Tag Archives: රනිල් වික‍්‍රමසිංහ

රනිල්: දේශපාලන කතරේ ක්ෂේම භූමියක්ද ? මිරිඟුවක් ද? – ප්‍රජාතන්ත්‍ර විසිනි

“දේශපාලන කාන්තාරයට එකම සුදුස්සා රනිල්” යැයි වික්ටර් අයිවන් පවසා තිබේ. එය සාධාරණය කරන්නට ඔහු බොහෝ තර්ක ඉදිරිපත් කරයි. ඉන් සමහරක් ප්‍රශ්න කිරීමකින් තොරව පිළිගත යුතු ඒවා නොවේ. මේ ඉන් සමහරකි.

රනිල් “සාහිත්‍යය, කලාව වැනි විෂයන් සම්බන්ධයෙන් පවා” හොඳ අවබෝධයක් තිබෙන බව වික්ටර් පවසයි. එබඳු අවබෝධයක් ඇති බව ප්‍රකාශ කිරීම වගේම ඒ ක්ෂේත්‍රයට අදාළව කරන ක්‍රියා ද එක සේ වැදගත්ය. සරච්චන්ද්‍රට පහර දී බිම දමා ඇදගෙන ගියේ රනිල් ද නායකයෙකු වූ ජේ.ආර් ජනාධිපති පාලනය සමයේ ය. එම පහරදීම මෙහෙයවූ බවට ජනයා සාක්ෂි දරන එවක එජාප ජාතික සේවක සංගමයේ නායකයා වූ පියසේන ජයවීර එජාපයට කළ සේවයට රනිල් එජාප නායක සමයේදී සම්මාන පිරිනැමුණු බවට වාර්තා විය. සරච්චන්ද්‍රට කළ පහර දීම ගැන රනිල් ගේ එජාපය සමාව ඉල්ලන්නේ කවදාද?
Continue reading රනිල්: දේශපාලන කතරේ ක්ෂේම භූමියක්ද ? මිරිඟුවක් ද? – ප්‍රජාතන්ත්‍ර විසිනි

Advertisements

මාධ්‍ය නිදහස අලුතින් අර්ථ ගැන්වීම – ‘කතිකා’ අධ්‍යයන කවය

මහින්ද රාජපක්ෂ රෙජිමය සමයේ මාධ්‍ය මර්ධනයට එරෙහිව මාධ්‍ය නිදහස වෙනුවෙන් කොන්දේසි විරහිතව පෙනී සිටි දේශපාලනඥයන් මෙන්ම සිවිල් සමාජ ක්‍රියාකාරකයන් ද මාධ්‍යවේදීන් ද දැන් තමන් බලයට පත් කර ගත් මෛත්‍රී-රනිල්-චන්ද්‍රිකා රෙජිමය යටතේ මාධ්‍ය නිදහසට යම් යම් කොන්දේසි පනවමින් එය අලුතින් අර්ථ ගන්වමින් සිටිනු අපට දැකිය හැකිය.

මේ පිරිස් මී ළඟට සීමා පනවමින් අලුතින් අර්ථකථනය කරනු ඇත්තේ පුරවැසියාට ඇති අයිතීන් සහ නිදහස් ය.

රෙජිමයේ ප්‍රතිපත්ති විවේචනය කරන පුරවැසියන් පවා මේ අයට අනුව දැන් අයත් වන්නේ විරුද්ධවාදීන් ගේ ගොඩටය. මුලින් “විවේචකයන් ද එකතු කරගෙන මේ ගමන යනවා“ යැයි කී කතාව දැන් “ විරුද්ධවාදීන් මොනවා කිව්වත් අපි මේ ගමන නවත්වන්නේ නැතැයි“ කියන තැනට තල්ලු වී තිබෙන්නේ විවේචකයන්ද විරුද්ධවාදීන් ගේ ගොඩට තල්ලු කරමිනි.

මෙම ක්‍රියාකාරකම් වලින් පැහැදිළි වන දෙයක් තිබේ.

පළමුවැන්න නම් බොහෝ දෙනා යම් ප්‍රතිපත්ති වෙනුවෙන් සිටින බව කිව්වත් ඔවුන් අවසාන විග්‍රහයේදී ඒවා අර්ථ කථනය කරගන්නේ තමා ගේ දෘෂ්ටියෙන් තමාට සාපේක්ෂව මිස පරම අර්ථයකින් නොවේ.

මේ අනුව පරම අර්ථයකින් මාධ්‍ය නිදහසක් නැත. මාධ්‍ය නිදහස අප අකැමති ‍හෝ කැමති දේශපාලනය රෙජිමයට සාපේක්ෂව අර්ථ ගැන්වෙන එකකි.

මේ අනුව පාර්ලිමේන්තු වරප්‍රසාද පාර්ලිමේන්තුවෙන් පිටත සිටින්නන්ට එරෙහිව පාවිච්චි නොකිරීමේ සම්ප්‍රදාය අපේ “සතුරන්“ට එරෙහිව කැඩීම වරදක් නොවේ.

ජනමාධ්‍යවේදීන් විසින් දේශපාලනඥයන් විවේචනය කරනු ලැබීමට දේශපාලනඥයන් පිළිතුරු දිය යුත්තේ පාර්ලිමේන්තු වරප්‍රසාද වලට මුවා වී නොව ඉන් පිටත සෘජුව මාධ්‍ය හෝ මහජනයා හමුවේදීය.

දේශපාලනඥයන් පාර්ලිමේන්තු වරප්‍රසාද වලට මුවා වී සිවිල් පුද්ගලයන්ට අපහාස කිරීම ඒ මගින් මාධ්‍ය සහ සාමාන්‍ය පුරවැසියන් අදහස් දැක්වීම වැළැක්වීම ට හේතුවන බිය වැද්දීමකි. තර්ජනය කිරීමකි.

පොදු අපේක්ෂක මෛත්‍රීපාල සිරිසේන තම මැතිවරණ ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශනයේ මාධ්‍ය නිදහස පිළිබඳ සඳහන් කළේ මෙපරිදිය: “මුද්‍රිත හා විද්‍යුත් මාධ්‍යවලට, ඒවායේ හිමිකරුවන්ට හා මාධ්‍යවේදීන්ට සෘජුව හා වක‍්‍රව සිදුකරනු ලබන බලපෑම් හා බියගැන්වීම්, සුදු වෑන්වලින් පැහැර ගැනීම් හා මරා දැමීම් නවතා නිදහස් මාධ්‍යයක් පවත්වාගෙන යාම සහතික කරන්නෙමි.” (බලන්න,
http://www.president.gov.lk/wp-content/uploads/2015/02/Manifesto-SI.pdf )

තම ප්‍රතිපත්තිය මෙයට වෙනස් එකක් යැයි වත්මන් අගමැති රනිල් වික්‍රමසිංහ එකළ ප්‍රකාශ කළ බවක් අපි නොදුටුවෙමු.

‘කතිකා’ අධ්‍යයන කවය

2016 අයවැය – භුක්තිය අසන්තක කිරීම මගින් ප‍්‍රාග්ධනය සමුච්ඡනයේ මාර්ග සිතියමක් ලෙස -අහිලන් කදිරගාමර්

අහිලන් කදිරගාමර් මූලික උපාධිය විද්‍යුත් ඉංජිනේරු විද්‍යාව සඳහා ලබාගෙන ආර්ථික විද්‍යාව සඳහා ශාස්ත්‍රපති උපාධියක් ද නිව්යොර්ක් නගර විශ්ව විද්‍යාලයෙන් මානව විද්‍යාව සඳහා දර්ශනපති උපාධිය ද ලබා ගෙන එම විශ්ව විද්‍යාලයේ ආචාර්ය උපාධි පර්යේෂණ වල නියැලේ. යාපනය පදනම් කරගෙන කටයුතු කරන ඔහු ශ්‍රී ලංකාවේ ආර්ථික ප්‍රජාතන්ත්‍රීකරණය සඳහා සාමූහිකයේ සාමාජිකයෙක් අතර දේශපාලන ආර්ථික විද්‍යාව පිළිබඳ ලිපි ලේඛන ගණනාවක් පල කර ඇත.

නොවැම්බර් 05 වන දා අග‍්‍රාමාත්‍යවරයා ඉදිරිපත් කළ ආර්ථික ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශනය තුළ සහ නොවැම්බර් 20 වන දා මුදල් ඇමතිවරයා ඉදිරිපත් කළ අය වැය කථාව තුළ ගැබ් වී තිබෙන කේන්ද්‍රීය දැක්ම වන්නේ ගෝලීය ප‍්‍රාග්ධනය රට තුළට වඩ වඩා ගලා ඒමට සලස්වා ඒ හරහා වැඩි වැඩියෙන් සිදුවෙන ඉදිකිරීම් මාර්ගයෙන් ආර්ථික වර්ධනය උත්තේජනය කිරීමයි. මෙකී ඉදිකිරීම් කොළඹ හා බස්නාහිර පළාත කේන්ද්‍ර කරගනිමින් සිදුවීමට නියමිතය. ඒ දැවැන්ත මෙගාපොලිස් නාගරිකකරණ ව්‍යාපෘතිය, ප‍්‍රධාන පෙලේ නිවාස යෝජනා ක‍්‍රම සහ අධිවේගී මාර්ග මත කරන ආයෝජන දිගටම පවත්වාගෙන යාම හරහාය. ඊළඟට කොළඹ නගරය ගෝලීය ප‍්‍රාග්ධන වෙළඳපොල සහ මූල්‍ය ලිබරල්කරණය සමඟ වඩ වඩාත් ආබද්ධ කරමින් එය මූල්‍ය කේන්ද්‍රස්ථානයක් බවට පත්කිරීමට නියමිතය. විශේෂයෙන්ම සමාගම් බැඳුම්කර, විශ‍්‍රාම වැටුප් හා රක්ෂණ අරමුදල් සහ දේපොළ වෙළඳාමට අදාළ වත්කම් කළමනාකරණය තීව‍්‍ර කිරීම ආදී මූල්‍යමය උපකරණ පාවිච්චි කිරීම තුළින් මේ අරමුණ මුදුන් පත් කරගැනීමට නියමිතය. මෙම මූල්‍යකරණ ක‍්‍රියාවලිය තුළින් ගෝලීය මූල්‍ය ප‍්‍රාග්ධනය ආකර්ෂණය කරගැනීමට බලාපොරොත්තු වන අතර තවදුරටත් සිදුවන ඉදිකිරීම් සඳහා සහ වැඩි ආර්ථික වර්ධනයක් සඳහා අවශ්‍ය ප‍්‍රාග්ධනය එතුළින් සපයා ගැනීමට සැලසුම් වී තිබේ. Continue reading 2016 අයවැය – භුක්තිය අසන්තක කිරීම මගින් ප‍්‍රාග්ධනය සමුච්ඡනයේ මාර්ග සිතියමක් ලෙස -අහිලන් කදිරගාමර්

රනිල්ගේ ක‍්‍රමය කුමක්ද? කේ. ඩබ්ලිව්. ජනරංජන

රනිල්ගේ ක‍්‍රමය කුමක්ද? කේ. ඩබ්ලිව්. ජනරංජන

vvb

මීළඟ ජනාධිපතිවරණයකදී පොදු වැඩපිළිවෙලක් යටතේ පොදු අපේක්‍ෂකයකු ඉදිරිපත්කොට පුළුල් සහායක් ලබාගෙන විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කළ යුතුයැ’යි ඉදිරිපත්ව ඇති පුරවැසි ඉල්ලීම නොනැවතී ඉදිරියට යයි. ආණ්ඩු පක්‍ෂය, ඇත්ත වශයෙන්ම ජනාධිපතිතුමා, තවමත් ඉන්නේ විධායක ජනාධිපතිධුරය මේ අයුරින්ම තවදුරටත් පවත්වාගත යුතුය යන ස්ථාවරයේය. නැතිනම්, දැවැන්ත දේශපාලන වන්දියක් ගෙවා 18වැනි සංශෝධනයක් නීතිගත කරගන්නේ නැත. අනෙක් අතට විධායක ජනාධිපතිධුරයේ අවුරුදු 9ක රස බැලූ ඔහු දැන් ඒ සියල්ල අත්හැර දැමීමට තරම් උපේක්‍ෂාසහගත වී ඇතැ’යි හිතන්නට කිසිම සාධාරණ හේතුවක්ද නැත. යම් හෙයකින් පිටතින් පැමිණෙන බලවත් පීඩනයක් හමුවේ විධායක ජනාධිපතිධුරය ඉවත්කිරීමට ඔහු හිත හදාගත්තත් ඒ මීළඟ ජනාධිපතිවරණයේදී නොවේ. තමන්ට බලය නැතිවනු ඇතැ’යි පැහැදිලිව පෙනෙන අවස්ථාවකදීය.

එහෙත් පුරවැසි ඉල්ලීම නම් මේ එක්කෝ විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය සඳහාම තවත් ජනාධිපතිවරණයක් නොතැබිය යුතු බවය. එනම්, මේ ආණ්ඩුව විසින්ම විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කළ යුතු බවය. නැතහොත් මේ අවසාන ජනාධිපතිවරණය ලෙස ගෙන, ඉන්පසු එම ධුරය අහෝසි කළ යුතු බවය. එනම්, විධායක ජනාධිපතිධුරය අවසන්කිරීම සඳහා මේ ජනාධිපතිවරණයට පොදු වැඩපිළිවෙලක් යටතේ පොදු අපේක්‍ෂකයකු ඉදිරිපත් විය යුතු බව හා ඔහු /ඇය ජයග‍්‍රහණය කිරීමෙන් පසු විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කොට නව ආණ්ඩුක‍්‍රම ප‍්‍රතිසංස්කරණවලට යා යුතු බවය. මේ වැඩ පිළිවෙල පිළිබඳව විවිධ වෙනස් අදහස් ඇතිවෙමින් වැඩෙමින් තිබෙන බව ඇත්තය. එහෙත් ඒ සියල්ලේම පොදු ගුණාකාරය වන්නේ විධායක ජනාධිපතික‍්‍රමය අවසන්කිරීමේ අවස්ථාව උදාවී ඇති බවය. ඒ සමගම දැනටත් අවුරුදු විස්සක් සපුරා ඇති ආණ්ඩුව වෙනස්විය යුතු යන අදහසද කැකෑරෙමින් තිබේ. එය නිල්, කොළ පාට බලා ගෙනෙන අදහසක් නොවේ. නිල් කොළ දේශපාලනයට ඇතුළත් නොවන, සමාජයේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය, යහපාලනය, නීතියේ ආධිපත්‍යය, මානව අයිතිවාසිකම් ගැන උනන්දුමත් පුරවැසියාගේ අදහසකි. කවර පක්‍ෂයකින් පත්වන ආණ්ඩුවක් හෝ වේවා දශක දෙකක් පමණ එකදිගට බලයේ සිටීම විසින් රටක ඇතිකරන්නේ සෑම අතින්ම විශාල පරිහානියකි. 1977ට පෙර වසර පහ හයකට වරක් ආණ්ඩු වෙනස් කළ මේ රටේ ජනතාවගේ ජීවිත කාලය තුළ එක් වරක් හෝ දෙවරක් පමණක් ආණ්ඩු මාරු කරන වර්තමානයේ වැනි තත්ත්වයක් ඇතිවීම ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයේ අරුතින් බලවත් ඛේදවාචකයකි. එක් දේශපාලන පක්‍ෂයක් පමණක් දීර්ඝ කාලයක් බලයේ සිටීමේදී ඇතිවන සියලූ ආකාරයේ අපචාරයන්, අපයෝජනයන් 17 අවුරුදු එක්සත් ජාතික පක්‍ෂ පාලන යුගයේදීත්, 20 අවුරුදු වර්තමාන පාලන යුගයේදීත් අපි හොඳින් අත්දැක සිටිමු. ඒ නිසා, විධායක ජනාධිපතිධුරයත්, දීර්ඝකාලීන ආණ්ඩු කිරීමේ ප‍්‍රවණතාවත් වෙනස්කරන්නට දැන් කාලය පැමිණ තිබේ. එහි ආරම්භය එළැඹෙන ජනාධිපතිවරණයේදී පොදු වැඩපිළිවෙලක් ජයග‍්‍රහණය කරවා විධායක ජනාධිපතික‍්‍රමය අහෝසි කිරීමෙන් ආරම්භ කළ හැකියැ’යි දැන් පවතින බලවත් යෝජනාවයි.

ඊට යටත්ව පොදු අපේක්‍ෂකයකු පිළිබඳ අදහස විවිධ හැලහැප්පීම්වලට භාජනය වෙමින්, වාද විවාදවලට භාජනය වෙමින්, පෝෂණය වෙමින් ඉදිරියට යයි. පවතින තත්ත්වය අනුව ඉදිරි ජනාධිපතිවරණයේදී පොදු වැඩපිළිවෙලක් ජයග‍්‍රහණය කරවීමට හැකියාව ඇති එකම අපේක්‍ෂකයාද පොදු අපේක්‍ෂකයා වනු ඇත්තේය. සියලූ දේශපාලන පක්‍ෂ ඒ පොදු වැඩපිළිවෙලට සහාය දුනහොත්, ඉන්පසු එළැඹෙන අවස්ථාව ඒ සියල්ලන්ටම තම නියම දේශපාලන ශක්තිය උරගාබැලීමට අවකාශයක් උදාකරනවා ඇත. පක්‍ෂ ලෙස ගත් විට, ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ තවදුරටත් ප‍්‍රසිද්ධියේ කියන්නේ තමන් පොදු වැඩපිළිවෙලක සිටිනා බවය. ඔවුන්ගේ හිතවත් ‘ලංකා’ පුවත්පත පසුගිය සතියේ ප‍්‍රධාන සිරස්තලය ලෙස යොදාගත්තේ ‘රනිල් ජනාධිපතිවරනය පාවාදෙයි’ යන්නය. එහි ප‍්‍රවෘත්තිය වූයේ පොදු වැඩපිළිවෙලක් සහිත පොදු අපේක්‍ෂකයකු ගැන සමාජයේ සාර්ථක කතාබහක් ඉදිරියට යද්දී තමා ජනාධිපතිවරණයට ඉදිරිපත්වන බව රනිල් වික‍්‍රමසිංහ මහතා කීමෙන් එම වැඩපිළිවෙල පාවා දී ඇති බවයි.

රනිල් වික‍්‍රමසිංහ මහතා දැනටමත් තමා ජනාධිපතිවරණයට ඉදිරිපත්වන බව කියයි. එහෙත් එක්සත් ජාතික පක්‍ෂය තවමත් ඒ ගැන කිසිම තීන්දුවක් ගෙන නැත. ජනාධිපතිවරණයට ඉදිරිපත් වුවත්, වික‍්‍රමසිංහ මහතාට ජයග‍්‍රහණය කළ හැකිවේදැ’යි යන්න පක්‍ෂයේ ජ්‍යෙෂ්ඨයන්ගේ සිට කනිෂ්ඨයන් දක්වාම තිබෙන පොදු ප‍්‍රශ්නයක් බව ඒ අතර පැහැදිලිව දක්නට ලැබේ. එම තත්ත්වය කෙසේ වුවත්, රනිල් වික‍්‍රමසිංහ මහතා කියන්නේ තමා පත්වුවහොත් විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කරන බවයි. එහෙත් අහෝසිකොට ඇති කරන්නේ කුමන ක‍්‍රමයක්දැ’යි ඔහු කිසිවිටෙක නොකියයි. පක්‍ෂයටද මේ වනතුරු ඒ ගැන කිසිම ස්ථාවරයක් නැත. විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීම, එහි බලය අඩුකිරීම වැනි හුදු යෝජනා දෙක තුනක් ඉදිරියට දමාගෙන මහජනතාවගෙන් ඒ ගැන ඇසිය යුතුයැ’යි කියන කෛරාටික ස්ථාවරයේය අද එජාපය සිටින්නේ.

ජනවාර්ගික ගැටලූවට විසඳුම් යෝජනා කිරීමට ආණ්ඩුව පාර්ලිමේන්තු කාරක සභාවක් පත්කොට කීවේ, විසඳුම එම කාරක සභාවේදී සාකච්ඡුාකොට තීරණය කළ යුතු බවය. එහෙත් ඒ ගැන එජාපයේ ස්ථාවරය, කාරක සභාවට එන්නට නම්, ජනවාර්ගික ගැටලූව පිළිබඳ ආණ්ඩුවේ ස්ථාවරය හා ආණ්ඩුවේ විසඳුම් මුලින්ම ජනතාවට කිවයුතු බවයි. ඒ තර්කයම ජනාධිපතිධුරයටද ආදේශ කළහොත්, ජනතාවගෙන් අසන්නට පෙර එජාපය ජනාධිපති ක‍්‍රමය ගැන සිය යෝජනාව එළියට දැමිය යුතුයැ’යි කිව හැකිය. එහෙත් අනුන්ට අභියෝග කරන ඔවුහු එය තමන් වෙත හරවාගැනීමට උනන්දුවක් නොදක්වති.

පක්‍ෂය ස්ථාවරයක් නොගන්නා බවක් පෙනෙන නිසා සහ රනිල් වික‍්‍රමසිංහ මහතා ජනාධිපතිවරණයට තරග කරනවායැ’යි තනිවම කියන නිසා තමන්ගෙන් විමසන්නට පෙර ඔහුගේ ස්ථාවරය කුමක්දැ’යි කියා ඇසීමට අයිතියක් රටේ ජනතාවට තිබේ. එහෙත්, ඔහු විවිධ අවස්ථාවලදී කියන දෙයින් නම් පෙනෙන්නේ මුළුමනින්ම විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීමේ තත්ත්වයට නොගොස්, බලතල අඩුකොට එය පවත්වාගැනීම ඔහුගේ පළමු කැමැත්ත වන බවය. නැතිනම් මහජන ඡුන්දයෙන් තේරීපත්වන රාජ්‍ය නායකයකු සහිත ක‍්‍රමයකට ඔහු කැමැත්තක් දක්වන බවය. මේ දිනවල විවිධ වේදිකාවල ඔහු දක්වන අදහස්වල යටි පෙළ අරුත එයයි.

2010 ජනාධිපතිවරණයට පෙර ජූලි මාසයේ ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්‍ෂ, මේ අදහස ගැනම කතාකරන්නට රනිල් වික‍්‍රමසිංහ මහතා අරලියගහ මැඳුරට කැඳෙව්වේය. එහිදී පැවැති සාකච්ඡුාවකින් පසු දෙදෙනාම ‘විධායක අගමැතිධුරය’ නමැති දෙයකට එකඟ වූ බව මාධ්‍ය වාර්තා කළේය. එනම්, ජනාධිපතිධුරය අහෝසි කොට, නමුත් මහජන ඡුන්දයෙන් ‘අගමැතිවරණයකදී’ පත්කරගන්නා රාජ්‍ය නායකයකු රටට ඇතිකර ගැනීමය. ඔහු පාර්ලිමේන්තුවේ අසුන්ගනියි. එහෙත් පත්වන්නේ මහජන ඡුන්දයෙනි. දැන් නැවතත් රනිල් වික‍්‍රමසිංහ මහතාගේ අදහස්වලින් එළියට එන්නේ ඒ ක‍්‍රමයේ රාජ්‍ය නායකයෙකි.

ධුරයේ බලතල අඩුකොට පවත්වාගෙන යන ජනාධිපතිධුරයක් විධායක ජනාධිපතික‍්‍රමයේම අවතාරයක් මිස අන් යමක් නොවේ. ඒ නිසා ඒ අදහස මුළුමනින්ම ප‍්‍රතික්‍ෂෙප කළ යුතුය. ඊළඟට ඉදිරිපත්ව ඇති, මහජන ඡුන්දයෙන් ඍජුවම තේරී පත්වන අගමැතිවරයකු හෝ වෙනත් නමක් ඇති රාජ්‍ය නායකයකු පිළිබඳ අදහසද විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමයේම තවත් අවතාරයක් විනා අන් කිසිවක් නොවන බව පැහැදිලිව කිව යුතුය. එනම්, කෙතරම් පාර්ලිමේන්තුවට වගකියනවාය, උත්තර දෙනවාය කියා කීවද, මහජන ඡුන්දයෙන් ඍජුව තේරී පත්වන අගමැතිවරයකු ආකෘතියක් වශයෙන් ක‍්‍රියාත්මක කරන්නේ විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමයක්ම බවය.

ජනාධිපතිවරයකු හෝ අගමැතිවරයකු පාර්ලිමේන්තුව තුළින් නොව මහජන ඡුන්දයෙන් ඍජුව තේරී පත්වන විට අනිවාර්යයෙන්ම පාර්ලිමේන්තුවට වඩා ඉහළට ඔහු ඔසොවා තැබීමක් සිදුවෙයි. ඔහු නිතරම විශ්වාස කරන්නේ තමා ඍජු මහජන බලයේ නියෝජනයක් ලෙසය. ඒ මහජන බලය විසින් සිතුවක් කරන්නට තමාට බලයක් ලබාදී ඇති බවය. ඒ නිසා පාර්ලිමේන්තුව තවදුරටත් ඔහුට වැදගත් නොවේ. නොඑසේ නම් ඔහුට පාර්ලිමේන්තුව යනු තම හිතුවක්කාර බලයට යටත්, ඒ බලයට රිසි සේ හැසිරවිය හැකි බෙලහීන ආයතනයක් පමණි. වචනවලින් කුමක් සඳහන් වුවද ප‍්‍රායෝගිකව ඔහු පාර්ලිමේන්තුවට වගනොකියයි. උත්තර නොදෙයි. පාර්ලිමේන්තුවේ වෙනස්වන දේශපාලනික තත්ත්වයන් සමග නොඈඳෙයි. ඊට ප‍්‍රතිචාර නොදක්වයි.

අනෙක් අතට අගමැතිවරණයකින් පත්වන අගමැතිවරයකුගේ ධුර කාලය හා පාර්ලිමේන්තුවේ ධුර කාලය අතර එකිනෙක මත රඳාපවතින කිසිම සම්බන්ධයක් නැත. දැන් පවතින ක‍්‍රමයද ඊට මුළුමනින්ම සමාන ය. ජනාධිපතිවරයාගේ ධුරකාලය සහ පාර්ලිමේන්තුවේ ධුරකාලය එකිනෙකට සම්බන්ධයක් නැතිව පවතියි. මේ නිසා ජනාධිපතිවරයකු ධුරයේ රැුඳී සිටිද්දී පාර්ලිමේන්තුව මාරු විය හැකිය. පාර්ලිමේන්තුව ධුරකාලය තුළදී ජනාධිපතිවරයකු මාරුවිය හැකිය. එහිදී සිදුවන්නේ කුමක්ද? ජනාධිපතිවරයා පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයේදී තම පක්‍ෂයේ ජයග‍්‍රහණය වෙනුවෙන් සම්පූර්ණ රාජ්‍ය බලයම යෙදවීමයි. එසේම, පාර්ලිමේන්තු බලය හිමි පක්‍ෂය තම ජනාධිපති අපේක්‍ෂකයා වෙනුවෙන් ආණ්ඩුවේ සියලූ බලය හා රාජ්‍ය සම්පත් යෙදවීමයි. මේ බලය අයුතු ලෙස යොදාගැනීම පාලනය කිරීම අතිශය අපහසු කාර්යයකි.

ඊට වෙනස් ව වෙස්ට්මිනිස්ටර් ආකෘතියේ පාර්ලිමේන්තු ආණ්ඩු ක‍්‍රමයක් තුළ අගමැතිවරයා විධායක බලතල හොබවන නමුත්, ඔහු නිරන්තරයෙන් පාර්ලිමේන්තුවේ සාමාජිකයෙකුව හිඳියි. එම පද්ධතියේම කොටසක්ව ක‍්‍රියාකරයි. පාර්ලිමේන්තුවේ දේශපාලන ගතිකයන්ට ප‍්‍රතිචාර දැක්වීමට ඔහුට සිදුවෙයි. බහුතරයේ කැමැත්ත මත ධුරය දරන නිසා බහුතරය වෙනස්වීමෙන් ඔහුගේ ධුරයද අභියෝගයට ලක්වෙයි. අනෙක් අතට, කිසියම් අවස්ථාවකදී ඔහු ධුරයෙන් ඉවත්කිරීමට පාර්ලිමේන්තුව අනුගමනය කළයුතු ක‍්‍රියා පිළිවෙත සරල හා ප‍්‍රායෝගිකය. (එසේ වූ පමණින් ලෝකයේ පාර්ලිමේන්තුවල අගමැතිවරයා සතියකට එකකු බැගින් මාරුකරන සම්ප‍්‍රදායයක් පවතින්නේ ද නැත.* අන් ලෙසකින් කිවහොත් පාර්ලිමේන්තු ක‍්‍රමයක් තුළ බිහිවන අගමැතිවරයකු සිය බලය අනිසි ලෙස ක‍්‍රියාත්මක කිරීම වැළැක්වීම සඳහා යෙදිය හැකි සංවරණයන් හා තුලනයන්ගේ කාර්යක්‍ෂමතාව සාපේක්‍ෂව වැඩි ය.

එනිසා විධායක ජනාධිපතිධුරය අහෝසි කොට දැනට පිළිගත හැකි හොඳම පිළිවෙත වන පැරණි පාර්ලිමේන්තු ක‍්‍රමයට ආපසු යනවා විනා පාර්ලිමේන්තුව තිබියදී වෙනත් බල උල්පතකින් නිර්මාණය වන තවත් නායක ධුරයක් ඇතිකිරීමෙන් මහජන පරමාධිපත්‍යයට හානි සිදුවන බව අප තේරුම් ගත යුතුය. රනිල් වික‍්‍රමසිංහ මහතා සිටින්නේ එම ස්ථාවරයේ නම් ඔහුගේ අදහස කිසිසේත් මේ මොහොත් මහජන අපේක්‍ෂාවන් සමග ගැළපෙන්නේ නැත. ඔහු සිටින්නේ ඊට වෙනස් ස්ථාවරයක නම්, ඒ ක‍්‍රමය ගැන එළිදරව් කොට ඒ ගැන මහජන සංවාදයකට දැන්වත් පැමිණීම ඔහුගේත් පක්‍ෂයේත් වගකීමයි.