Category Archives: සම්භාව්‍ය සාහිත්‍යය

Friends and Enemies of the Canon – Roy Turner

Roy Turner
Roy Turner

“The philistine is shocked by the contemporary, for the latter simply seems to deny quality, not only to the canonical works themselves (John Cage: “Beethoven is shit”) but also to the cultural identity and social standing that a love of the classics provides the philistine. The philistine respects what Nietzsche calls “those feeble and egoistic sensations promised by our concert halls and theatres to anyone who can pay for them,” and mistakes their consumption for a sign of connoisseurship and sensitivity”

Dr. Roy Turner, Professor Emeritus at the University of British Columbia, also served as Professor of Sociology at York University, Toronto. Turner was one of a group of Erving Goffman’s students at Berkeley in the 1960s who, through Harvey Sacks (also a Goffman student), were introduced to the work of Harold Garfinkel at UCLA, and came to comprise the post‐1967 first generation of practitioners of ethnomethodology (EM) and conversation analysis (CA). Turner’s work in these genres includes the seminal 1970 paper “Words, utterances and activities” that recovers the importance of J. L. Austin’s linguistic‐philosophical analysis of How To Do Things with Words for sociological inquiry. In 1974 Penguin published his edited collection Ethnomethodology: Selected Readings. He subsequently moved on from EM/CA to take up a form of cultural criticism influenced initially by the “Analysis” of Alan Blum and Peter McHugh at York, but then more strongly by Hannah Arendt. He has published two articles in the online journal Philosophy Now, “Did Duchamp’s Urinal Flush Away Art?” (2008) and “Ethics Made Easy: ‘Feel Good, Do the Right Thing’” (2010).

Friends and Enemies of the Canon – Roy Turner

The canon comes before us today chiefly as the target of various acts of repudiation; students at Stanford University seem to repudiate the very tradition that has formed them, chanting “Hey hey, ho ho, Western Culture’s got to go”; Douglas Crimp, an editor of October, tells us, in effect, that since Rauschenberg all art hitherto has been made irrelevant; Eugene Donato dismisses the museum’s claim to be a spokesperson for tradition by proposing that, without the support of a fiction that cannot be sustained, the museum is no more than a warehouse full of bric-a-brac. In the domain of education we see the canon everywhere set aside in the interests of “relevance,” “interests,” or “method”.

Repudiation, of course, serves as one of the ways a culture represents and makes a place for matters that figure in its life and in its anxious deliberations about that life. So we shall not say that this negative regard betokens the death of the canon; like Friedrich Nietzsche’s God, it continues to live in the announcement of its death. The turmoil at Stanford makes clear the fact, which needs elaboration, that the status of the canon is inextricably caught up with the character – even the existence – of the public world and public life. Though less obviously, the place of the canon in art and criticism, too, speaks to the question of what may or shall appear in public, and hence to how a culture represents its sense of what is worthwhile and definitive. The speech against the canon is not simply an argument against complacently established “classics” and “old masters” but is inspired by the wish to be free of tradition, of history – in short, the wish to be only contemporary, to have no provenance.

If our topic is the complex relationship between the idea of culture and the idea of the canon, it is important to keep cultural usage concerning canonicity in front of us. Otherwise we are likely to jump prematurely into abstraction. Ludwig Wittgenstein offers guidance as to the connection between cultural usage, with which one begins, and the place invulnerable to usage that one aims to occupy. David Pears nicely characterizes Wittgenstein’s sense of the relationship of philosophical thinking to the confusions of ordinary language:

The philosopher is driven by a passionate desire to understand the limits of language, and, when he tries to satisfy this desire, the first thing that inevitably happens is that his mind is filled with images which, though they are delusive, have a primitive naturalness which he must experience. Then, and only then can he go on to achieve the understanding that he seeks. If he tries to go straight to the second stage without going through the first one, he will suffer from what Wittgenstein calls “loss of problems.” (126)

What I understand Pears to be saying is that the philosopher must always, and necessarily, experience the “confusions” of ordinary language and keep in mind the culture’s various and conflicting manifestations of the phenomenon, not simply as a methodological aid to doing philosophy, but as a recognition of the philosopher’s own humanity and participation in the life that sustains and is sustained by those manifestations. The social theorist, too, must respond to cultural representations without either endorsing or dismissing usage, since each of these alternatives obliterates the space for analysis. The consequence of forgetting the need to be in touch with representations of phenomena is the production of arid work that indeed gives us a sense of “loss of problems.” Michael Walzer reaches a similar conclusion on the basis of an entirely different account of social philosophy, arguing that social criticism that divorces itself from “local understandings” and “disconnects” itself from cultural formulations risks being asociable and manipulative. In Walzer’s account, the “connected critic” resists the temptation to be abstract (to lose the problems) and follows the Aristotelian advice to “work with the practices.” Working with the practices recommends itself as a way of approaching the canon’s place in culture, and at the same time seems to offer a glimpse, a preview, of what that place is, since the canon itself – like criticism – belongs to the world of practices. The abstract and the disconnected show up in the usage to be examined and also constitute a temptation for the theorist to turn away from cultural representations on the grounds that they are “subjective” or ephemeral. To say, then, that these representations and the practices in which they are embodied are not definitive is not to dismiss them; it is, rather, to invite the kind of analysis that will disclose their problematic core, for which we can understand the representations as intended solutions. Continue reading Friends and Enemies of the Canon – Roy Turner


සාහිත්‍ය කලා න්‍යායට හා විචාරයට සුචරිත ගම්ලත්ගේ සම්ප‍්‍රදානය

සාහිත්‍ය කලා න්‍යායට හා විචාරයට සුචරිත ගම්ලත්ගේ සම්ප‍්‍රදානය
උදේනි ජයවීර

සුචරිත ගම්ලත් විපුල පෞරුෂයකින් සහ නොනැමෙන පිළිමල් බවකින් යුක්තව අපෝහක භෞතිකවාදී කලාස්වාදන චින්තාව මත පිහිටා කලා විචාරයේ නියැලි විශාරද බුද්ධිමතෙකු ලෙස සදා අනුස්මරණය කරනු ඇත.ඔහුගේ අභාවය හුදෙක් සුදුර්ලභ බුද්ධිමතෙකුගේ මිය යාමක් පමණක් නොව යුගකාරක මාක්ස්වාදී බුද්ධිමතෙකුගේ සමුගැනීමක් ද වන්නේ ය. එවක විප්ලවාදී කොමියුනිස්ට් සංගමයේ සාමාජිකයෙකුව සිටි අවධියේ සම්භාව්‍ය මාක්ස්වාදයක් එහි භාවිතයත් පිළිබඳ ඔහු ලද පරිචය හා ශික්ෂණයත් එහි ලේකම්ව සිටි දීප්තිමත් මාක්ස්වාදියෙකු වූ අභාවප‍්‍රාප්ත කීර්ති බාලසූරියගෙන් ලද පිරිපහදුවත් මාක්ස්වාදී කලා විචාරකයෙකු ලෙස සුචරිත ගම්ලත් හැඩ ගස්වා පෝෂණය කළේය.

සාහිත්‍ය – කලා සම්බන්ධ මාක්ස්වාදී සෞන්දර්ය විද්‍යාවේ මූලධර්ම හඳුන්වාදීම හා සාහිත්‍ය – කලා විචාර ක්ෂේත‍්‍රය තුළ අපෝහක භෞතිකවාදය ප‍්‍රතිෂ්ඨාපනය කිරීමට ඔහු කළ පුරෝගාමී සේවාව ඓතිහාසිකය. එහිදී ඔහු සම්භාව්‍ය මාක්ස්වාදීන්ගේ කලා විචාර භාවිතය ලංකාවේ සාහිත්‍ය කලාවන්ට උපයෝග කළේ ය. සාහිත්‍ය – කලා න්‍යායට හා විචාරයට සුචරිත ගම්ලත්ගේ සම්ප‍්‍රදානය සංක්ෂිප්තව විභාග කිරීම මේ ලිපියේ අරමුණයි.

සිය කලා විචාරය හුදෙක් විධික‍්‍රමයකට අනුව සාහිත්‍ය – කලා මැනීමත් ලෙස නොසලකාගත් ගම්ලත් එය මානුෂික පරිපූර්ණත්වය හා සුසංවාදය සාක්ෂාත් කර ගැනීමට සාමාජික මිනිසා කරන අනවරත අරගලයට අනුපූරක භාවිතයක් සේ සලකා ගත්තේය.

දශක හතරක් ද ඉක්මවා ගිය සිය විචාර භාවිතය තුළ ඔහුට ගැටෙන්නට සිදු වූයේ යල් පැන ගිය විචාර සිද්ධාන්ත සමඟ පමණක් නොව ජාතික රාජ්‍යයකට ගැට ගැසී තිබූ ප‍්‍රතිගාමී ධනේශ්වර දෘෂ්ටිවාදයන් සමඟ ද ඔහුට ගැටෙන්නට සිදු විය.

විඤ්ඤාණවාදය, වර්ගවාදය, සිංහල ස්වොත්තමවාදය, ජාතික චින්තනය, පුරුෂොත්තමවාදය, ආගමික අගතීන්, චිරාගත මිථ්‍යාවන්, මායාවන් ඈ අවිද්‍යාවන් එහිදී ප‍්‍රමුඛ විය.

සුචරිත ගම්ලත් සුවිශිෂ්ට විචාරකයෙකුගේ තැනට එස වී ගත්තේ හුදෙක් ඔහුගේ ආසාමන්‍ය බුද්ධි මහිමය නිසා නොව බස හැසිරවීමේ වෙසරද බව, පෙරඅපර දෙදිග දර්ශනවාද හා සෞන්දර්ය විද්‍යා ඥානය, තර්ක බුද්ධිය, සම්භාව්‍ය මාක්ස්වාදය පිළිබඳ අවබෝධය යනාදියට අමතරව වෙසෙසින්ම ඔහුගේ අපෝහක භෞතිකවාදී ලෝක දෘෂ්ටිය නිසාය.

ලංකාවේ සාහිත්‍ය කලා ක්ෂේත‍්‍රයට විධිමත් සාහිත්‍ය – කලා විචාර සිද්ධාන්තයක් හඳුන්වාදීමට දැරූ ප‍්‍රථම ප‍්‍රයත්නය මහාචාර්ය සරච්චන්ද්‍රගේ ප‍්‍රයත්නයයි. ‘‘කල්පනා ලෝකය’’ සහ ‘‘සාහිත්‍ය විද්‍යාව’’ කෘති තුළින් නව විචාර සංකල්ප හඳුන්වා දුන් සරච්චන්ද්‍ර කාව්‍ය විචාරයේ දී කාව්‍ය රචනා තුළ මනෝගති, චිත්තා, හැගීම් ආදි මනෝභාවික අංශය විමර්ශනය කළේ ය. ඔහු කාව්‍යයේ ඥානික අගයක් නොදුටුවේ ය. Continue reading සාහිත්‍ය කලා න්‍යායට හා විචාරයට සුචරිත ගම්ලත්ගේ සම්ප‍්‍රදානය


සංස්කෘතියේ අර්බුදය:
එහි සමාජීය හා එහි දේශපාලන වැදගත්කම
-හනා ආරන්ඩ්ට්

අප පහත පළකරන්නේ හනා ආරන්ඩ්ට් ගේ Between Past and Future නමැති කෘතියේ ඇතුලත් “The Crisis in Culture” නමැති ලිපියේ අංග සම්පූර්ණ පරිවර්තනයක පළමු කොටසයි.

සාපේක්ෂ වශයෙන් නව ප‍්‍රපංචයක් වන බහුජන සංස්කෘතිය සම්බන්ධයෙන් බුද්ධිමතුන් අතර තවමත් වර්ධනය වෙමින් පවතින කනස්සල්ලක්, දැනට වසර දහයකට වැඩි කාලයක් තිස්සේ අපට දක්නට ලැබී ඇත. මෙම පදයම, පැහැදිලිව ම මතු වී එනුයේ, [ඊට වඩා] එතරම් ම පැරණි නොවන ”බහුජන සමාජය” යන පදයෙනි. මෙම කරුණ සම්බන්ධ සියලූ සාකච්ඡාාවන්ට පාදක වූ, නිහඬ පිළිගැන්ම වන්නේ, බහුජන සංස්කෘතිය, තර්කානුකූලව හා නොවැළැක්විය හැකි පරිදි, බහුජන සමාජයේ සංස්කෘතිය බවය. මෙම යෙදුම් දෙකේ ම, කෙටි ඉතිහාසය පිළිබඳ ඉතා වැදගත් සාධකය වන්නේ, වසර කිහිපයකට ඉහත දී පවා – බහුජන සමාජය වූ කලි දූෂිත සමාජ ස්වරූපයකැයි හා බහුජන සංස්කෘතිය වූ කලි පදවල ප‍්‍රතිවිරෝධතාවයක් යැයි අඟවමින් – ඒවා භාවිත කෙරුණේ ශාප කිරීමේ ප‍්‍රබල හැඟීමකින් යුතු ව වන අතර, ඒවා දැන් ගරු කටයුතු බවට, එනම් හැරල්ඞ් රොසෙන්බර්ග් පෙන්වා දුන් පරිදි, ‘කිච’ (kitsch) නැතහොත් බාල ව්‍යාපෘතීන්ගේ දේ ට බුද්ධිමය මානයක් එක් කිරීමට ප‍්‍රධාන වශයෙන් බලපෑ වූ අසංඛ්‍ය අධ්‍යයන හා පර්යේෂණ ව්‍යාපෘති බවට, පත්ව ඇත යන්නයි. නොවැදගත් දෙයෙහි බුද්ධීමයකරණය සාධාරණිකරණය කරනු ලබන්නේ අප කැමති වූවත් නැතත්, බහුජන සමාජය පෙනෙන තෙක් මානයේ අනාගතය දක්වා අප සමග පවතිනු ඇත යන පදනම මතය. එහෙයින්, එහි ”සංස්කෘතිය”, ”ජනපි‍්‍රය සංස්කෘතිය බහු ජනතාවටම භාර කළ නොහැකිය.”1 කෙසේ වෙතත්, ප‍්‍රශ්නය වන්නේ බහුජන සමාජය සම්බන්ධයෙන් සත්‍ය වන දේ බහුජන සංස්කෘතිය සම්බන්ධයෙන්ද සත්‍ය වන්නේ ද යන්න හෝ, වෙනත් අයුරකින් කියතොත්, බහුජන සමාජය හා සංස්කෘතිය අතර සම්බන්ධතාව අවශ්‍ය ලෙස වෙනස් කොට කියන්නේ නම් ඊට පෙර පැවති සමාජය සංස්කෘතිය කෙරෙහි දැක්වූ සම්බන්ධතාවට සමානවනු ඇත්ද, යන්න ය. Continue reading කලාව

‘ලොව ශ්‍රේෂ්ඨතම පොත් 50’ – හත්වැනි ලිපිය : විශේෂයාගේ සම්භවය පිළිබඳ

Globe and Mail, January 26, 2008

විශේෂයාගේ සම්භවය පිළිබඳ
On the Origin of Species

PDF මාදිලියෙන් කියවන්නGet PDF downloadpdf

මයිකල් රූස්
පරිවර්තනය: අමිල සූරිආරච්චි

1850 දී පළවූ සිය විශේෂයාගේ සම්භවය අවසානයට පැමිණීමේදී ඉංග්‍රීසි ජාතික ස්වභාවික විද්‍යාඥ චාල්ස් ඩාවින් [තම]පොත හැඳින්වූයේ “තනි දීර්ඝ තර්කයක්” ලෙසිනි. යුග අරුත් ගන්වන මෙම කෘතිය කියවිය යුත්තේ ඒ ආකාරයටම ය.


අප ද ඇතුලුව ජීවත්වන හා මියගිය සියළු ජීවීන් යාම්තම්, සරල ආකාර කිහිපයක (බාගවිට එකක) සිට සිදුවූ දීර්ඝ, මන්දගාමී, ක්‍රමික විපර්යාස ක්‍රියාවලියක, [එනම්] – පරිණාමයේ – නිපැයුම් යැයි ඩාවින් කියා සිටියේය. එයට හේතුව “ස්වභාවික වරණය” යනුවෙන් ඔහු හැඳින්වූ යමක් බව ද ඔහු කියා සිටියේය. නොනැසී පැවතී, ප්‍රජනනය කිරීමට හැකි ප්‍රමාණයට වඩා වැඩි ජීවීහු සංඛ්‍යාවක් උපත ලබති; එමනිසා එහි විපාකය වන “පැවැත්ම සඳහා වන අරගලයක්” වෙයි, තවද ජය ගන්නන්ට පරාජිතයන්ගේ ඒවායින් වෙනස් වන ලක්ෂණ තිබෙනු ඇත. කාලයාගේ ඇවෑමෙන් වෙනස්වීම එක්රැස්වීමත් සමග ස්වභාවික ව තෝරා ගැනීමක් සිදුවනු ඇත.

නමුත් නිර්වචනයෙන් ම පාහේ අපට දැකිය නොහැකි යමක් වෙනුවෙන් ඩාවින් තර්ක කළේ කෙසේද? ඔහු, අපට අධිකරණ වල දැකිය හැකි ක්‍රම ම භාවිත කළේය. එය සිදුවනු කිසිවකු නොදුටුවේ නම්, තම උතුම් හාම්පුතා මරා දැමීම පිළිබඳ අප බොටලේරුවා වැරදිකරු කරන්නේ මන්ද? ඇතැම් විට බොටලේරුවා වෙනත් කෙනෙකු ම‍රා දමද්දී අතටම අසුවූ නිසා විය හැක, නමුත් ඊට වඩා පෙනෙන හැටියට ලේ පැල්ලම්, මිනීමැරූ ආයුධය, චේතනාව, වැරදුණු අන්‍යස්ථානිකභාවය ආදී හෝඩුවාවන් හේතු කොට ගෙන ය. Continue reading ‘ලොව ශ්‍රේෂ්ඨතම පොත් 50’ – හත්වැනි ලිපිය : විශේෂයාගේ සම්භවය පිළිබඳ

‘ලොව ශ්‍රේෂ්ඨතම පොත් 50’ – හයවැනි ලිපිය :කුමාරයා

Globe and Mail, 2008 March 14

PDF මාදිලියෙන් කියවන්නGet PDF downloadpdf

මිනිසුන් අතර කුමාරයා‍
නිකලෝ මැකියවෙල්ලිගේ කුමාරයා

මයිකල් ඉග්නටියෙෆ්
පරිවර්තනය: විදුර ප්‍රභාත් මුණසිංහ

500jenkins11532 දී ප්‍රථම වරට ප්‍රකාශයට පත් කෙරුණු නිකලෝ මැකියවෙල්ලිගේ කුමාරයා නිසැක වශයෙන්ම දේශපාලන නායකත්වය පිළිබඳ කවරදාක හෝ ලියැවුණු දරුණුතම කෘතිය විය. කල්පනාකාරී කිසිදු වර්තමාන දේශපාලනඥයෙක් මැකියවෙල්ලි ඉතා සැහැල්ලුවෙන් අනුමත කරන නපුරු කලාවන් පිළිබඳ පාපොච්ඡාරණය නොකරනු ඇත. එබඳු නපුරු දේ අපි කවරදාකවත් නොකරමු! නමුත් ඔහු නොනැසී පවතින්නේය, මන්ද යත් ඔහුගේ කෘති තවමත් සත්‍යයේ විෂ තුඩ අඩංගු කොටගත් බැවිනි. යුගයෙන් යුගයට මැකියවෙල්ලිගේ ශ්‍රේෂ්ඨ පණිවුඩය වී ඇත්තේ දේශපාලනඥයකු සදාචාරාත්මක යථාර්ථවාදියකු විය යුතු බවය. අප සැබැවින්ම ජීවත් වන ආකාරය අප ජීවත් විය යුතු ආකාරයෙන් කොතෙක් දුරට ඈත් වූ එකක් ද යත් සුචරිතයේ පරමාදර්ශයන්ට අනුකූලව ජීවත් වීමට උත්සාහ දරන්නන් විනාශ කරනු ලැබීම නියමිත බව මැකියවෙල්ලි කියා සිටින්නේ ය. දස්කම් පෑමට අපේක්ෂා කරන සෑම දේශපාලනඥයකුම ‘වැරදි කරන්නේ කෙසේද යන්න සහ අවශ්‍යතාවය අනුව එය යොදා ගන්නේ හෝ නොගන්නේ කෙසේද යන්න දැන සිටිය යුතු’වෙයි. Continue reading ‘ලොව ශ්‍රේෂ්ඨතම පොත් 50’ – හයවැනි ලිපිය :කුමාරයා

ප්ලේටෝ පිළිබඳ තව දුරටත්….

“ලොව ශ්‍රේෂ්ඨතම පොත් 50” විශේෂාංගය යටතේ එහි එන තෝරාගත් පොතක් පිළිබඳ පළමු ලිපිය වශයෙන් ප්ලේටෝ ගේ ජනරජය ගැන සයිමන් බ්ලැක්බර්න් ලියූ, හේමරත්න ලියනආරච්චි විසින් පරිවර්තනය කළ ලිපිය පසුගිය වතාවක ඉදිරිපත් කළෙමු.

අද අප පහත පළකරන්නේ, සාහිත්‍යධරයෙකු වන හේමරත්න ලියනආරච්චි ප්ලේටෝ පිළිබඳව ලියූ අදහස් කිහිපයකි. මේ අදහස් දෙකොටස, බටහිර සාහිත්‍ය විචාරයේ ඉතිහාසය නමින් ලියනආරච්චි මහතා, පළකිරීම සඳහා සංස්කරණය කරමින් සිටින, කෘතියෙන් දෙපළකින් උපුටා ගැණුනු ඒවාය.



බුඬිය මිත්‍රයෙකැයි සිතා කාව්‍ය දෙවියන් මරා හෙළීම


පූර්ව ප්ලේටෝ අවධියේ දී ක්‍රමයෙන් මෝදු වෙමින් පැවති බටහිර සාහිත්‍ය විචාර ක්ෂේත්‍රයට නිශ්චිත රූපයක්, ස්ථායී භාවයක් හා දිශාවක් ද දෙනු ලබන මුහුන් වෙසෙසක් සදිසි සංකල්පයක් දායාද කරනු ලබන්නේ ප්ලේටෝ විසිනි. ඒ පළමුවන පරිච්ඡේදයේ දී ද සඳහන් කරන ලද – ජනරජය ‍කෘතියෙහි සඳහන් වන -“දර්ශනය හා කාව්‍යය අතර දීර්ඝ කාලීන අරගලය” යන සංකල්ප‍යයි. Continue reading

‘ලොව ශ්‍රේෂ්ඨතම පොත් 50’ – ජනරජය

සයිමන් බ්ලැක්බර්න් – Globe and Mail පෙබරවාරි 9, 2008
පරිවර්තනය : හේමරත්න ලියනආරච්චි

‘ලොව ශ්‍රේෂ්ඨතම පොත් 50’ පිළිබඳ විශේෂාංගයේ අප මෙතෙක් පළ කළේ ශ්‍රේෂ්ඨතම කෘතීන් තේරීම පිළිබඳ Globe and Mail පුවත්පතේ පාඨකයන් පළ කළ අදහස් ඇසුරින් සකස් කළ ලිපි කිහිපයකි. එම ග්‍රන්ථ නාමාවලියට අයත් පොතක් පිළිබඳ පළමු ලිපිය ප්ලේටෝ ගේ ජනරජය පිළිබඳ අප පහත පළ කරන්නෙමු. මෙම පළමු ලිපියට ජනරජය තෝරා ගැණුනේ ‘ලොව ශ්‍රේෂ්ඨ පොත් 50’ පිළිබඳ එළඹුණු කිසිදු අනු පිළිවෙළකට අනුව නොව හුදු අහම්බයක් වශයෙනි. Globe and Mail පුවත් පතේ ජනරජය පිළිබඳ ලිපිය පළ වූයේ පස්වැනි ලිපිය වශයෙනි. එම ලිපි පළ කිරීම ද අනුපිළිවෙළකට කළ තේරීමක් නොවන බව Globe and Mail පුවත්පත ද අවධාරණය කර සිටියේය.

බටහිර දර්ශණය වූ කලී ප්ලේටෝට සපයන ලද අධෝලිපි ආවලියකැ යි ප්‍රසිද්ධ ලෙස හඳුන්වනු ලැබ ඇත.* ක්‍රි. පූ. 375 දී පමණ රචිත ප්ලේටෝගේ අත්‍යුත්කෘෂ්ට කෘතිය වන ජනරජය එදාට මෙන් අදට ද අදාළ වෙයි.

අවදානමට ලක් ව පවතින්නේ ‘අපට ජීවත් වීමට සිදු ව ඇත්තේ කෙසේ ද’ යන්න බව සිය ගුරු දෙවි සොක්‍රටීස්ගේ හඩින් ප්ලේටෝ අපට පවසයි. සැබැවින් ම ඔහු දෙ ආකාර ප්‍රතිවාදීන් අභිමුඛස්ථ වීමේ දී මෙම කරුණ ඉස්මතු වෙයි. එකෙක් ආචාරවන්ත වූ ද සම්ප්‍රදායානුකූල වූ ද බුහුටි ලෙස කාර්ය ඉටු කර ගන්නා වූ ද අය විසින් නියෝජනය කෙරෙයි. අනෙක් ප්‍රතිවාදියා වූ කලී ‘ශක්තිය යුක්තිය යි’ යන දහමයි ; ‘ප්‍රඥාව සමන්විත වන්නේ භක්ෂණය කරනු ලබන නොව භක්ෂණය කරන සුනඛයාගෙනි’ යන – නරුමවාදී, ඇනුම්පදකාර ත්‍රැසිමැකස් විසින් නියෝජනය කරනු ලබන – ප්‍රේක්ෂණයයි. Continue reading ‘ලොව ශ්‍රේෂ්ඨතම පොත් 50’ – ජනරජය