් වන ජනයා හැරුණු කොට අනෙක් පුළුල් ජන කොටස් මර්ධණයට එරෙහිව පෙළ ගැස්වීමට එකතු වන පරිද්දෙන් දේශපාලන මොහොත සකස් වී තිබිය යුතුය.

එහෙයින් පවත්නා ජනාධිපති ක්‍රමය වෙනස් කිරීමේ යෝජනාව ඒ වෙනුවට විධායක අගමැති ක්‍රමයක් පිහිටුවීමේ අදහස වැනි අතරමැද සම්මුති ගැහීම් වලින් දියාරු කරන්නේ නැතිව ජනතාවගේ ස්වෛරීභාවය ලිබරල් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය යටතේ කළ හැකි උපරිමයෙන් සහතික කරන පරිද්දෙන් සූත්‍ර ගත කළ යුතුය.

මේ පසුබිමෙහි ඇතැමුන් යෝජනා කරන පරිදි ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය දිනා ගැනීම සඳහා වන සටන නව ලිබරල්වාදයට එරෙහි සටන සමඟ ගැට ගසනවා යන්නේ තේරුම කුමක් ද? ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය දිනා ගැනීම සඳහා රාජපක්ෂ රෙජීමය පරාජය කිරීම අරමුණු කරන විට එතැන ගන්නට රනිල් වික්‍රමසිංහගේ එජාපයට ඉඩ නොතැබීම අවශ්‍ය නම් එය ඉටු කරන්නේ කොහොමද?

එසේ වන්නට නම් මේ ප්‍රධාන දේශපාලන ධාරාවන් දෙකම පරදා ජනයාගේ විශ්වාසය දිනා ගත හැකි ඒ මට්ටමේම වෙනත් ප්‍රබල දේශපාලන ව්‍යාපාරයක් තිබිය යුතුය. දැනට එවැන්නකට කිට්ටුවට එන එකකට ඇත්තේ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ (ජවිපෙ) පමණි. ජවිපෙ ලබා ගන්නා ඡන්ද ප්‍රතිශතය වැඩිවීමේ ප්‍රවණතාව පසුගිය මැතිවරණ වලදී දකින්නට ලැබුණි. දැන් ජවිපෙ උත්සාහය තිබෙන බව පෙනෙන්නේ දේශපාලන කරළියේ දෙවැනි තැන ගන්නටය. අද රාජ්‍ය අංශයේ රැකියා සැපයුම අතින් හැරුණු විට බොහෝ දුරට එක ආර්ථික පිළිවෙතක් පිළිගන්නා රාජපක්ෂ රෙජීමයත් රනිල් ගේ එජාපයත් යන දෙකටම මැදහත් විකල්පයක් ඉදිරිපත් කරන්නට සහ තමන් අව්‍යාජව ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී දේශපාලනයට සහමුලින්ම කැපවී ඇති බව ජනතාවට ඒත්තු ගැන්වීමට ජවිපෙට ඇති හැකියාව මත එහි අනාගත දේශපාලන බලය තීරණ වනු ඇත.

ජනයාගේ දේශපාලන උනන්දුව අවධි වෙමින් තිබෙන මේ මොහොතේ ප්‍රධාන විකල්පය ලෙස තවමත් එජාපය උඩට එන්නේ ලංකාවේ සම්ප්‍රදායික දේශපාලන සැකැස්ම තවම සහමුලින්ම බිඳී ගොස් නැති නිසා මිස රාජපක්ෂ රෙජීමයට පැහැදිළි ප්‍රතිපත්තිමය විකල්පයක් ඉදිරිපත් කරන්නට රනිල් වික්‍රමසිංහට හැකි වී ඇති නිසා නොවේ. රනිල් විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය වෙනුවට විධායක අගමැතිකම යෝජනා කරන්නේ විධායක බලතල පාවිච්චි කිරීමේ අපේක්ෂාව ඔහු තුළ තවම ඇති හෙයිනි. ජනාධිපතික්‍රමය අහෝසි කිරීම සඳහා වන උත්සාහයේදී විධායක අගමැතිකම පිළිබඳ අදහස අත්හරින්නට රනිල් ට බලකර සිටිය යුතුය. Continue reading පොදු අපේක්ෂකයා, නව ලිබරල්වාදය, සහ නිදහස

ගම්ලත්, රනිල් සහ සංස්කෘතිය

ගම්ලත්, රනිල් සහ සංස්කෘතිය
කුමුදු කුසුම් කුමාර

රනිල් වික්‍රමසිංහ සුචරිත ගම්ලත් ශූරීන් පිළිබඳ ලියූ ලිපිය (රාවය, 2013 අප්‍රේල් 14) සාකච්ඡාව සඳහා වැදගත් කරුණු ගණනාවක් මතුකරයි. ජාතික අනන්‍යතාවක් ගොඩ නැංවීමෙහි ලා භාෂාවට හිමිවන ප්‍රමුඛත්වය පිළිබඳ අදහස මෙහි ලා ප්‍රධාන ය. රනිල් වික්‍රමසිංහ ගම්ලතුන්ගේ දායකත්වය අගය කරන්නේ ඔහු සිංහල භාෂා පුනර්ජීවනයට උර දුන් මුල් විද්වතුන් ගේ පරපුරේ විප්ලවීය යුග පුරුෂයෙකු ලෙසිනි.

යටත් විජිත සමයේ මෙරට ඇරඹුණු සිංහල හා දෙමළ භාෂා පුනර්ජීවන ව්‍යාපාර යටත් විජිත විරෝධයේ ආරම්භය සටහන් කළ බෞද්ධ සහ හින්දු ආගමික පුනර්ජීවන ව්‍යාපාරවල දිගුවකි. අප ජාතියක් වශයෙන් නැඟී සිටීමේදී සහ සිංහල භාෂාව පෝෂණයේදී ඉංග්‍රීසි භාෂාව දේශීය භාෂාවක් වශයෙන් උගැන්මේ ඇති වැදගත්කම වටහා ගත් ගම්ලතුන් ඒ වෙනුවෙන් නොපැකිළ පෙනී සිටියේය, කටයුතු කළේය. ට්‍රොට්ස්කිවාදයෙකු වූ ගම්ලතුන් ගේ භාෂාව පිළිබඳ දර්ශනය, අදහස් සහ සේවාව අගය කරන්නට ප්‍රතිපක්ෂ දේශපාලන මතවාදයක් දරන රනිල් වික්‍රමසිංහ ඉදිරිපත් වීම පෙන්වන්නේ දේශපාලන ශිෂ්ට සම්පන්නභාවයකි. මෙය ගම්ලතුන් ගේ අවමඟුලට ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ නමින් ඔහුගේ අත්සනක්වත් නොමැතිව හුදු මුද්‍රිත පොදු ශෝක පණිවුඩයක් සහිත මල්වඩමක් ජනාධිපති කාර්යාලයෙන් එවා තිබීම පෙන්නුම් කිරීමෙන් ප්‍රකට කරන කණගාටුදායක තත්ත්වය හා සසඳා බැලිය හැකිය.

සැමුවෙල් පී. හන්ටින්ග්ටන් ඇමෙරිකාව සම්බන්ධයෙන් මතුකරන කරුණ උපුටා දක්වමින් රනිල් වික්‍රමසිංහ පවසන්නේ ජාතික අනන්‍යාතාව රැකීමට භාෂාව තීරණාත්මක වන බවයි. ඇමෙරිකාව විශාල වශයෙන් සංක්‍රමණිකයන්ගෙන් සැදුණු රටක් වූ හෙයින් ඔවුන් සියලු දෙනට ඇමරිකානු මව් බස වූ ඉංග්‍රීසියෙන් අධ්‍යාපනය දී ඔවුන් ඇමෙරිකානුවන් බවට පත් කිරීම, ඇමෙරිකානු ජාතික අනන්‍යතාව රැක ගැනීමෙහි ලා තීරණාත්මක වීය. හන්ටින්ග්ටන් කියන්නේ පසු කලෙක බහු සංස්කෘතිකවාදී අදහස් ඇමෙරිකානු සමාජයේ බලවත් වීමත් සමඟ මෙම පිළිවෙත වෙනස් වීම නිසා ඇමෙරිකානු ජාතික අනන්‍යතාව අර්බුදයට පත් වී ඇති බවයි.

භාෂාවේ පෝෂණයට දායක වීමෙහි හෝ නොවීමෙහි ලා දේශපාලනයේ වගකීම විභාග කරන්නට රනිල් වික්‍රමසිංහ ගම්ලතුන් පිළිබඳ තම ඇගයීම අවස්ථාවක් කර ගනියි. සුචරිත ගම්ලතුන් ලංකාව බහු භාෂා භාවිතයක් ඇති බහු සංස්කෘතික බහු වාර්ගික දේශයක් ලෙස වටහාගත් ඒ වෙනුවෙන් නිරතුරුව ක්‍රියාකළ පෙරටුගාමී විද්වතෙකි යනුවෙන් රනිල් වික්‍රමසිංහ පළ කරන අවබෝධය අගය කළ යුතුය. “ජාතික අනන්‍යතාවයක් නිර්මාණයේදී ප්‍රමුඛස්ථානයක් භාෂාවන් වෙත හිමිවෙයි” යනුවෙන් දක්වන අතරම 19 වන සියවසෙහි මැද සිට ඇරඹුණු ප්‍රාචීන භාෂා ප්‍රබෝධය ද නිදහස ඉලක්ක කර ගනිමින් ඇරඹුණු සිංහල භාෂා පුනරුදය ද මේ හා බැඳි චරිත වන සුමංගල හිමිගේ සිට මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ දක්වා අය අගයන රනිල් වික්‍රමසිංහ “සිංහල භාෂාව රාජ්‍ය භාෂාව කරලීමේ ආශ්චර්යයෙන් ජනතා දෑස් අන්දකොට ඉංග්‍රීසි තම පංතියට සීමා කිරීමට මෙරට දේශපාලනඥයන් කටයුතු කලේ” යැයි විවේචනයක් ගෙන එයි. මෙහිදී, පෙර කී භාෂා පුනරුදයේ බලපෑමක් හෝ දිගුවක් ලෙස සිංහල රාජ්‍ය භාෂාව කිරීම දැකිය නොහැකිද යන ප්‍රශ්නය කෙනෙකුට නැඟිය හැකිය. නැතහොත් රනිල් වික්‍රමසිංහ හන්ටින්ග්ටන් ගේ ඇමරිකානු නිදර්ශනයේ මෙන් බහු වාර්ගික ශ්‍රී ලංකාවේ ද ඉංග්‍රීසි මුල් කරගත් ජාතික අනන්‍යතාවයක භව්‍යතාවයක් තිබූණේ යැයි ගතානුගතික දැක්මක් උසුලන්නේ ද? යන ප්‍රශ්නය මෙහි ලා මතුවෙයි.

ලංකාවේ ජාතික අනන්‍යතාවක් ගොඩ නැංවීමට නම් සිංහල සහ දෙමළ දෙභාෂා ජාතික භාෂා වශයෙන් පිළිගැනීමේ වැදගත් කම යටත් විජිත සමයේ සිටම අවධාරණය කෙරී ඇති කරුණ කි. මෙහිදී ලංකාවේ තත්ත්වය සසඳන්නේ නම් ඒ සඳහා වඩා ගැළපෙන්නේ ඇමෙරිකාව නොව කැනඩාව යැයි සිතමි. එරට අතිමහත් බහුතරයක් වසන භූගෝලීය කලාපය තුළ ඉංග්‍රීසි කතාකරන ජනයා වාසය කරන අතර ප්‍රංශ භාශාව මවු බස කරගත් ක්විබෙක් ප්‍රාන්තය ද තිබේ. කැනඩාව ජාතික අනන්‍යතාව සහ භාෂාව පිළිබඳ කරුණ ආමන්ත්‍රණය කරන ආකාරය සම්බන්ධයෙන් වැදගත් යමක් එහි ක්විබෙක් ප්‍රාන්තයේ මොන්ට්‍රියල් නුවර වසන ඉංග්‍රීසි මවු බස නමුත් ප්‍රංශ බසද එක හා සමානව දැන උගත් කැනේඩියානුවෙකු වන ලෝ පතළ දාර්ශනික චා(ර්)ල්ස් ටේලර් බහුසංස්කෘතිකවාදය පිළිබඳ දක්වා ඇති අදහස් වලින් අපට ඉගෙන ගත හැකි වනු ඇතැයි සිතමි. Continue reading ගම්ලත්, රනිල් සහ සංස්කෘතිය

පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂයට අභියෝගයක් වන සරසවි නවක වධය

පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂයට අභියෝගයක් වන සරසවි නවක වධය

ජනතා විමුක්ති පෙරමුණෙ (ජවිපෙ) න් කැඩී ‘ජන අරගල කණ්ඩායම‘ ලෙස මෙතෙක් කටයුතු කළ පිරිස පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂය නමින් මෙම සතියේ මහජන දේශපාලනයට පිවිසීම පිළිබඳ මෙරට වාමාංශික ජනයාගේ සුභාශිංසන හිමිවනු නිසැකය. සමාජයට අලුත්, සාධනීය දේශපාලන හඬක් එකතුවීම හැම විටමත් යහපත් දෙයකි. පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂයට ලංකාවේ අප පසු කරමින් සිටින මෙම අවස්ථාව ට කළ හැකි දායකත්වය පිළිබඳ ලංකාවේ වාමාංශික ජනයා, විශේෂයෙන්ම තරුණ කොටස් බලාපොරොත්තු සහගතව සිටිති.

’71 ජීව ගුණය යළි පුබුදු කිරීම

පැරණි වාමාංශික පක්ෂ ගිය පාරේම යමින් ජවිපෙ ත් තවත් එක් සම්ප්‍රදායික පාර්ලිමේන්තුවාදී දේශපාලන පක්‍ෂයක් බවට විපරිණාමය වී ඇති අවස්ථාවෙක ’71 ජීව ගුණය යළි මෙරට තරුණ පරපුර තුළ අවදිකරන්නට පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂය සමත් වුවහොත් එය ලාංකේය දේශපාලනයට නව ජීවයක් සපයනු හැකිය. ’71 ජීව ගුණය යැයි මා කියන්නේ රාජ්‍ය බලය අල්ලා ගැනීම ඉලක්ක කොට ගත් ආයුධ සන්නද්ධ අරගලය නොවේ. ’71 ජීව ගුණය ලෙස මා දකින්නේ 1971 දී ජවිපෙ වටා එක් වූ තරුණ තරුණියන් තුළ දකින්නට ලැබුණු, සමාජයේ පොදු යහපත වෙනුවෙන් දේශපාලනයට කැපවී, ඒ මගින් තමන්ට සක්‍රීය පුරවැසි චරිතයක් ගොඩ නඟා ගන්නට තිබූ ඉමහත් උනන්දුවයි. විශ්ව විද්‍යාල සිසුන් අධ්‍යාපනය ද, රැකියා වල නියුතු වූවන් රැකියා ද, මැද පංතික තරුණ පිරිස් තම සුරක්ෂිත කුටුම්භයන් ද හැර පියා දේශපාලන සංඝයක සාමාජිකයන්ව බහුජන සුවය සහ යහපත පතා දේශපාලන ව්‍යාපාරයක් ගොඩ නඟමින්, ගම් නියම් ගම් සැරිසැරීම ට ජවිපෙ වටා රොද බැඳීම සංකේතවත් කළේ ’71 ජීව ගුණයයි. එය රාජ්‍ය බලය අල්ලා ගැනීමේ සන්නද්ධ අරගලයට යොමු කිරීමෙන් ජවිපෙ නිර්මාතෘ සහ නායක රෝහණ විජේවීර කළේ මහත් විනාශයකි. රාජ්‍ය මර්ධනය තමන් විනාශ කරනු ඇතැයි යනුවෙන් මුල සිටම විජේවීර තුළ තිබූ ස්වාභිමතාර්ථසාධනමය අනාවැකියක ප්‍රථිඵලයක් ලෙස ජවිපෙ ට සම්බන්ධ යැයි කියැවුණු විශාල තරුණ පිරිසක් දෙවරක්ම විනාශයට පත් කැරුණි.

ලෙනින්වාදී පක්ෂයක්?

රාජ්‍ය බලය අල්ලා ගැනීමේ ව්‍යාපෘතියෙන් සහ න්‍යායයෙන් සන්නද්ධ හෙයින් තමන් ජනතාවට ඉදිරියෙන් සිටින, සමාජ විපර්යාසයේ පෙරටුගාමී බලඇණිය වන්නේය යන ලෙනින්වාදී මධ්‍යගත පක්ෂය පිළිබඳ සම්ප්‍රදායික මාක්ස්වාදී දේශපාලන දෘෂ්ටිවාදයෙන් ද මිදී ජනතාවගේ හෘදය සාක්ෂ්‍යය ලෙසින් ක්‍රියාකරන්නට නව පක්ෂයට හැකි වුවහොත් එය ලාංකේය සමාජයට යහපතක් වනු ඇත. වඩාත්ම වැදගත් වන්නේ පක්ෂයේ නායකයන් සහ සාමාජිකයන් සියල්ල රහසිගත වැඩ ශෛලියෙන් මිදී මහජන තලයේ ප්‍රසිද්ධියේ පෙනී සිට ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී දේශපාලනයේ නිරත වීමයි. සමාජය පිළිබඳ වෛරයෙන් හෝ ඉහළට නැඟ ගැනීමේ සහ ස්වාර්ථ සාධනයේ බූර්ෂුවා අපේක්ෂාවෙන් මිදුණු ‘ 71 ජීව ගුණය යළි මෙරට තරුණ පරපුර තුළ අවධි කිරීම තුළින් මෙරට සමාජයට යහපතක් කිරීමට අවස්ථාව පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂය ට ලැබී තිබේ.

ලාංකේය සමාජය ජය ගන්නට වැර දරමින් සිටින මෙම අවස්ථාව මූලිකවම අපගේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී භාවිතාවන් රැකගෙන තහවුරු කර ගැනීමේ අවස්ථාවකි. අපේ රටේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය හකුළා දැමීම සඳහා ජනාධිපති ජේ. ආර්. ජයවර්ධන ක්‍රියාත්මක කළ ව්‍යාපාරය හේතුවෙන් සහ පසුගිය වසර තිහක් තිස්සේ ප්‍රධාන කොටම යුද්ධය හේතුවෙන් උතුරු-නැගෙනහිර ජනතාව ප්‍රමුඛ ලාංකේය ජනතාවට අහිමි වූ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අයිතීන් යළි ස්ථාපිත කිරීමට ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂගේ රජය දී ඇති පොරොන්දුව ඉටු කරවා ගැනීම‍ට ජනතා උද්යෝගය වැඩි වැඩියෙන් අවදි වනු පෙනෙයි. මේ සඳහා පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂයට මූලික වැඩ කොටසක් ඉටුකළ හැකිය.

මෙම ලිපියේ අරමුණ අප සමාජයේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී භාවිතාවන් රැක ගැනීමේ කටයුත්තට කැප වීමේදී පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂයට තම සංවිධානය අභ්‍යන්තරයේ කර ගත යුතු නිවැරදි කිරීමක් කෙරෙහි අවධානය යොමු කිරීම යි. මෙම නිවැරදි කිරීම කළ යුතු වන්නේ සරසවි නවක වධය පිළිබඳ ය. එයට අදාළ මගේ අදහස් ඉදිරිපත් කිරීමට ප්‍රවිශ්ඨයක් වශයෙන් නවක වධය පිළිබඳ කතා බහට සම්බන්ධ මා තරමක මෑත දී අත්දුටු සිදුවීම් තුනක් පළමුව සඳහන් කරනු කැමැත්තෙමි. Continue reading පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂයට අභියෝගයක් වන සරසවි නවක වධය

ජිනීවා වියවුල: ජාතිය එක්සත් කිරීමට නීතියේ පාලනය, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය සහ නිදහස අවශ්‍යයි

ජාතිය එක්සත් කිරීමට නීතියේ පාලනය, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය සහ නිදහස අවශ්‍යයි

ජිනීවා යෝජනාව සම්මත වීමෙන් පසු රජයේ රූපවාහිනී නාලිකාවක සම්මුඛ සාකච්ඡාවකදී ආර්ථික සංවර්ධන අමාත්‍ය බැසිල් රාජපක්ෂගෙන් අසන ලද “මෙම කාරණයේදී රටේ ජනතාව රජය සමග සිටින්නේද?” යන ප්‍රශ්නයට ඔහු දුන් පිළිතුර වූයේ ‘ජනතාවගේ දේශපාලන පක්ෂපාතීකම් කුමක් වුවත් ඔවුන් මේ මොහොතේ රට වෙනුවෙන් පැහැදිළිව එකට සිටින’ බව සහ ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂට ජනතා කැමැත්ත ඇති බවයි.

තරුණ කටයුතු පිළිබඳ අමාත්‍ය ඩලස් අලහප්පෙරුම ජන මාධ්‍යයන්ට කළ ප්‍රකාශ වලින් කියා සිටියේ ජිනීවා පරාජයෙන් උදාවන තත්වයට ‘අප ජාතියක් වශයෙන් එක්ව මුහුණ දිය යුතු’ බවයි. අමාත්‍ය වරයා තව දුරටත් කියා සිටියේ ජනතාවට ආණ්ඩුව සමඟ විවිධ ප‍්‍රශ්න, විවේචන තිබිය හැකි වුවත්, අමාත්‍යවරයෙකු, මන්ත‍්‍රීවරයෙකු වංචා දූෂණවලට සම්බන්ධ නම් එයට එරෙහි විය යුතු සහ විවේචනය කළ යුතු නමුත් රට වෙනුවෙන් වූ කාරණයකදී ආගම්, පක්ෂ, ජනවාර්ගික භේද වලින් තොරව ශ‍්‍රී ලාංකේය ජාතියක් ලෙස නැගී සිටිය යුතුය යන්නයි. මේ අභියෝගය අපට ජයගත හැකිවන්නේ රටක් ලෙස එකට සිට ගැනීමෙන් පමණක් බව අමාත්‍යවරයා අවධාරණය කළේය.

ඉහත ප්‍රකාශවලට ප්‍රතිපක්ෂව, ජිනීවා කාරණයේදී ආණ්ඩුව විවේචනය කරන්නන් ගේ තර්කය වන්නේ මෙය රටේ, ජාතියේ හෝ ආණ්ඩුවේ ප්‍රශ්නයක් නොව ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ ගේ පාලන තන්ත්‍රයේ නොහොත් රෙජීමයේ ප්‍රශ්නයක් බවයි.

ජිනීවා පරාජය සිංහල චිත්තය තුළ මහත් වික්ෂෝභයක් ඇති කොට තිබේ. ලංකාවට එරෙහි ඇමෙරිකානු යෝජනාව එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් කවුන්සිලයට ඉදිරිපත් කෙරෙන බව දැනගත් විට පළමුව ප්‍රකාශ වූයේ සන්ත්‍රාසයට පත් වීමකි, බියකි. ඉන්පසු එය, ‘මෙය විය නොහැක්කකි, කුමන හෝ දෛවෝපගත සිද්ධියකින් කිසියම් ආකාරයකින් ලංකාව මින් ගැලවෙනු ඇත‘ යන ප්‍රාර්ථනාමය සිතුවිල්ලක් බවට හැරවුණි. ඉනික්බිති එය වහසි බස් දෙඩුමක් බවට හැරවුණි. ඉන්දියාව යෝජනාවට පක්ෂව ඡන්දය දෙන්නේ යැයි ප්‍රකාශ කළ පසු බලාපොරොත්තු සුන් වීය. ලද පරාජයෙන් පසු වික්ෂිප්තභාවයට පත්ව, දැන් කෙරෙමින් පවතින්නේ වගකීමෙන් ගැළවීමට බිල්ලට දෙන්නට අය සෙවීමයි. වඩා වැදගත් වන්නේ සිහි එළවාගෙන, මෙම තත්වය උදාවූයේ කෙසේද යන්න පිළිබඳ සිතා බැලීම යි.

ජිනීවා යාමේ ඉරණම

ජිනීවා යන ගමන අපේ කාලයේ ලංකාවේ ඉරණමත් සමඟ බැඳී ඇති සෙයකි. පළමුව ජීනිවා ගියේ එකළ ප්‍රේමදාස ජනාධිපති සමයේ විපක්ෂ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරු වූ මහින්ද රාජපක්ෂ සහ වාසුදේව නානායක්කාර ය. එකළ රාජ්‍ය මර්ධනයට ලක්ව සිටි සිංහල තරුණ පිරිස් අතුරුදහන් කිරීම වෙනුවෙන්, දෙමළ ජනයාගේ අයිතිවාසිකම් වෙනුවෙන් ලෝකයට ඔවුන් වෙනුවෙන් මැදිහත් වන්නට යැයි කීම මෙම ගමනේ අරමුණ වීය. ඔවුන් නවාතැන් ගත්තේ එකළ දෙමළ ජනවාර්ගික අයිතිවාසිකම් වෙනුවෙන් හඬක් නැඟුවේ යැයි කියැවෙන තමාරා කුණනායගම් ගේ නේවාසයෙහි ය. අද මහින්ද රාජපක්ෂ ලංකාවේ ජනාධිපති වන අතර වාසුදේව නානායක්කාර කැබිනට් ඇමතිවරයෙකි. තමාරා කුණනායගම් ජිනීවා නුවර ලාංකේය තානාපතිනියයි. මෙවර ජීනිවා යාම පිළිබඳ වත්මන් රජයෙන් චෝදනා ලැබ සිටින්නෝ සුනිලා අබේසේකර, පාක්‍යසෝති සරවනමුත්තු, නිමල්කා ප්‍රනාන්‍දු සහ සුනන්ද දේශප්‍රිය වැනි සිවිල් සංවිධාන නැතහොත් රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන නියෝජිතයෝ වෙති. මොවුන්ගේ ජිනීවා ගමන ඔවුන් විශ්වාස කරන පරිදි ලාංකේය දෙමළ ජනයාගේ පමණක් නොව දකුණේ අනෙකුත් ජනයාගේද අයිතිවාසිකම් මර්ධනය කරන වත්මන් රජයේ ක්‍රියා කලාපයට එරෙහිව ඔවුන් වෙනුවෙන් මැදිහත් වන්නට යැයි ලෝකයට කියා සිටීම සඳහා ය. දෛවයේ සරදමක් බඳු මෙම උත්ප්‍රාසජනක සිදුවීම් තුළින් මතුවන වැදගත් කරුණ නම් ’80 ගණන් වල සිටම අප අත් දැක ඇති පරිදි අපට අපේ අභ්‍යන්තර දේශපාලන ප්‍රශ්න මෙරට තුළ විසඳා ගැනීමට නොහැකි වීමෙන් ඒ සඳහා භාහිර බලවේග මැදිහත්වීම වළක්වා ලීමට අප අපොහොසත් ව ඇති බවයි.

වෙනත් අයුරකින් මෙය කියන්නේ නම් රට තුළ ආරාවුලේ එක් පාර්ශ්වයක් භාහිර බලවේගවල පිහිට පැතීමෙන් කියැවෙන්නේ රට තුළ දේශපාලනය සඳහා ඉඩ කඩ නැතිව ගොස් ඇති බවයි. ’80 ගණන් වල මහින්ද රාජපක්ෂ සහ වාසුදේව නානායක්කාර ජිනීවා ගියේ රාජ්‍ය මර්ධනය විසින් එලෙස දේශපාලන නිදහස සඳහා ඉඩකඩ අවුරා තිබූ තත්වයක් යටතේ ය. එසේ තිබියදීත් ඔවුන් බහුජන ව්‍යාපාර ගොඩ නැඟීම අත්හැර දමා තිබුනේ ද නැතත් රාජ්‍ය මර්ධනයට එරෙහිව රට තුළ බලවේල වලට තනිව සාර්ථකව මුහුණ දිය නොහැකි වූ තත්වයක් යටතේ ඔවුන්ට භාහිර ලෝකයේ පිහිට පතන්නට සිදුවීය. සිවිල් සංවිධාන සාමාජිකයන් තම අරමුණු සාක්ෂාත් කරගැනිමට භාහිර බලවේගවල පිහිට පැතීමට අමතර හේතුවක් ද තිබේ. ඒ, ඔවුන් ගේ දේශපාලනය බහුජනයා සංවිධානය කිරීම මත පදනම් නොවීමයි. යුද්ධය සමයේ රාජ්‍ය මර්ධනය තමනට එරෙහිව එල්ල වූ විට ඔවුන් වෙනුවෙන් දේශපාලන බලපෑම් කරන්නට බහුජන දේශපාලනයක් ඔවුනට නොතිබුණු හෙයින් විදේශ රාජ්‍යයන් සහ රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන වල පිහිට පතන්නට ඔවුනට සිදුවීය. එම අවධියේ ඔවුනට ප්‍රබල පිටිවහලක් සපයන්නට භාහිර බලවේග අසමත් වීය. නමුත් අද වන විට ජාත්‍යන්තර බලවේග තම සහයට කැඳවීමේ සිවිල් සමාජ සංවිධාන උත්සාහය පළ දරා තිබේ. යුද්ධයෙන් පසුව වුවත් ලංකාවේ දේශපාලන ගැටලු ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ලෙස විසඳාගැනීමට අප යොමුවීනම් මෙලෙස අපේ දේශපාලනය ජාත්‍යන්තරකරණය වීමට ඉඩ තැබෙන්නේ නැත. Continue reading ජිනීවා වියවුල: ජාතිය එක්සත් කිරීමට නීතියේ පාලනය, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය සහ නිදහස අවශ්‍යයි

අපරාධකාර දේශපාලනඥයා අපේම නිර්මාණයකි

අපරාධකාර දේශපාලනඥයා අපේම නිර්මාණයකි

මානව ලෝකයේ අපරාධ සහ ප්‍රචණ්ඩත්වය තේරුම් ගැනීමට සමාජීය විද්‍යාවන් දරා ඇති උත්සාහයන් විවිධ කතිකාවන් බිහිකොට ඇත. ‘මානවයා ස්වභාවයෙන්ම ප්‍රචණ්ඩය’ යන හොබ්සියානු කතිකාව මෙන්ම ‘මානවයා ස්වභාවයෙන්ම අහිංසකය’ යන රූසෝවියානු කතිකාවද මානව‍යා පිළිබඳ පරම සත්‍යයන්ට වඩා සංස්කෘතික නිර්මිතයන් බව ‘ස්වභාවය සහ සංස්කෘතිය පිළිබඳ’ න්‍යායාත්මක විවාදය පිරික්සන්නෙකු නිගමනය කරන්නට ඉඩ තිබේ. මේ සමඟ සංසන්දනය කළ හැකි තවත් අදහසක් නම් ‘මානවයා යනු දේශපාලන සත්ත්වයෙකි’ යන ඇරිස්ටෝටල්ගේ සංකල්පීකරණයයි. ‘මානවයා ස්වභාවයෙන්ම ප්‍රචණ්ඩය’ යන මතය අප පිළිගතහොත් එම ප්‍රචණ්ඩත්වයට එරෙහිව ඉහලින් පාලනය පැණවිය යුතුය යන අදහසට එළඹෙන්නට අපට සිදුවෙයි. මීට වෙනස්ව, ඇරිස්ටෝටල්ගේ සංකල්පීකරණය හා සම්බන්ධ අදහසක් නම් මානවයා යනු තමන්ට තමන් හසුරුවා ගත හැකි වන පරිදි හැදියාවක් ලැබූ පුද්ගලයෙකි යන්නයි. මානව සමාජය නිරීක්ෂණය කරන විට අපට දැකිය හැකි වන්නේ අප මානවයන් යනුවෙන් හඳුනා ගන්නේ හුදෙක් මානවයන්ට දාව උපදින අය නොව දැනටමත් ගොඩ නඟා ඇති සහ පවතින මානව සමාජයක් සහ සංස්කෘතියක් තුළ හැදියාවක් ලබන්නන් බවයි.

Continue reading අපරාධකාර දේශපාලනඥයා අපේම නිර්මාණයකි

මෙරට දේශපාලනයට ප්‍රබල විපක්ෂයක් අවශ්‍යයි

එජාප නායකත්ව සටන:
මෙරට දේශපාලනයට ප්‍රබල විපක්ෂයක් අවශ්‍යයි

එජාප නායකත්ව සටන මූලිකවම පෙන්නුම් කළේ දිගින් දිගටම විපක්ෂයේ සිටීම පිළිබඳ එජාපයේ කොටස් තුළ ඇති බලවත් අප්‍රසාදය යැයි සිතමි.

එජාපයේ වත්මන් නායකත්වය වෙනස් වී නම් එජාපයට තමන්ටම හිමි අනන්‍යතාවක් ඇති පක්ෂයක් වශයෙන් තවදුරටත් පැවැතීමට ඇති හැකියාව නැතිවන්නට ඉඩ තිබුණු බව මගේ අදහසයි. මන්ද යත්, එබඳු වෙනසක් ඇති වීම මෙතෙක් කල් එජාප නායකත්වයෙන් නියෝජනය කළ සමාජ ස්ථරයට තම පාරම්පරික දේශපාලන සංවිධානය අහිමි කරනු ඇතිව තිබුණු හෙයිනි. යටත් විජිත සමයේ ලංකාවේ බිහිවූ බටහිරට විවෘත වූ මනසක් සහිත ධනහිමි ගතානුගතික සමාජ පංතියේ නායකත්වය ලද එජාපයේ පහළ සාමාජිකත්වය සැදුනේ නාගරික මැද පංතියෙන් සහ මැද පංතික ගොවි ස්ථරයන්ගෙනි. අදවන විටත් එජාපයේ නායකත්වය සැදී ඇත්තේ මූලිකවම එහි මුල් නායකත්වය ලත් පරපුරේම අද වනවිට නාගරික ධනහිමි ගතානුගතික සමාජ පංතිය බවට පරිණාමය වී ඇති සමාජ ස්ථරයකිනි. මෙම සමාජ ස්ථරයට වෙනස් සමාජ ස්ථරයකින් එජාපයේ ඉහළ නායකත්වයට දේශපාලනය තුළින් පත් වූ එකම නායකයා අගනගරයේ පොදු ජන සමාජ ස්ථරයකින් ආ ආර්. ප්‍රේමදාස වෙයි. Continue reading මෙරට දේශපාලනයට ප්‍රබල විපක්ෂයක් අවශ්‍යයි

කුමුදුගේ තීරුව, නගර සංවර්ධනය, නාගරික සංවර්ධනය

‘කොළඹ නගර සංවර්ධන විවාදය‘
“නාගරික නවීකරණය,“ සිහින පුරවර ගොඩ නැංවීම සහ පුරවැසියන්ට පොඩි එවුන් ලෙස සැළකීම:
ජේන් ජේකබ්ස් ගේ සැළසුම් දර්ශනයෙන් පාඩම්

ගොඩනැගිලි පිරුණු පුරවරයක කටයුතු කරන විට මස් කපන පොරොවකින් කොටාගෙන කොටාගෙන යන්න වෙනව. මම දිගටම ඉදිකිරීම් කරගෙන කරගෙන යනව. එය නවත්වන්න කළ හැකි හොඳම දේ නුඹලා කරපල්ලා.
රොබට් මෝසස් ගේ කියුමක්

සිහින නගරයක් සැළසුම් කිරීම පහසුය; ජීවමාන නගරයක් යළි ඉදිකිරීමට පරිකල්පනාව අවශ්‍ය කෙරෙයි.
ජේන් ජේකබ්ස්

ජේන් ජේකබ්ස් White Horse තැබෑරුමේදී 1961, මෑන්හැට්න්, නිව්යෝක් පුරය

‘කොළඹ නගර සංවර්ධන විවාදය‘ට මැදිහත් වෙමින්, නගර සංවර්ධනයේදී අඩු ආදායම් ලාභී අසල්වැසි ප්‍රජාවන් සම්බන්ධයෙන් ගත යුතු එළඹුම පැහැදිළි කරගනු වස් සහ පොදුවේ නගර සංවර්ධනය පිළිබඳ අපගේ සාකච්ඡාව සරු එකක් බවට පත්කිරීමට නම් අප ඊට පදනම් විය හැකි විග්‍රහයක් නගර සැළසුම්කරණය පිළිබඳ ජාත්‍යන්න්තරව පැවතී ඇති සාකච්ඡාව ඇසුරෙන් සම්පාදනය කරගත යුතුය යන අදහස මම මීට පෙර ඉදිරපත් කළෙමි (බලන්න, “යහපත් නගරය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය, විවිධත්වය සහ දුප්පතුන්ගේ අයිතීන් සුරකියි” රාවය, 2011 ඔක්තෝබර් 30). ඒ සඳහා දහනවවැනි සියවසේ අගභාගයේ ඇරඹී විසිවැනි සියවසේ අගභාගය දක්වා ලොව නාගරික සංවර්ධනයේ අධිපති මතවාදයව පැවැති “නාගරික නවීකරණය“ (urban renewal) ට පදනම්වන නවීකාරක සංකල්පීකරණයන් ප්‍රබලව අභියෝගයට ලක්කළ ජේන් ජේකබ්ස් ගේ ජන හිතකාමී නගර සැළසුම්කරණ අදහස් සළකා බැලිය යුතු බව මම යෝජනා කළෙමි. මෙම ලිපියෙන් මා අදහස් කරන්නේ එම කටයුත්තට මුල පුරන්නටය.

නමුත් ඊට පෙරවදනක් ලෙස “දකුණු ආසියානු නගර වාසයට සුදුසු බවට පත්කිරීම: අතීතයෙන් පර්යාලෝකයක්” යන මැයෙන් රාමචන්ද්‍ර ගුහා මෑතදී කොළඹ දී පැවැත්වූ නීලන් තිරුචෙල්වම් අනුස්මරණ දේශනයෙහිදී, පළ කළ මූලික අදහස් කිහිපයක් මෙහිදී සඳහන් කරන්නට කැමැත්තෙමි.

පැට්රික් ගෙඩෙස් ගේ නගර සැළසුම් දර්ශනය
එම මාතෘකාවට ගුහා ප්‍රවිෂ්ඨ වූයේ මෙසේය: “දකුණු ආසියාවේ වෙනත් බොහෝ නගර මෙන් කොළඹ නගරයද මෑත කාලයේදී අත්දුටු ‍කඩිනම් වර්ධනය එහි සමාජීය සහ පරිසරමය නිර්මිතය මත බර පටවා ඇත. මෙම වර්ධනය පුරවැසියන් සහ සැළසුම්කරුවන් යන දෙපිරිසම හමුවේ මතුකරන ප්‍රශ්න ගණනාවකි. ඒ සියල්ලේ හරය වන්නේ නගර වැසියන්ගේ ජීවිත වචනයේ සියලු අර්ථයෙන් වාසයට සුදුසු බවට පත් කරන්නේ කෙසේද? යන්නයි.“ මෙයට පිළිතුරු සොයන්නට ගුහා ඉන්දියාවේ නගර සැළසුම් කෙරෙහි මහත් බලපෑමක් කළ ස්කොට් ජාතික නගර සැළසුම් ශිල්පී පැට්රික් ගෙඩෙස් අනුදත් මූලධර්ම පිළිබඳ සාකච්ඡාවකට යොමුවෙයි. 1921 දී කොළඹ නගරය සඳහා පළමු සැළැස්ම සකස් කළේ ද ගෙඩෙස් බවත් ඔහුගේ අරමුණ වූයේ කොළඹ “පෙරදිග උද්‍යාන නගරය” බවට පත්කිරීම බවත් සඳහන් ය. ගුහා සඳහන් කළ පරිදි ගෙඩෙස් සම්ප්‍රදායට ගරුකළ නමුදු අතීතයට යොමුවූ ප්‍රතිගාමියෙකු නොවීය. එමෙන්ම ඔහු කාන්සාවෙන් යුතු රොමෑන්ටික්වාදියෙක් හෝ උග්‍ර නවීකාරකයෙකුවත් නොවීය.

ගෙඩෙස්

ගුහා දැක්වූ පරිදි, ගෙඩෙස්ගේ නගර සැළසුම් තුළින් දිවෙන කේන්ද්‍රීය තේමා තුනක් වීය. ඒවා නම් සොබා දහමට ඇති ගරුත්වය, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයට ඇති ගරුත්වය සහ සම්ප්‍රදායට ඇති ගරුත්වයයි. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයට වාදයට ගරු කිරීමෙහි ලා ගෙඩෙස් අවධාරණය කළ කරුණක් වූයේ නගර වර්ධනයෙහි ලා පුරවැසි සහභාගීත්වය තිබීමේ අවශ්‍යතාවයි. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී නගර සැළසුම්කරුවා අවවරප්‍රසාදිත කණ්ඩායම්වල අවශ්යවතා කෙරෙහි විශේෂ අවධානයක් යොමු කළ යුතුය. ගෙඩෙස්ගේ ප්‍රජාතන්ත්‍රීය ඉවෙහි තව පැත්තක් වූයේ නගරය ‘වැඩි දියුණු‘ කිරීම සඳහා හෝ මෝටර්රිය පදවාගෙන යා හැකිවනු වස් මහා මාර්ග ඉදිකිරීම සඳහා ගොඩනැගිලි අමනෝඥ ලෙස විනාශ කිරීමට ඔහු තුළ වූ විරුද්ධතාව යි. පැට්රික් ගෙඩෙස් ගේ ඉහත අදහස් නගර සංවර්ධනය පිළිබඳ අපගේ වත්මන් අදහස් යලි සිතා බැලීමට අපට කැඩපතක් සපයයි. Continue reading කුමුදුගේ තීරුව, නගර සංවර්ධනය, නාගරික සංවර්ධනය